من و کلاب

بعد از شروع کرونا، همه چیز مجازی شد. جلسات بحث درباره داستان به اپلیکیشن های مختلف نقل مکان کرد و ناگهان: کلاب.

پر شد از بیسوادها و کم سوادهایی که گروه و دسته درست کردند و خود را نویسنده و منتقد فرض کردند. چند نفر هم بسیار پرکار! بد می نوشتند اما از بس نوشتند مورد تحسین واقع شدند و دوست پیدا کردند و باور کردند که می دانند.

چند نفر توی کلاب هاوس فهمیدند توی دنیا چیزی به نام داستان کوتاه وجود دارد و نوشتند و به زور به خورد مخاطب دادند و در تمام جشنواره ها شرکت کردند و سرانجام یکی به چنگ آوردند.

داورها هم آمدند. چندتایشان دوست قدیمی بودند. بیسواد و پرحرف!

افسانه گفت: فقط تو خوبی!

جواب دادم لازم نیست خوب باشم تا بوی ابتذال را بشنوم. کافی است کمی بخوانی. کمی بدانی. بسیار اندک. همان کافیست تا بوی دروغ و ابتذال را بفهمی.

تنبلی هایم اینجا هم گریبانم را گرفت. زود تسلیم دلزدگی می شوم و کنار می کشم. از اندک تئوری که می دانم عقب می مانم و فقط غر می زنم.

اندک زمانی هم اتاق خوبی در کلاب داشتیم. پسرک مشتاق درعین حال بی خرد، سودای بزرگ شدن داشت و آنجا هم شد مثل همه ی اتاقهای دیگر. اره و اوره و شمسی کوره. از توهین یکی از خانم ها سرمست شد. انگار کافی بود مخاطب قرار بگیرد. حتی اگر بگویند چقدر بد هستی! ما انسانها چقدر دور شده ایم از تمام آنچه زیست مان را حفاظت می کند. و بعدها از آنچه روانمان را.

خاطرات کلابی هم دارم که بنویسم. خود اعترافی بود اسمش! مثل آن دختر غربت نشین بدبخت که روزنوشت هایش را می نویسد تا ذهن کنجکاو و فضول مردم را سیراب کند. فعلا کلمه بهتری برای سیراب ندارم. ارضا کند کمی جنسی می شود. هرچند بعضی نیز با کلام خود... می کنند. با فحش های جنسی! با خاطرات جنسی!

شاید بعدا از خاطراتم بنویسم.