ویرگول
ورودثبت نام
فرزین حیرتی مقدم
فرزین حیرتی مقدم📚کارشناس ارشد ادبیات 🔍 منتقد ادبی ✍🏻شاعر و نویسنده 🎙گوینده
فرزین حیرتی مقدم
فرزین حیرتی مقدم
خواندن ۱۲ دقیقه·۱ ماه پیش

ضرورت نفی قطعیت‌نگری و انعطاف‌پذیری در فرایند فهم

نظریه، سنت و متن: ضرورت نفی قطعیت‌نگری و انعطاف‌پذیری در فرایند فهم

نظریه، سنت و ضرورت نفی قطعیت‌نگری

نسبت میان نظریه، سنت و شناخت، از مسائل بنیادی در فلسفه‌ی علم، هرمنوتیک و مطالعات علوم انسانی است. فهم انسان از جهان، نه در خلأ و نه از نقطه‌ای کاملاً مستقل از پیش‌فرض‌های تاریخی و معرفتی شکل می‌گیرد؛ بلکه همواره در پیوند با مجموعه‌ای از مفاهیم، باورها، تجربه‌ها و چارچوب‌های نظری صورت‌بندی می‌شود. نظریه‌ها به انسان امکان می‌دهند پدیده‌ها را توضیح دهد و میان آن‌ها روابط معنادار برقرار کند؛ سنت‌ها زمینه‌های تاریخی و فرهنگی شکل‌گیری این نظریه‌ها را فراهم می‌آورند؛ و نقد قطعیت‌نگری، امکان ارزیابی و بازاندیشی در هر دوی آن‌ها را حفظ می‌کند. از این منظر، مسئله‌ی اصلی نه امکان رهایی مطلق از هرگونه پیش‌فرض، بلکه چگونگی مواجهه‌ی انتقادی با پیش‌فرض‌هایی است که در فرایند شناخت دخالت دارند.

نظریه را می‌توان چارچوبی مفهومی برای تفسیر و تبیین پدیده‌ها دانست که بر اساس مجموعه‌ای از مفروضات، مفاهیم و روابط استدلالی شکل می‌گیرد. نظریه، برخلاف واقعیتی که درصدد توضیح آن است، خود محصول فعالیت شناختی انسان است و از همین رو، دامنه‌ی اعتبار آن به مفروضات، روش‌ها، شواهد و توان تبیینی‌اش وابسته است. این تمایز به معنای انکار ارزش معرفتی نظریه‌ها نیست؛ بلکه یادآور آن است که اعتبار یک چارچوب نظری را نمی‌توان صرفاً از انسجام درونی یا پذیرش گسترده‌ی آن نتیجه گرفت. نظریه باید در مواجهه با شواهد و مسائل مورد مطالعه نیز آزموده شود و قابلیت پاسخ‌گویی انتقادی خود را حفظ کند.

در این میان، سنت جایگاهی دوگانه دارد. از یک سو، سنت مجموعه‌ای از تجربه‌های تاریخی، مفاهیم، ارزش‌ها و شیوه‌های فهم را در اختیار انسان قرار می‌دهد و زمینه‌ی اولیه‌ی شکل‌گیری پرسش‌های او را فراهم می‌کند. هیچ اندیشه‌ای کاملاً مستقل از زبان و میراث فکری‌ای که در بستر آن شکل گرفته است، پدید نمی‌آید. از سوی دیگر، همین میراث می‌تواند واجد پیش‌فرض‌هایی باشد که در طول زمان بدیهی و تغییرناپذیر تلقی شده‌اند و در نتیجه، امکان طرح پرسش‌های متفاوت یا تفسیرهای بدیل را محدود کنند. بنابراین، سنت را نه می‌توان صرفاً مانعی در برابر شناخت دانست و نه می‌توان اعتبار معرفتی آن را به دلیل قدمت یا استمرار تاریخی‌اش مفروض گرفت.

هانس‌گئورگ گادامر در هرمنوتیک فلسفی خود بر تاریخی‌بودن فهم تأکید می‌کند و نشان می‌دهد که فهم همواره در افق پیش‌فهم‌ها و تعلقات تاریخی مفسر شکل می‌گیرد. از نظر او، پیش‌داوری‌ها، به معنای پیش‌داوری‌های معرفتی و داوری‌های مقدماتی، ضرورتاً اموری منفی نیستند؛ زیرا بدون آن‌ها اساساً امکان طرح پرسش و آغاز فرایند فهم وجود نخواهد داشت. با این حال، این پیش‌فهم‌ها نباید مصون از بازنگری باقی بمانند. مواجهه با موضوع فهم، از جمله یک متن یا سنت تاریخی، می‌تواند برخی از پیش‌فرض‌های مفسر را تأیید کند، اما ممکن است به اصلاح یا کنارگذاشتن آن‌ها نیز بینجامد. فهم، در این تلقی، فرایندی ایستا و یک‌سویه نیست، بلکه حاصل تعامل میان افق تاریخی مفسر و موضوعی است که در پی فهم آن است (گادامر، ۲۰۰۴).

این دیدگاه، ضرورت نفی قطعیت‌نگری را روشن‌تر می‌سازد. قطعیت‌نگری در این بحث به معنای هرگونه اطمینان یا پذیرش موجه یک گزاره نیست؛ بلکه به رویکردی اشاره دارد که یک نظریه، تفسیر یا مجموعه‌ای از باورها را چنان نهایی و بی‌نیاز از نقد تلقی می‌کند که امکان خطا، محدودیت یا تجدیدنظر در آن‌ها را از اساس منتفی می‌داند. در چنین وضعیتی، نظریه به جای آنکه ابزاری برای فهم واقعیت باشد، به معیاری از پیش تعیین‌شده برای پذیرش یا رد هرگونه شناخت تبدیل می‌شود. سنت نیز ممکن است از یک میراث زنده و قابل تفسیر به مجموعه‌ای بسته از احکام تغییرناپذیر فروکاسته شود.

در مقابل، نفی قطعیت‌نگری بر تمایز میان حقیقت و شناخت انسان از حقیقت استوار است. نپذیرفتن نهایی‌بودن یک تفسیر، لزوماً به معنای انکار وجود حقیقت یا ناممکن‌دانستن شناخت آن نیست. می‌توان به وجود حقیقت باور داشت و در عین حال پذیرفت که فهم انسان از آن، محدود، تاریخی و اصلاح‌پذیر است. این موضع را باید از نسبی‌گرایی مطلق متمایز کرد؛ زیرا نسبی‌گرایی مطلق ممکن است به این نتیجه بینجامد که هیچ معیاری برای ترجیح یک تفسیر بر تفسیری دیگر وجود ندارد، حال آنکه نفی قطعیت‌نگری همچنان امکان ارزیابی ادعاها بر اساس شواهد، انسجام استدلالی، تناسب تفسیری و قدرت توضیحی آن‌ها را به رسمیت می‌شناسد.

کارل پوپر، در فلسفه‌ی علم، بر ضرورت نقدپذیری نظریه‌ها تأکید می‌کند و نشان می‌دهد که نظریه‌ای که بتواند هر نتیجه‌ی ممکن را به سود خود تفسیر کند، در معرض خطر خودتأییدگری قرار دارد. از منظر او، مواجهه‌ی انتقادی با نظریه مستلزم آن است که امکان آزموده‌شدن آن و مواجهه با شواهد ناسازگار فراهم باشد. با این حال، باید توجه داشت که معیار ابطال‌پذیری پوپر اساساً در بحث درباره‌ی نظریه‌های علمی تجربی مطرح شده است و نمی‌توان آن را بدون ملاحظه‌ی تفاوت‌های روش‌شناختی، مستقیماً به همه‌ی حوزه‌های تفسیر متن تعمیم داد. اهمیت عام‌تر اندیشه‌ی او برای بحث حاضر در این نکته نهفته است که اعتبار یک چارچوب فکری با مصون‌ساختن آن از نقد افزایش نمی‌یابد، بلکه مستلزم فراهم‌بودن امکان بررسی محدودیت‌ها و کاستی‌های آن است (پوپر، ۱۹۵۹).

بر این اساس، نفی قطعیت‌نگری را باید شرطی برای پویایی نظریه و استمرار حیات انتقادی سنت دانست. نظریه‌ای که امکان بازنگری در خود را از میان ببرد، به‌تدریج ظرفیت مواجهه با مسائل تازه را از دست می‌دهد؛ همان‌گونه که سنتی که از هرگونه تفسیر مجدد و پرسشگری مصون بماند، ممکن است به جای مشارکت در فرایند فهم، به مانعی در برابر آن تبدیل شود. در مقابل، رویکردی که میراث فکری را به رسمیت می‌شناسد، اما آن را از نقد مستثنا نمی‌کند، امکان گفت‌وگوی میان گذشته و حال، حفظ عناصر معتبر سنت و بازاندیشی در مفروضات آن را فراهم می‌آورد.

مواجهه‌ی متن با نظریه و ضرورت انعطاف‌پذیری نظریه در برابر متن

بحث از نسبت نظریه و سنت، هنگامی که به مواجهه با متن می‌رسد، صورتی مشخص‌تر و روش‌شناختی‌تر پیدا می‌کند. متن، به‌ویژه در مطالعات تاریخی، ادبی، دینی و اجتماعی، صرفاً مجموعه‌ای از داده‌ها برای تأیید چارچوب‌های نظری نیست؛ بلکه می‌تواند موضوعی باشد که مفروضات پژوهشگر را به پرسش می‌کشد و محدودیت‌های نظریه را آشکار می‌سازد. ازاین‌رو، یکی از مسائل اساسی در فرایند تفسیر، تعیین نوع رابطه‌ای است که میان متن و نظریه برقرار می‌شود: آیا نظریه ابزاری برای گشودن امکان‌های فهم متن است، یا متن در خدمت تأیید نظریه‌ای قرار می‌گیرد که پیش از مواجهه با آن پذیرفته شده است؟

در یک مواجهه‌ی نظریه‌محور و بسته، چارچوب نظری پیشاپیش به معیاری قطعی برای تعیین معنای متن تبدیل می‌شود. مفسر در چنین وضعیتی، بیش از آنکه در پی فهم پیچیدگی‌های متن باشد، به دنبال شواهدی می‌گردد که درستی مفروضات خود را تأیید کنند. بخش‌های سازگار با نظریه برجسته می‌شوند، شواهد ناسازگار اهمیت خود را از دست می‌دهند و ابهام‌ها یا تناقض‌های متن به گونه‌ای تفسیر می‌شوند که چارچوب اولیه همچنان حفظ شود. در نتیجه، فرایند تفسیر به چرخه‌ای خودتأییدگر تبدیل می‌شود که در آن نظریه، نه بر اساس مواجهه‌ای انتقادی با متن، بلکه از طریق گزینش و تنظیم شواهد مورد تأیید خود قرار می‌گیرد.

مشکل چنین رویکردی در اصل استفاده از نظریه نیست؛ زیرا هر پژوهش نظام‌مند به مفاهیم، پیش‌فرض‌ها و چارچوب‌های تحلیلی نیاز دارد. مسئله هنگامی پدید می‌آید که نظریه از ابزار تحلیل به مرجع نهایی و تغییرناپذیر تفسیر تبدیل شود. در این صورت، متن عملاً امکان مقاومت در برابر چارچوب نظری را از دست می‌دهد و تفاوت‌های تاریخی، زبانی و معنایی آن به عناصری تقلیل می‌یابد که باید با نظریه از پیش پذیرفته‌شده سازگار شوند.

در مقابل، مواجهه‌ای انتقادی با متن، رابطه‌ای دوسویه میان نظریه و موضوع تفسیر برقرار می‌کند. از یک سو، نظریه با فراهم‌کردن مفاهیم و پرسش‌های تحلیلی، به خواننده کمک می‌کند ابعاد مختلف متن را شناسایی کند و روابطی را دریابد که بدون یک چارچوب مفهومی ممکن است از نظر پنهان بمانند. از سوی دیگر، متن نیز می‌تواند دامنه‌ی کاربرد نظریه را محدود سازد، مفروضات آن را به چالش بکشد و ضرورت اصلاح آن را آشکار کند. در چنین رابطه‌ای، نظریه نه کنار گذاشته می‌شود و نه بر متن سلطه‌ای مطلق می‌یابد؛ بلکه در جریان مواجهه با متن، اعتبار و کفایت تبیینی آن پیوسته ارزیابی می‌شود.

این رابطه‌ی دوسویه با برداشت هرمنوتیک فلسفی از فرایند فهم سازگار است. بر اساس دیدگاه گادامر، مفسر همواره با پیش‌فهم‌ها و انتظاراتی به سراغ متن می‌رود، اما این بدان معنا نیست که معنای متن از پیش به وسیله‌ی این انتظارات تعیین شده است. فهم هنگامی تعمیق می‌یابد که مفسر آمادگی داشته باشد پیش‌فرض‌های خود را در معرض پرسش‌های برخاسته از متن قرار دهد. به تعبیر دیگر، متن باید بتواند افق اولیه‌ی مفسر را دگرگون کند، نه اینکه صرفاً درون همان افق اولیه جای داده شود. گفت‌وگوی میان افق مفسر و افق متن در این معنا، فرایندی برای تعدیل و گسترش فهم است، نه مجوزی برای نسبت‌دادن هر معنای دلخواه به متن (گادامر، ۲۰۰۴).

از این منظر، انعطاف‌پذیری نظریه ضرورتی معرفتی و روش‌شناختی است. هیچ چارچوب نظری، به‌ویژه در علوم انسانی، نباید از ابتدا واجد توان توضیح تمام ابعاد موضوع خود فرض شود. متن ممکن است واجد معانی چندلایه، تناقض‌های درونی، سکوت‌های معنادار یا عناصر تاریخی و فرهنگی‌ای باشد که در نظریه‌ی موجود به‌درستی بازنمایی نشده‌اند. مواجهه با چنین مواردی مستلزم آن است که پژوهشگر میان ناکافی‌بودن متن، محدودیت شواهد و ناکارآمدی چارچوب نظری تمایز بگذارد و سپس درباره‌ی امکان اصلاح هر یک داوری کند. ناسازگاری یک داده با نظریه لزوماً به معنای ابطال فوری آن نیست، اما نمی‌توان آن را نیز بدون استدلال از دایره‌ی تحلیل کنار گذاشت.

پل ریکور در بحث از نظریه‌ی تفسیر، رابطه‌ی میان توضیح و فهم را رابطه‌ای تقابلی و مانعةالجمع نمی‌داند. از نظر او، تحلیل ساختار متن می‌تواند بخشی ضروری از فرایند فهم باشد، اما نباید به تمام آن فروکاسته شود. توضیح، روابط و سازوکارهای درونی متن را روشن می‌کند و فهم، امکان دریافت معنای گسترده‌تری را فراهم می‌آورد که از تحلیل اجزای منفرد فراتر می‌رود. این رویکرد به ما یادآوری می‌کند که نظریه و روش تحلیلی، هرقدر هم سودمند باشند، نباید جایگزین مواجهه‌ی جامع با متن شوند. چارچوب نظری زمانی نقش سازنده ایفا می‌کند که به فهم ابعاد مختلف متن یاری رساند، نه آنکه ظرفیت معنایی آن را به محدوده‌ی مفاهیم از پیش تعیین‌شده تقلیل دهد (ریکور، ۱۹۷۶).

بر این اساس، انعطاف‌پذیری نظریه را نباید با بی‌ضابطه‌بودن تفسیر یا سازگارکردن هر ادعایی با هر متنی یکی دانست. اگر نظریه بتواند هر شاهدی را، صرف‌نظر از ماهیت آن، به سود خود تفسیر کند، عملاً امکان ارزیابی انتقادی آن از میان می‌رود. نظریه‌ای که با هیچ شواهدی به چالش کشیده نمی‌شود، ممکن است به نظامی بسته تبدیل شود که قدرت تبیینی آن با توانایی‌اش در حذف یا خنثی‌کردن شواهد ناسازگار اشتباه گرفته شده است. بنابراین، انعطاف نظریه باید با ضوابط روش‌شناختی مشخص، از جمله توجه به ساختار زبانی متن، بررسی بافت تاریخی و فرهنگی، ارزیابی انسجام تفسیری، شفافیت درباره‌ی پیش‌فرض‌ها و پذیرش امکان تفسیرهای رقیب همراه باشد.

در اینجا، تفکیک میان فهم متن و تأیید محتوای آن نیز اهمیت دارد. ممکن است متن به یک سنت فکری تعلق داشته باشد یا مجموعه‌ای از باورها و ارزش‌ها را بازنمایی کند که پژوهشگر آن‌ها را نمی‌پذیرد؛ اما اختلاف‌نظر با محتوای متن نباید مانع فهم دقیق آن شود. همان‌گونه که تعلق فکری پژوهشگر به یک سنت خاص نباید تفسیر متن را از پیش تعیین کند، فاصله‌گرفتن از آن سنت نیز نباید به حذف یا تحریف معنای متن بینجامد. فهم انتقادی مستلزم آن است که پژوهشگر بتواند میان بازسازی معنای متن، ارزیابی ادعاهای آن و داوری درباره‌ی اعتبار نظریه‌های مربوط به آن تمایز بگذارد.

از سوی دیگر، انعطاف‌پذیری نظریه نباید به تعدیل‌های موردی و بی‌پایانی محدود شود که صرفاً برای حفظ نظریه در برابر هرگونه شاهد ناسازگار صورت می‌گیرند. اصلاح نظریه هنگامی موجه است که بر اساس دلایل روشن انجام شود و بتواند قدرت توضیحی، انسجام یا تناسب آن با موضوع را افزایش دهد. در برخی موارد، اصلاح مفروضات نظری کافی است؛ در موارد دیگر، ممکن است دامنه‌ی اعتبار نظریه محدودتر شود یا لازم باشد نظریه‌ای جایگزین برای توضیح بخشی از داده‌ها به کار گرفته شود. گاه نیز شواهد موجود برای انتخاب میان تفسیرهای رقیب کفایت نمی‌کنند و پژوهشگر باید محدودیت داوری خود را آشکار سازد. چنین رویکردی نشان می‌دهد که انعطاف‌پذیری نه به معنای صرف‌نظرکردن از معیارهای علمی، بلکه به معنای گشودگی در برابر نتایج حاصل از به‌کارگیری آن معیارهاست.

این ملاحظات، ارتباط میان مواجهه با متن و نفی قطعیت‌نگری را روشن می‌سازد. اگر هیچ نظریه‌ای از پیش مصون از نقد نباشد، هیچ تفسیری نیز نباید صرفاً به دلیل سازگاری با یک چارچوب نظری معتبر تلقی شود. در مقابل، اگر متن بتواند در فرایند تفسیر نقش انتقادی ایفا کند، نظریه از وضعیتی بسته و خودتأییدگر خارج می‌شود و به ابزاری برای فهمی بازاندیشانه تبدیل خواهد شد. چنین رابطه‌ای نه به کنارگذاشتن نظریه می‌انجامد و نه به تقدیس متن؛ بلکه امکان ارزیابی انتقادی هر دو را فراهم می‌کند.

نتیجه‌گیری

نسبت میان نظریه، سنت و متن را می‌توان در پیوند میان تاریخی‌بودن فهم، ضرورت نقد و امکان بازنگری صورت‌بندی کرد. سنت، افق نخستین اندیشیدن را فراهم می‌آورد و نظریه، درون این افق، ابزارهایی برای تفسیر و توضیح پدیده‌ها عرضه می‌کند. با این حال، هیچ‌یک از این دو به دلیل قدمت، مقبولیت یا انسجام درونی خود از نقد مستثنا نیستند. نفی قطعیت‌نگری از این جهت اهمیت دارد که امکان اصلاح نظریه‌ها، بازخوانی سنت‌ها و گسترش افق‌های فهم را حفظ می‌کند.

این ضرورت در مواجهه با متن، صورتی عملی‌تر پیدا می‌کند. نظریه‌ای که متن را صرفاً وسیله‌ای برای تأیید مفروضات خود می‌داند، امکان شناخت ابعاد پیش‌بینی‌نشده‌ی آن را محدود می‌سازد. در مقابل، نظریه‌ای که قابلیت مواجهه با شواهد ناسازگار، اصلاح مفروضات و بازنگری در دامنه‌ی اعتبار خود را دارد، زمینه‌ی فهمی عمیق‌تر و قابل ارزیابی‌تر را فراهم می‌آورد. این امر مستلزم آن است که متن نه صرفاً موضوع اجرای نظریه، بلکه یکی از عوامل مؤثر در شکل‌گیری و تحول آن تلقی شود.

در نهایت، نفی قطعیت‌نگری به معنای نفی حقیقت و انعطاف‌پذیری نظریه به معنای چشم‌پوشی از معیارهای علمی نیست. آنچه ضرورت دارد، تفکیک میان اعتبار موجه یک ادعا و مصونیت مطلق آن از نقد است. اندیشه‌ی علمی و تفسیر معتبر، در عین پایبندی به شواهد و ضوابط روش‌شناختی، باید امکان خطا و اصلاح را به رسمیت بشناسند. نظریه هنگامی به ابزار مؤثر شناخت تبدیل می‌شود که بتواند در مواجهه با متن و واقعیت، نه‌تنها قدرت توضیحی خود را نشان دهد، بلکه محدودیت‌های خویش را نیز آشکار سازد. از این منظر، گفت‌وگوی انتقادی میان سنت، نظریه و متن، یکی از مهم‌ترین شرایط تداوم و تعمیق فرایند فهم است.

منابع

گادامر، هانس‌گئورگ. (۲۰۰۴). حقیقت و روش (ویرایش دوم بازنگری‌شده، ترجمه‌ی انگلیسی جوئل واینشایمر و دونالد جی. مارشال). لندن و نیویورک: کانتینیوم.

پوپر، کارل. (۱۹۵۹). منطق اکتشاف علمی. لندن: هاچینسون.

ریکور، پل. (۱۹۷۶). نظریه‌ی تفسیر: گفتار و فزونی معنا. فورت وورث: انتشارات دانشگاه مسیحی تگزاس.

فرزین حیرتی مقدم.

نقد ادبیمتن
۰
۰
فرزین حیرتی مقدم
فرزین حیرتی مقدم
📚کارشناس ارشد ادبیات 🔍 منتقد ادبی ✍🏻شاعر و نویسنده 🎙گوینده
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید