یکی-دو هفتهی گذشته، پر از ماجراهای تازه و مواجهه با مشکلات مختلف بود که هرکدوم میتونست سوژهی نوشتن مطلبی تازه باشه. این رخدادها هرکدوم به تناوب، مقادیری از فشار و استرس رو به من طبعا باقی نفرات تیم وارد کرد و حالا، از برخی از اونها عبور کردیم و با برخی هم، کماکان دست به گریبانیم.
پاراگراف بالا میتونه در همهی نوشتههای بعدی من هم عینا تکرار بشه. من فکر میکنم که اساسا مواجهه با دنیای واقعی -و بیرحم- کسبوکار، مترادف با قرار گرفتنهای مستمر و پیدرپی در موقعیتِ فوقالذکره. دو-سه باری در هفتهی قبل سعی کردم و خواستم که دربارهب مشکلات بنویسم، و از تصمیمات و اقداماتم حرف بزنم. اما هر بار به دلیلی نشد و به زمانِ دیگری موکول شد. حالا که تونستیم بر عمدهی مشکلاتِ این مقطع فائق بیایم و دارم به گذشتهی نه چندان دور نگاه میکنم، مهمترین آموخته و دستاوردِ قابل شرحم رو همین تابآوری میبینیم.
شاید کمی به کلیشه و حرفهای تکراری نزدیک باشه، اما این باعث نمیشه که از اهمیت موضوع کاسته بشه. در شرایط اقتصادی و اجتماعی موجود، ادارهی یک کسبوکار، خصوصا نوپا و تازه بدنیا آمده، به طور قطع پر از چالشهای پیشبینی و تجربه نشدهست. مستقل از اینکه در مواجهه با هرکدوم چه تصمیمی اتخاد و چه تدبیری در پیش میگیریم، اصلِ تابآوریه که کمک میکنه ادامهی مسیر ممکن باشه.
در دو هفتهی گذشته، حداقل دو ماجرا پیشآمد کرد که هرکدوم به تنهایی، قدرتِ کافی برای به زانو درآوردنِ من رو داشتند. فارغ از اینکه تصمیم و اقدامِ من در مواجهه با هرکدوم چقدر درست بود و یا نه، همین ادامه دادن به کیفیتِ اون تصمیمات ارجحیت داشت.
آخرین ساعاتِ روز پنجشنبهست و از صبح به تنهایی سرِ کار بودم تا بخشی از انبوهِ کارهای عقب مانده ، که محصول اتفاقات هفتههای پیش بود رو، هندل کنم. به احتمال خیلی زیاد، فردا هم به همین منوال خواهد گذشت تا شنبه، با خاطری آسودهتر به استقبال اتفاقات تازه و کارهای بیشتر بریم. با اینکه خستگی رو جسما و روحا در خودم حس میکنم و از حالا میدونم که هفتهی چندان آرومی در پیش نخواهم داشت، اما حسِ حالِ بد رو در خودم پیدا نمیکنم و همین تلاش کردن برای رسیدن به موقعیتِ بهتر، که نمودهای عینی هم داره، موجبِ ایجاد همین حس خوبه.
نمیدونم چقدر تونستم حرفی که میخوام رو بزنم. عمدهی مقصودم از این نوشته این بود: شرایط سخت و موقعیتهای پیچیده، بخشی جدایی ناپذیر از یک کسبوکاره. طبعا هرچه مدیر بهتری باشم و بتونم تصمیماتِ بهتر و درستتری بگیرم، مواجههم با موقعیتهای اینچنینی کمتر میشه. اما معتقدم که نمیشه ضریب و مقدارش رو به ۰ رسوند. فلذا اصلِ اساسی در این ماجرا، تاب آورن در پذیرش و تحملِ سختیهاست.
امیدوارم که حال حالا ها جا نزنم :)