ویرگول
ورودثبت نام
تجربه نگاری‌های یک مدیرعامل
تجربه نگاری‌های یک مدیرعاملاینجا از تجربه‌های واقعی روزانه‌ام می‌نویسم
تجربه نگاری‌های یک مدیرعامل
تجربه نگاری‌های یک مدیرعامل
خواندن ۴ دقیقه·۷ سال پیش

روز سوم: اخراج کردن

تو دل شلوغی‌های امروز تهران و ایران، شلوغی و آشوبی در دفتر کوچک ما هم بوجود آمد. آشوبی که البته، نه آتشی سوزاند و نه شیشه‌ای شکست. هرچه بود، در دل من ایجاد شد و نمی‌دونم تا کِی و کجا با من همراهی می‌کنه. در موقعیتی قرار قرار داشتم که باید، یکی از نیروهای جدید مجموعه رو تعدیل کنم. فرد مذکور، اون چیزی نبود که باید باشه. فرصت کافی برای اصلاح لازم رو داشت و از طرفی، مشخصا نمی‌تونست اون کاری که لازم بود ر و انجام بده. خبر هم دفعتی و بدون اطلاع قبلی بهش داده نشد. طی یکی-دو ماه گذشته، مراتب نارضایتی خودم رو بهش، مستقیم و غیر مستقیم رسونده بودم و سعی کردم که مسیر رسیدن به نقطه‌ی ایده‌آل رو براش هموار کنم. اما شوربختانه، نه تنها این رسیدن حاصل نشد، که حتی در مسیری هم قرار نگرفتیم که بشه امیدوار بود تهش به نقطه‌ی مطلوبی می‌رسیم.


جلسه‌ی توضیح و اعلام این تصمیم که امیدوار بودم خیلی طول نکشه، بیش از یک ساعت زمان برد و در طول این مدت من سعی کردم که بیشتر شنوده باشم تا گوینده. تلاشی نکردم که طرف مقابل رو از اشتباهات و کمبودها و کاستی‌هاش مطلع کنم. در واقع، نیتم (پیش از جلسه) این بود که اگر شکل مواجهه‌ش با مساله، سوال‌مندی بود، توضیح و شرح و دلایل تصمیمم رو بهش بگم. اما متاسفانه، موضعش عموما به این سمت بود که من رو متقاعد که تصمیمم اشتباهه.



استخدام، یکی از پیچیده‌ترین چالش‌های من در همه‌ی سال‌های کاری‌م بوده. عموما اشتباه نکردم و تونستم نیروهایی رو جذب کنم که باهاشون در بلندمدت به مشکل خاصی بر نخورم. این تجربه شاید، دومین یا سومین باری بود که باید عذر یکی رو می‌خواستم و حقیقا، هربار که در این موقعیت قرار گرفتم، درمونده شدم. برای من طرد آدم‌ها سخته، حتی اگر که یقین داشته باشم این تصمیم چه برای خودم و چه سازمان و چه اون فرد تصمیم درستیه. ناخداگاه، به این فکر می‌کنم که چه حجمی از احساسات منفی رو به اون فرد منتقل می‌کنم و ممکنه این تصمیم و اقدام موجب بشه که اون فرد چه آسیب‌های احتمالی‌ای رو متحمل بشه. از طرفی، در مقوله‌ی منابع انسانی، رسیدنِ به قطعیتِ ناکارآمدی یک نیروی انسانی واقعا کار آسونی نیست. این همکار، امروز حرفی زد که واقعا من رو به فکر فروب رد و با گذشت دو-سه ساعت از زمانِ این صحبت، هنوز ذهنم بهش درگیره: چقدر مطمئنی که این تصمیم به شرکت کمک می‌کنه؟



چیزی که موجب میشه روی تصمیمم راسخ بمونم و نخوام که تغییرش بدم، این نیست که سعی کنم خودم رو نسبت به درست بودنِ تصمیم مطمئن‌تر کنم. به نظرم، حداقل با دانش من و با در نظر گرفتن ساختار سازمان کوچک‌مون که درش خبری از متخصص منابع انسانی نیست، من باید سعی کنم که مسئولیت تصمیم‌گیری‌های این‌چنینی رو بپذیرم. روشی که در پیش گرفتم و می‌خوام که سازمان رو بر این مبنا توسعه بدم و البته، منابع قدیمی رو هم ازش مطلع کنم این شکلیه:

  1. در وهله‌ی اول، خودم نسبت به انتظاراتی که از افراد دارم با خودم شفاف باشم. صادقانه اعتراف میکنم که در مورد همین نیرویی که مجبور به تعدیلش شدم، شرح شغلی و انتظارات خیلی شفافی وجود نداشت و حاصل ده‌ها جلسه‌ی مشترک و... تبدیل به یک سند قابل استناد نشد. متاسفانه در گرماگرم این همکاری من به این نتیچه رسیدم که اساسا پوزیشن شغلی این فرد درست طراحی نشده و نیازمند بازنگری در ساختار سازمانی‌مون هست.
  2. مرحله‌ی بعد اینه که مطمئن بشم نیروهای موجود نسبت به انتظار من آگاهی کافی رو دارند. تا حدودی زیادی مطمئنم که نفرات باقیمانده چندان فاصله‌ی زیادی با پوزیشنی که درش مشغولند ندارند و احتمالا، با توسعه‌ی مهارت‌های عمومی می‌تونن به خوبی و سرعت به نقطه‌ای که باید برسند. اگر به فرض محال این اتفاق نیافتاد و من هم نتونستم کمکی بکنم، بسته به اون فرد، یا باید شرح شغلی رو تغییر بدم و یا اینکه با اون فرد نیز خداحافظی کنیم.
  3. مرحله‌ی سوم در مورد جذب نیروهای تازه‌ست. ما تا به امروز، متاسفانه، عموما نیروها رو با قید فوریت استخدام کردیم. در مراحل مختلفی از کار نیازمند نیروی تازه بودیم و زمان کافی برای مصاحبه و تست و... نداشتیم. قطعا از این به بعد، مصاحبه‌های ما چندمرحله‌ای خواهند بود و در این مراحل سعی می‌کنم نسبت به متناسب بودن فرد با این پوزیشن اطمینان کافی کسب کنم. ضمن اینکه تلاش میکنم نفرات دیگری رو هم درگیر فرایند مصاحبه کنم که احتمالا اگر نکته‌ای از ذهن من پنهان موند، فرد دیگر هم بتونه مشورت بده.
  4. مرحله‌ی آخر، همکاری آزمایشی یک‌ماهه‌ست. معتقدم که تا زمانیکه فرد در محیط واقعی و بر سر کار واقعی قرار نداشته باشه، تخمین موفقیت اون فرد در اون پوزیشن ممکن نیست. لذا با تمام نفرات جدید، یک دوره‌ی یک ماهه‌ی آزمایشی تعریف می‌کنم و سعی می‌کنم که محک‌های لازم رو در این مدت بزنم.



آخرین نکته اما، نیاز یک مدیر به تعمق بیشتر روی مبحث منابع انسانیه. من، خیلی کمتر از چیزی که باید در این خصوص می‌دونم. احساس می‌کنم که سهم و نقش من هم در رسیدنِ کارِ ما با این همکار چندان کم نیست و شاید اگر من مدیرِ بهتری بودم، می‌تونستم اون رو به چیزی که مد نظرم هست نزدیک‌تر کنم.

خوشحال میشم اگر در موقعیت مشابهی بودید من رو مطلع کنیدو از تجربه‌های نزدیک و مشابه‌تون بنویسید.

استخداماخراجمنابع انسانی
۱۴
۱
تجربه نگاری‌های یک مدیرعامل
تجربه نگاری‌های یک مدیرعامل
اینجا از تجربه‌های واقعی روزانه‌ام می‌نویسم
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید