تو دل شلوغیهای امروز تهران و ایران، شلوغی و آشوبی در دفتر کوچک ما هم بوجود آمد. آشوبی که البته، نه آتشی سوزاند و نه شیشهای شکست. هرچه بود، در دل من ایجاد شد و نمیدونم تا کِی و کجا با من همراهی میکنه. در موقعیتی قرار قرار داشتم که باید، یکی از نیروهای جدید مجموعه رو تعدیل کنم. فرد مذکور، اون چیزی نبود که باید باشه. فرصت کافی برای اصلاح لازم رو داشت و از طرفی، مشخصا نمیتونست اون کاری که لازم بود ر و انجام بده. خبر هم دفعتی و بدون اطلاع قبلی بهش داده نشد. طی یکی-دو ماه گذشته، مراتب نارضایتی خودم رو بهش، مستقیم و غیر مستقیم رسونده بودم و سعی کردم که مسیر رسیدن به نقطهی ایدهآل رو براش هموار کنم. اما شوربختانه، نه تنها این رسیدن حاصل نشد، که حتی در مسیری هم قرار نگرفتیم که بشه امیدوار بود تهش به نقطهی مطلوبی میرسیم.
جلسهی توضیح و اعلام این تصمیم که امیدوار بودم خیلی طول نکشه، بیش از یک ساعت زمان برد و در طول این مدت من سعی کردم که بیشتر شنوده باشم تا گوینده. تلاشی نکردم که طرف مقابل رو از اشتباهات و کمبودها و کاستیهاش مطلع کنم. در واقع، نیتم (پیش از جلسه) این بود که اگر شکل مواجههش با مساله، سوالمندی بود، توضیح و شرح و دلایل تصمیمم رو بهش بگم. اما متاسفانه، موضعش عموما به این سمت بود که من رو متقاعد که تصمیمم اشتباهه.
استخدام، یکی از پیچیدهترین چالشهای من در همهی سالهای کاریم بوده. عموما اشتباه نکردم و تونستم نیروهایی رو جذب کنم که باهاشون در بلندمدت به مشکل خاصی بر نخورم. این تجربه شاید، دومین یا سومین باری بود که باید عذر یکی رو میخواستم و حقیقا، هربار که در این موقعیت قرار گرفتم، درمونده شدم. برای من طرد آدمها سخته، حتی اگر که یقین داشته باشم این تصمیم چه برای خودم و چه سازمان و چه اون فرد تصمیم درستیه. ناخداگاه، به این فکر میکنم که چه حجمی از احساسات منفی رو به اون فرد منتقل میکنم و ممکنه این تصمیم و اقدام موجب بشه که اون فرد چه آسیبهای احتمالیای رو متحمل بشه. از طرفی، در مقولهی منابع انسانی، رسیدنِ به قطعیتِ ناکارآمدی یک نیروی انسانی واقعا کار آسونی نیست. این همکار، امروز حرفی زد که واقعا من رو به فکر فروب رد و با گذشت دو-سه ساعت از زمانِ این صحبت، هنوز ذهنم بهش درگیره: چقدر مطمئنی که این تصمیم به شرکت کمک میکنه؟
چیزی که موجب میشه روی تصمیمم راسخ بمونم و نخوام که تغییرش بدم، این نیست که سعی کنم خودم رو نسبت به درست بودنِ تصمیم مطمئنتر کنم. به نظرم، حداقل با دانش من و با در نظر گرفتن ساختار سازمان کوچکمون که درش خبری از متخصص منابع انسانی نیست، من باید سعی کنم که مسئولیت تصمیمگیریهای اینچنینی رو بپذیرم. روشی که در پیش گرفتم و میخوام که سازمان رو بر این مبنا توسعه بدم و البته، منابع قدیمی رو هم ازش مطلع کنم این شکلیه:
آخرین نکته اما، نیاز یک مدیر به تعمق بیشتر روی مبحث منابع انسانیه. من، خیلی کمتر از چیزی که باید در این خصوص میدونم. احساس میکنم که سهم و نقش من هم در رسیدنِ کارِ ما با این همکار چندان کم نیست و شاید اگر من مدیرِ بهتری بودم، میتونستم اون رو به چیزی که مد نظرم هست نزدیکتر کنم.
خوشحال میشم اگر در موقعیت مشابهی بودید من رو مطلع کنیدو از تجربههای نزدیک و مشابهتون بنویسید.