اتفاقات مختلفی در روز میافته که اصیلترین احساسات آدم رو، مثل عصبانیت، برمیانگیزه. گاهی، دلت میخواد که داد بزنی و اشتباه فاحش و تکراری کارمندت رو بهش گوشزد کنی. گاهی وقتی از عدم انجامِ کاری ساده اما مهم مطلع میشی، دلت نزدیکترین دیوار رو میخواد که سرت رو حوالهش کنی.
اما تو، وقتی که مدیر و راهبر تعدادی آدمِ دیگهای، حق نداری هیچکدوم از این کارها رو بکنی. قالبا لبخند پیشه میکنی برای nامین بار، بدیهیاتی رو توضیح و تشریح میکنی.
قاعدهی بشری (به نظر) این شکلیه که عموم کارها، اونطور که تو میخوای یا باید، پیش نمیره. هزینهی عدم تطابق خروجی کارها با چیزهایی که از پیش تعریف شده، علاوه بر افزایش هزینهها، ناراحتی و عصبانیت و گاهی افسردگیه!
شما در موقعیتهای اینچنینی بودید؟ معمولا چه واکنشی نشون میدید؟