یادداشتی بر هرمان و دوروته‌آ

عشق در خِلال جنگ و ناآرامی.
گوته در این کتاب؛ تحت فضاسازی ، دیالوگ و شخصیت‌های شاعرانه رنجی را به تصویر می‌کشد که همواره در تاریخ بشر موجود بوده: رنج ترک وطن و آوارگی به سبب سرنوشتی شوم که جنگ رقم زده.
گوته رنج را نشان می‌دهد اما مخاطب را رها نمی‌کند، او در خِلال این ناآرامی به دنبال ریسمانی می‌گردد تا به آن چنگ بزند و باز نشان دهد که زندگی ارزش زیستن دارد .
او ابتدا از طبیعت کمک می‌گیرد؛ همانسان که درخت گلابی را نشان می‌هد ، قرص مهتاب را به تصویر می‌کشد ، از میان تاکستان و انگورستان می‌گذرد و پیچ و تاب رشته‌های گندم‌زار را می‌نماید.
سپس سفر می‌کند و در دل آن آوارگی‌ها ، مردمانی را می‌نماید که بی‌چشم داشت، دست یکدیگر را می‌گیرند و موجب کاهش رنج یکدیگر می‌شوند.
غصه کسانِ آرام را نشان می‌هد در حال مردمان آواره ، و ابر چشمِ هرمان که زیر درخت گلابی برای آنها گریه سر می‌دهد
و در نهایت فراتر رفته عشقی پاک را می‌نماید ، بین دو جوان رعنا که این خودش لبخندی‌است میان همه رنج‌ها و غصه‌های کتاب.
این کتاب را بخوانید؛خصوصا در زمانه امروزِ ایران ، که ما نیز کم‌‌وبیش رنج آن جنگ‌دیده‌ها را درک می‌کنیم.
از اصل کتاب بگویم که خب واضح است؛ داستانی که گوته آن را نگاشته باشد یقینا خواندنی و جذاب است. بعد از کتاب رنج‌های ورتر جوان ، این کتاب را خواندم و بیش از پیش به قدرت قلم گوته پی بردم.
و اما از ترجمه اصیل و بی‌نظیر این کتاب بگویم ؛ دوستی دارم که در وصف جناب حدادی میگوید :«خوشحالم که تو زمانی زندگی می‌کنم که محمود حدادی زنده هستن» و این وصف درست و درخور شان برای این مترجم توانمند است . جناب حدادی حقیقا که شایستۀ گوته قلم می‌کشد و نثر فارسی را درست و غنی در ترجمه به کارمی‌برد ، طوری که خواندنِ گوتهِ بزرگ را دوچندان لذت‌بخش می‌کند.

خواندن دیالوگ‌های این کتاب ، تجربه‌ای به یادماندنی بود.گوته با نبوغ خود ، مسائل زندگی را به شیوه‌ای متفاوت نشانِ مخاطب می‌دهد و در این -همچو سعدی- پند‌هایی خفته که مخاطبِ هوشیار با دریافت آنها (یقینا) نیک‌تر زندگی خواهد کرد .
«نشر گویا و کتاب کنج» هم بسیار خوب عمل کرده‌اند: از طرح جلد تا کاغذ ها و البته بخصوص انتخاب مترجم.
سفر با گوته لذت زیادی داشت.