
به ادبیات معاصر آمریکا علاقه زیادی دارم ، یه بی پروایی و آزادی خاصی توی آثار نویسندههاش موج میزنه. بوکوفسکی هم یکی از هموناس ،یه نابغه واقعی که با رئالیسمِ کثیفش یه سبک جدید و جذاب رو به ادبیات اضافه کرده …
داستان رمان «ساندیچ ژامبون » درباره پسری به نام هِنری چیناسکیه ، شخصیتی که از کودکیش شروع میشه و تا اوایل جوونیش ادامه پیدا میکنه. با خوندن این کتاب حس میکنید بوکوفسکی نشسته کنارتون و داره داستان زندگیشو تعریف میکنه ، اون بین هم از عقاید و طرز نگاهش به زندگی میگه .
یه طورایی بازتابی از فلسفه بوکوفسکی-تلاش نکن- رو به عینه در این کتاب میبینید …. شخصیت های زیادی وارد داستان میشن ، شخصیت های روزمره ای که زندگی عادی دارن و در نهایت هیچ کاری انجام نمیدن ، کسایی که سر کار میرن ، به جنگ میرن ، بار میرن و … اما در نهایت چیزی به جهان اضافه نمیکنن ، بوکوفسکی یه طورایی این مسئله رو نقد میکنه ، اون یه نگاه چرخه وار به زندگی داره ، یه چرخه معیوب که میگه ، درس بخون ، کار کن ، ازدواج کن ، بچه بیار و بمیر ، یه زندگی معمولی که در نهایتش هیچی نیست …
بوکوفسکی نگاه جالبی هم به جنگ داره ، اون معتقده جنگیدن به خاطر یه سیاست مدار یا یه ایدئولوژی ، کار مزخرفیه ، یه سرباز جوون که هنوز هیچی از زندگی نمیدونه به خاطر چی باید بجنگه تا تهش اون سیاستمدارا مدال بگیرن …
کتاب دید روانشناختی هم داره ، اون به شکل کاملی رابطه هنری رو با پدر مادرش به تصویر میکشه که در ادامه هم میبینیم این ارتباط تاثیر عمیقی روی هنری جوان گذاشته .
هنری کسیه که در جامعه طبقاتی چیزی برای ارائه نداره ، نه قیافه نه پول و نه هیچی ، فقط یه نویسنده فقیره با یه ماشین تایپ شکسته زیر بغلش که تمایلی هم به انجام کار های معمول نداره (به قول خودش ظرف شوری) ، اون مرتب با جامعه طبقاتی مواجه میشه که همه ارزش ها فقط در ظاهر خوابیده ، ماشین ، پول ، قیافه و …
این رمان در نگاه اول خیلی سادس اما عمیق که بهش نگاه بشه میبینیم بار فلسفی سنگینی در داستان قرار داره .
بوکوفسکی با نبوغش تونسته سیر تکامل شخصیت هنری رو به زیبایی به تصویر بکشه، طوری که نگاه هنری رفته رفته در داستان عمیق تر میشه و با پشت سر گذاشتن اتفاقاتِ زندگیش ساخته میشه ، دیدی سیاه و تاریک که همه چیز رو مزخرف میدونه اما باز هم به زندگی ادامه میده و حتی ازش لذت میبره .
از نشر نگاه این کتاب رو خوندم ، ترجمه خوبی داشت ، صحافی کتاب هم خوب بود ، اما سانسور در کتاب بیداد میکرد ، حتما حتما بهتون توصیه میکنم اگر زبانتون خوبه به هیچ عنوان نسخه ترجمه آثار بوکوفسکی رو نخونید ، چون انتشارات ایرانی (حداقل اون معروف ها )به شکل عجیبی سانسورش میکنن و اون ارزش اثر با این دست برد ها افت میکنه ، واقعا متاسفم که در سال ۲۰۲۶ باید شاهد این اتفاقات باشیم که حتی به کتاب ها هم رحم نشه و بهشون دست برد بزنن …
خلاصه که در کل خوندن این کتاب رو به شدت پیشنهاد میدم ، کتابیه که دید جالبی به زندگی داره ، یه دید سیاه اما واقعی ، نه به شکل اگزجره سیاه نمایی میکنه و نه امید دروغینی تزریق میکنه ، سیاه اما واقعی.
به جرئت میتونم بگم یکی از صادق ترین نویسنده هایی که تا به حال باهاش آشنا شدم همین بوکوفسکیه ، کسی که انگار تمام روح و روانشو میاره تو کتاب و صادقانه تفکرشو بیان میکنه …
امیدوارم شاهد روزی باشیم که آثار بوکوفسکی -و البته همه نویسندگان -بدون سانسور و دست برد منتشر بشه و بتونیم با همین زبان فارسی اونا رو بخونیم و لذت ببریم …