ویرگول
ورودثبت نام
تهمتن
تهمتن...
تهمتن
تهمتن
خواندن ۷ دقیقه·۲ ماه پیش

کسی او را می‌نویسد(2)

ادامه قسمت قبل :
شخصیت ما روی کاناپه بیهوش افتاده و رفیقش به دنبال دکتر رفته است .
در این فاصله خوب است شما را با شخصیت بیشتر آشنا کنم ... شخصیت ما فقیر و بی‌استعداد است ، نه آنکه خانه نداشته باشد یا جایی نباشد که از آن پول بخورد ، پدر و مادری بازنشسته دارد که ماهی یک بار برایش پول می‌فرستند . و همچنین پیشتر برایش خانه ای در تهران خریداری کرده اند .اما شخصیت ما از آن جهت فقیر است که به هیچ کار نمی‌آید ، آدمی است با تفکرات ایده‌آلیستی که کار یدی را در شان خود نمی‌داند و همچنین هر چه چشم می‌گرداند کاری نیست که آن را کسر شان نپندارد و از آن جهت که در جامعه بیمار و مریضی زیست می‌کند ، نمی‌تواند پی علاقه خود که سینماست را بگیرد ، چرا که خود خوب می‌داند سینما امروز ما جز مشتی پارتی بازی و رانت خواری نیست و تنها عمر تلف کردن است...او یک ماهیست تک و تنها افتاده و در افسردگی عمیقی گرفتار شده است ...
خب ظاهرا شخصیت ما چشمانش را باز کرد ... ابتدای امر دور و برش کاملا تار بود سرش گیج می‌زد ، دو سه پلک زد و تازه چهره پزشک ، که روی او چمبر زده بود نمایان شد ، پزشک تپلی بود با سیبیل های بزرگ و چرب :
-بله، جناب هم که به هوش اومدن ...
شخصیت ما تلاش کرد بلند شود ، آه خفیفی کشید و از تلاش منصرف شد ، رفیق که در فکر بود سریع جنبید و به کمکش آمد .
-بگو ببینم پسر جان... سابقه بیماری نداری ؟ قبلا هم غش کردی ؟ چشم هات هم که کم خونه ...
شخصیت ما تنها چشم میگرداند ، از رفیق به پزشک و برعکس، چیزی نمی‌گفت و مثل کودکی بیمار، سفید شده بود و می‌لرزید .
- خب یه چیزی بگو داداشم ... آقای دکتر زحمت کشیده و اومده اینجا ... نیم ساعته بیهوش افتادی ... یه چیزی بگو ...
- ببینید آقای عزیز بهتره اجازه بدیم بیمار استراحت کنه ، فقط مسئله ایه که دم در باید به خدمتتون عرض کنم ...
- بله حتما بفرمایید ... بذارید کیفتون رو من حمل کنم .
شخصیت ما نیم خیز شد و لبه کاناپه نشست ، مدتی در حال گیجی بود و تا چشمش به پرده افتاد تمام وقایع پیشین را به یاد آورد ،دستی قلبش را چنگ زد و گویی تشتی آب داغ رویش ریختند.
بلند شد ؛ زانوانش می‌لرزید ، کاپشنش را از روی میز برداشت و آرام پا به راه پله گذاشت ، نگاهی به دور و بر انداخت ، هیچ نبود جز صدای خفیفی که از خانه ها بلند می‌شد
-لطف عالی زیاد ... مرحمت کردید و وقتتون رو در ...
صدا را که شنید پا به راه‌پله گذاشت ، رفت طبقه چهارم و گوش ایستاد ،نفس نفس می‌زد و لب و دهانش خشک شده بود... ده دقیقه ای گذشت که رفیق بازگشت ، در خانه را بست ... شخصیت ما سریعا پا در راه پله گذاشت و دو تا دو تا پله ها را دوید ، در راه خیال می‌کرد رفیقش دنبالش است ، پس بازمی‌گشت و نگاه می‌کرد اما آنجا خالی و خلوت بود ...
دم در رسید ، نگاهی به تاریکی کوچه انداخت ، صدای باد بود و تکان درخت ها ، راهش را تند گرفت. برای آنکه گریخته باشد مخالف راه خانه قدم گذاشت .
لحظه ای - تقریبا برای ده ثانیه- میان همه اضطراب ها ، آرامشی در خود احساس کرد به درختها و اطراف نگریست و از آنکه توانسته بود از دست رفیقش و همچنین آن آلونک خفه و آن مرد چشم سبز بگریزد خوشحال بود ،اما پس از آن لحظه ،سیل افکار تنش زا به او هجوم آوردند ، باز سر پایین انداخت و در فکر فرو رفت ...نه خودم دیدمش ، مردیکه می‌خواد بگه من خیالاتی شدم ... لعنت به همتون ... دستش با اون تو یه کاسس ، به خدا که با هم تبانی کردن منو بچزونن ...با اون نگاه ابلهانش ... همون جا کنترل رو برداشت که من مثلا شک نکنم ... خوب شد ... خوب شد از دست ناکسش فرار کردم ... آره ... خوب فرار کردم ... خیلی خوب .
همانطور که می‌رفت راهش به خیابانی افتاد ، خیابان کمی شلوغ بود ، مغازه ها باز بودند و مردم در پیاده رو حرکت می‌کردند ، شخصیت ما طوری در فکر بود که دو سه باری با تنه به شخصی برخورد کرده و هیچ هم نفهمیده بود ،دو سه باری هم از جلوی نوازنده ها گذشته بود .همان خیابان را پیچید و در فرعی افتاد ... حرکاتش کاملا ناخوآگاه بود ، انگار نه خودش که پاهایش مسیر را از پیش تعیین نموده بودند و حرکت می‌کردند ...
همانطور فرعی را رفت ، پیاده رو تاریک و خلوت بود ، باریک بود و به دیوار خانه ها نزدیک. شخصیت ما ادامه داد و راه رفت ... همانطور رفت و ناگهان ایستاد .سرش را بالا آورد ، جایی بود سر‌باز زده میان خانه های کلنگی و قدیمی ...
مقابل کافه ای ایستاده بود ، کافه که چه عرض کنم آلونک کوچکی بود ، کثیف و تاریک ، در شیشه ای کدرش باز بود ...شخصیت ما درنگ نکرد و پا در آن گذاشت ... در حقیقت چیزی او را به درون می‌کشید و مجذوبش کرده بود ، انگار آن فضای کوچک و خفه و آن گوشه های تاریک برایش مهیج بودند ، پا‌گذاشت و بی آنکه کسی را نگاه کند گوشه ی دیوار پشت میزی نشست .
کافه با نور زردی که منشا نامعلوم داشت روشن شده بود ، در آنجا علاوه بر مسئول کافه دو نفر دیگر هم حضور داشتند ، روی میزی نشسته بودند و از قرار فضای کافه فاصله کمی با شخصیت ما داشتند .
شخصیت ما نشست و از همان ابتدا به حرکات دو مرد میز روبه‌رویی مشکوک شد. یکیشان - پشت به شخصیت ما - ، قوزی و لاغر و بود و آن دیگری چاق... شخصیت چاق یکسر نگاهی به شخصیت ما می‌انداخت و انگار لبخندی می‌زد و چیزی به مرد جلوی خود می‌گفت... شخصیت درست چهره آن‌دو را نمی‌دید اما چیزی در آن دو موجب ترسش شده بود
در همین عالم فکر بود که مسئول کافه بالای سرش سرفه ای کرد ، صدای تو دماغی و مسخره ای داشت :
- جناب عالی ... اومدید اینجا ... سفارشی ندارید احیانا ؟
- شیر گرم ...
- حتما گرم باشه ؟ هاهاهاهاها
سرش را به شخصیت نزدیک کرد و اشاره ای به آن‌دو شخص کرد ...
-آقایون خوب سرحالن ها ... هاهاهاها
مسئول؛ ظریف ، کوتاه و مریض احوال بود ، چشمانش گود عمیقی داشت و صورتش مشابه اسکلتی بود که موهای کم‌پشتی روی جمجمه اش روییده ...
- سفارشتون رو میارم... شیر گرم ...
شخصیت از آن مکالمه گیج شده بود اما به آنی فراموشش کرد و غرق افکار پیشین خود شد ،در آن حال حواسش نبود که پاهایش با چه شدتی می‌لرزیدند ،تهش مرگه دیگه ... تهش دیوونه می‌شم سر می‌زارم به تیمارستان ... مگه می‌خواد چی بشه ؟... کابوسه که کابوسه ... لابد دکتره دم در گفته پاک دیوانه شدم ... شدم که شدم ...راهش اینه باید خونه رو بفروشم و از این شهر برم ... آره از وقتی که توی این لامصب اومدم اینطور شدم .. .شهر ماشینی مزخرف ... برمی‌گردم شهرستان ... برمی‌گردم همونجا ... خیال کرده بودم اینجا واسم ریدن ... آره ... گور بابای همشون ... تا وقتی که راه باشه آدم واسه چی بخواد خودشو بکشه ... هنوز راه هست ...آره راه هست .
در آن احوال بود که کسی صندلی مقابلش را عقب زد ، کار را آرام انجام داد اما لحظه آخر صدای پایه صندلی در فضا طنین انداخت ، شخصیت که حواسش عصبی و زود تحریک بود ، سرش را تند بالا آورد و از دیدن صحنه ماتش برد ...
همان‌که دوباری در خانه رفیق -و البته در خواب ها- دیده بودش ، همانی که میز روبه‌روی او نشسته بود ، با همان چشمان سبز و انگشتان کشیده و آن لبخند کج و مرموز ، مقابلش ایستاده بود.
شخصیت ما خواست فریاد بزند و فرار کند اما از شدت وحشت لال شده بود ، نه حرفش می ‌آمد و نه می‌توانست حرکت کند ، همانطور چشمانش می‌گشت و بین مرد چشم سبز و دوستش جا به جا می‌شد .
دوست چشم سبز از میز کناری خنده طولایی سر داد و همانطور تمسخر آمیز به شخصیت ما خیره شد ، دست آخر برخواست و با صدای کلفتی گفت ...
_ما باس بریم دیگه ... میزو بزن به حساب این خوشگل پسر ... آره همین خوشگله که اینجا نشسته
سری برای دوستش تکان داد و او هم لبخند گشادی تحویلش داد ، همانطور که بلند بلند می‌خندید و شانه هایش تکان می‌خورد از در خارج شد .
ادامه دارد .


پ.ن: ممنونم از دوستان عزیزی که برای قسمت قبل نظرشونو گفتم ، این انگیزه ای شد که قسمت دوم هم بنویسم ، باز هم اگه دوست داشتید نظراتتونو حتما بهم بگید تا قسمت سوم هم به زودی قرار بدم .

پ.ن۲: تنها در ساخت تصویر از هوش‌مصنوعی کمک گرفته شده ...

ادبیاتداستان کوتاهزندگیادبیات ایران
۰
۰
تهمتن
تهمتن
...
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید