ویرگول
ورودثبت نام
تهمتن
تهمتن...
تهمتن
تهمتن
خواندن ۷ دقیقه·۲ ماه پیش

کسی او را می‌نویسد

حوالی غروب بود ، شخصیت ما کاپشن مشکی کهنه اش را پوشید و به راه افتاد . قد متوسط ، چارشانه و با چشم و ابرویی مشکی . در عمق چشمانش اندوهی نشسته بود و به او چهره ای گرفته و عبوس می‌داد ، جذاب نبود اما به واسطه این غم مرموز و مشکوک به نظر می‌رسید.
کوچه تاریک پشت خانه را گرفت و تا در خانه رفیق سابقش ، آسفالت ها را نگریست . در فکر بود ، در حقیقت همیشه در فکر بود ، بابت فکر کردن کل زندگیش را باخته بود . پشت در سفید زنگ زده ای ایستاد . درِ ساختمان شش طبقه ی آجریِ قدیمی ، هر لحظه ممکنه بریزه.
زنگ در مثل سوسماری صدا کرد .
پسر جوانی با تیشرت سورمه ای کهنه ، ظاهر شد . چاق و گرد بود با ریش اصلاح شده و موهای بلند و لخت که روی گوش هایش را پوشانده بود.
-به به ... رفیق سابق خودم ، خیلی وقته پیدات نیست .
- کارت دارم .
-بیا تو ...
رفت داخل ، پاگرد روشن را طی کرد و در طبقه سوم ایستاد . دم در صدای سرفه ای از از واحد شش آمد و درست رفیق کلیدش را به سمت خانه نشانه گرفت .
-مهمون داری ؟
-نه ، چطور ؟
- صدا اومد از خونت .
-رفیق عزیزم لابد خیالاتی شدی.
- حالم خوبه ، اومدم واسه کاری...
- چکار داری ؟ اگه پولی چیزی می‌خوای که از همین الان بهت بگم من آه در بساط ندارم ... اصلا خودت نگاه کن .
در خانه را باز کرد ، اتاقی کوچک، با کاغذ دیواری های زرد -کاغذ ها بلند شده بودند- خانه کاملا نامرتب بود .
همانسان که در باز شد . مردی با ژآکتِ بلندِ سیاه وسط خانه ایستاده بود ، طول خانه شاید بیست قدم بود که به در شیشه ای تراسی ، رو به پیاده‌رو منتهی می‌شد . مرد: قد بلند و لاغر بود . صورتی استخوانی داشت و انگشتاتش به شکل عجیبی کشیده بود، چند ثانیه -با آن چشمان سبزش -به آن‌دو خیره شد و پشت پرده پنهان شد .
رنگ شخصیت ما پرید ، چشمانش گشاد شد و لبانش شروع به لرزیدن کرد . انگار که خشکش زده باشد به سمت رفیقش بازگشت .
- مگه نگفتی مهمون نداری ؟
- رفیقم مهمون کجا بود ؟
- بیا ...
با قدم های تند و عصبی رفت پشت پرده ، پرده را کنار زد و فریاد کشید .
-ایناهاش ... عه ... اینجا بود ... وایسا .
پرده سفید بلندی بود اما گرد و خاک گرفته بودو پایه هایش به قهوه ای می‌زد .
- وایسا ...
رفت و در دستشویی را باز کرد ، تاریک بود و فریاد کشید .
_کلیدش کجاست ؟ ... کجاست ؟
رفیق کاملا گیج و مبهوت اشاره کرد به داخل ...
-بیا ... اینجاست ... بیا ..
کاملا عصبی و پر هیجان بود طوری که داشت می‌لرزید ، یحتمل ترسی هم داشت .
- اینجا هم نیست ...
بعد برگشت و زیر تخت که درست کنار پنجره بود را گشت و بعد پشت تلویزیون و بعد زیر کاناپه مقابل آن و در آخر عسلی مقابل تلویزیون... کل خانه همان بود ، حتی آشپرخانه هم نداشت . میز اتویی هم بود که به زردی می‌زد . لامپ زردی هم بالا ، بی حباب فضا را روشن کرده بود .
-نه .. پاک خل شدی ... پاک خل شدی رفت داداشم ، مشخص بود ، باید می‌فهمیدم ...
-خودم دیدمش ... درو که باز کردی چند ثانیه بهمون خیره شده بود ، لعنتی درست همینجا وایساده بود ...
- پسر دیوونه شدی ، یه ماهیه هیچکی نیومده اینجا ، مهمون کجا بود ؟
-داری گولم می‌زنی ... توِ کثافت داری گولم می‌زنی عین همه اون کثافتای دیگه ... یکی اینجا بود یه‌طور رفتار نکن که انگار من خیالاتی شدم یا دارم جفنگ می‌گم ... خودتم خوب می‌دونی حواسم سر جاشه .
- داداشم آروم باش ... کسی اینجا نیست ... کسی نیست ... خودت دیدی که ، کجا میخواد قایم شده باشه ؟
- آها ... پنجره ... پنجره رو یادم رفت .
تند دوید سمت پنجره و پایین-پیاده رو- را نگاه کرد ، سرش گیج خورد و رنگش پرید ، نگاه بی جان و کم رمقی به رفیقش انداخت و دستش را با ناامیدی تکان داد .
- بیا داداشم ، بیا بشین ... حالت خوش نیست ... بذار یه آبمیوه ای چیزی برات بیارم...
روی کاناپه ولو شد ... کاناپه ، آبی - خاکستری بود و روی نشیمن آن گودی افتاده بود ، طوری که رنگ نشیمن به سیاهی می‌زد ...
کنج دیوار با فاصله از تلویزیون ، یخچال سفید کوچکی بود که صدای زنگ می‌داد ، رفیق بطری ای برداشت و به طرف او آمد .
- بیا ... اینو بخور .
دستی تکان داد که نمیخورد ، با خودش گفت : دروغ میگه .. مثل سگ داره دروغ میگه خودم دیدمش .
-بخور دیگه ... رنگت پریده پسر الانه که غش کنی .
بطری را گرفت و همانطور در دست نگهش داشت .
- چند شبه نخوابیدم ؛ حالم خراب شده ...
- معلومه ازت ... واسه چی نمی‌خوابی ؟
- فکر... فکرم خرابه ... خیلی خراب .
- هیم ... فکر خراب ، آره می‌فهمم چه می‌گی ، فکر خراب ...
فکری کرد و ادامه داد .
- می‌دونی باید چکار کنی ؟ باید قرص بخوری ... باید قرص بخوری تا شبا فکر نکنی ، متوجه ای ؟ ... من قرص می‌خورم .. جون تو خیلی جوابه ، تخت می‌گیرم و می‌خوابم ... منم قبلا مثل تو بودم ... آخه مگه میشه آدم فکرش خراب نباشه ... اونم تو همچین دور زمونه ای ... جنگ و بدبختی و فلاکت ...
- قضیه طور دیگه ایه .
- چیه؟... ببین داداشم بذار روشنت کنم ، منو می‌بینی ، لام تا کام اگه حرفی جلو کسی زدم ... خداییش لالِ لالم ... فقط مزخرف می‌بافم ، پس خیالت تخت باشه هر چی بگی همینجا می‌مونه ...
نگاه مشکوکی به او کرد .
-من هزار تا فکر تو سرمه ، هزار تا فکر .
- کیه که الان هزار تا فکر تو سرش نباشه ؟ من خودم صبح تا شب دیوونه شدم از فکر ...
- قضیه من فرق داره ... ببین بزار یه سوال ازت بپرسم ...
در کاناپه فرو رفت و و با نگاه تبدار و مشکوکی رفیقش را نگریست .
- بذار تا واست بگم ...
- بگو داداشم بهت گفتم که ...
مشخص بود در سرش کلنجار می‌رود که بگوید یا نه .
- ببین ... چطور بگم ...
- مسئله راجع به چیه ؟ عاشق شدی ؟ بیچاره ای ؟
- ببین ... تا حالا شده ...
فکری کرد .
- تا حالا شده فکر کنی یکی داره کنترلت می‌کنه ؟
- آره ... رئیس سابقم ... همون تپل خیکیه که دوزار بارش نبود ، هاهاهاها .
- نه ببین ، تا حالا شده فکر کنی یکی داره داستان زندگیتو می‌نویسه ؟ انگار هر کاری میکنی یکی داره مینویسش ...
- نه نشده داداشم ...
-من فکر می‌کنم یکی داره منو می‌نویسه .
نیم خیز شد و خمیده به فرش خاکی و ارزانِ زمین چشم دوخت .
- آره ... من فقط رو کاغذِ اون وجود دارم ... الان تو فکر می‌کنی دیوونه شدم .
سرش را بلند کرد و زمزمه وار در تخم چشم رفیقش گفت :
- اما من گاهی اونو می‌بینم .
بطری را روی عسلی گذاشت .
همان مرد قبلی از پشت پرده دوباره ظاهر شد ، کنترل را از روی میز عسلی مقابل تلویزیون برداشت ، تلویزیون روشن شد ، او دوباره پشت پرده ناپدید شد .
در تمام مدت ؛ شخصت ما به او خیره نگاه می‌کرد ، از شدت وحشت می‌لرزید و چشمانش باز ِباز شده بود ، رنگش پریده بود و گیج و مات مانده بود ، هر لحظه انگار می‌خواست پیزی بگوید اما زبانش بند آمده بود ...
نگاهی به رفیقش انداخت ... ناگهان احساس کرد از مِه غلیظی بیرون آمده و به جهان واقعی بازگشته انگار در ماورا بوده ... چشمش به کنترل دست رفیقش افتاد .
- بیا داداشم ... بیا تلویزیون ببین ؛ حالتو بهتر می‌کنه ، پاک داغ کردی ...
سرش سنگین و داغ شده بود و نگاهش داشت کم سو می‌شد ، سرش را روی پشتی کاناپه ولو کرد و به رفیقش با نگاهی گنگ ، خیره شده . نمی‌دانست چه اتفاقی در حال وقوع است ، انگار باز در آن مِه فرو رفته باشد ، چشمانش تاب خورد و همانطور که می‌لرزید غش کرد .
ادامه دارد ...


پ.ن : خوش‌حال می‌شم نظرتونو درباره داستان بدونم ، اگه هم دوستش داشتید ، بنویسید تا ادامشو زودتر بذارم .
پ.ن 2: دیگه موسیقی نمی‌ذارم چون خودم جدیدا موقع نوشتن یا مطالعه ، موسیقی گوش نمی‌دم ...
پ.ن3: تنها در ساخت تصویر از هوش‌مصنوعی کمک گرفته شده ..

داستانداستان کوتاهخیالاتنویسنده
۲۳
۲۸
تهمتن
تهمتن
...
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید