
چه روزهای سختی است
که چون خورشیدی فروزان
در اوان جوانی
پشت کوههای سترگ گم میشوی
کم فروغ میشوی
تمام میشوی
آوایم مگر کوه را میشکند؟
تا دینامیت ها هستند !
بالهایم
که ریش ریش شدهاند
مگر چقدر تاب پرواز دارند ؟
چه روزهای سختی است
در اوان جوانی
به پای شمع درونت میسوزی
به پای افقی
که هیچ نمیدانی کجاست
به پای نیکبختی
که هیچ پیدا نیست
چه روز های سختی است
ابرها
سوی دورها جاریاند
و شب
سیاهپوش و ملالآلود
از خروش چشمه
به راه افتاده است
من در این پنجره غبار آلود
و در این شب بیکار
رو به چه سویی بگریزم ؟
پ.ن: نقاشی طوفان از ادوارد مونش.