ویرگول
ورودثبت نام
تهمتن
تهمتن...
تهمتن
تهمتن
خواندن ۱۱ دقیقه·۳ ماه پیش

چهار مرد و یک میز

نمایشنامه ای در یک پرده و صحنه ... منتظر شنیدن نظراتتون هستم .

بازیگران
کوروش : کم مو و کوتاه قدی با بینی قوز دار ، صدایی دو رگه و گرفته ...
مانی : بلند قد با چشمان آبی و صدایی رسا ....
حسام: قدی متوسط ، ،صدا آرام …
کسری: قد بلند ، صدایی مردانه …

صحنه : اتاق بزرگیست ؛ چهار مرد ؛ میزی بزرگ و آنطرف تر کاناپه سه نفره چرمی.. روی میز ورق های پخش شده و دو شیشه مشروب و کنار آن چهار گیلاس ... اتاق پر نور و با لامپ سفید روشن شده ... وقایع مربوط به سال 1405 میباشد .
کوروش ایستاده و در اتاق قدم میزند ، مانی به دیوار کنار تکیه داده . حسام و کسری مجاور هم پشت میز نشسته اند و ورق های دستشان را مرتب میکنند .
کوروش : مرگ... آقایان ... مرگ ... به دوره ای نزدیک شده ام که خیال مرگ مرا میترساند ... شصت و شش سال دارم...
مانی : بچه هم دارید ؟
کوروش : بله دختری شانزده و پسری هجده ساله .
کسری : من هیچگاه به مرگ نمی اندیشم .... چرا که ذهنم درگیر زندگی و بدبختیست ..
کوروش : شما هنوز جوان هستید و مرگ را دور میپندارید اما من صورت به صورت او ایستاده ام ...
حسام : فال بگیریم یا بی بی سلام بازی کنیم ؟
کسری : بی بی سلام ...
مانی : من از مرگ نمیهراسم ... چرا که هم بدبخت بوده ام و هم خوشبخت . در واقع زندگانیم خط حایلی بین بیچارگی و نیک کامی بوده است ، از برای همین آنچنان که باید لذت برده ام و همچنین گزند دیده ام که اگر هم اکنون بمیرم برایم تفاوتی نکند .
حسام : بی بی سلام ...
کسری : کینگ ...
کوروش : چه شیوا سخن میگویید ... اما خام و پر احساس ... جوانیست دیگر ؛ آدم میخواهد طوری سخن بگوید که کل هستی را در چند کلمه تشریح کند ... شما هنوز خام هستید اما باعث افتخار ...
حسام : میان کلامتان ....
کسری :(میخندد و شکلک در می آورد :) عدد ده آمد دست را میبرم نباید حواست پرت میشد ...
کوروش : بفرمایید ....
حسام :شما اشتباهتان آن است که میخواهید بدانید ؛ مانند من بیچاره هستید اما هنگامی که دوستان خوب دور هم جمع میشوند بهتر است لبی تر کنند و بگویند و بخندند در تنهایی میتوان فلسف بافی کرد و برای عذاب مدام زندگی زاری کرد اما اینجا خیر ....
کوروش : (به سمت میز میرود :) به افتخار این شب فرخنده (روی میز ضرب میگیرد و دو گیلاس پر میکند :) آقای مانی شما ...
مانی : خیر ... نمینوشم .
کوروش : برای چه ؟ شوخی میکنید ؟
مانی : خیر ، کبدم بیمار است و اگر بنوشم فرشته اجل روحم را از تنم جدا میکند ... خودتان بنوشید زنده باد این شب فرخنده .
(حسام و کسری بلند میشوند و گیلاس پر میکنند )
حسام : آقایان بیچارگی ممتدی در زندگی وجود دارد ؛ همه ما بدبخت و بیچاره ایم .. اما میدانید ؟ مرد هستیم ... مانند زنان زاری بلند نیستیم و در این جمع ها باید بنوشیم و مست کنیم ... زنده باد این شب خجسته ...
کسری : زنده باد آقایان زنده باد ... (گیلاسش را بالا میبرد و چند قطره روی سرش میریزد )
(همه جز مانی مشغول نوشیدن میشوند و دوباره گیلاس را پر و خالی میکنند ؛ حسام زیاده روی کرده و مست روی صندلی می افتد ... کسری حواسش سر جاست و کنار حسام مینشیند و دستش را میگیرد ؛ کوروش کاملا عادی و با وقار است )
حسام : آقایان ... نمیدانید ... چقدر شاد و سرزنده ام ... می خواهم تمامتان ... را ...
کسری : آدم بیچاره و نفهمیست امشب باید رانندگی کند اما مثل خوک مست شد ...
کوروش : بگذار مست کند ...
حسام : میخوامت اندازه تموم دنیا .... میخوامت .... کاش زنی اینجا بود .
کوروش : خب آقایان بنشینید ... امشب را باید طوری سحر کنیم ؛ حال سه نفر باقی مانده ایم و میتوانیم سخن بگویم.
(مینشینند )
کوروش : شما جوان ؛ چه رشته ای تشریف دارید ؟
مانی : دیپلم بیشتر نخوانده ام ...
(حسام چرت میزند )
کسری : این هم خوابید ؛ یعنی دانشگاه نرفته اید ؟
کوروش : (در حرف مانی میزند :) حیف شما جوان بالغ است .
مانی : دانشگاه محیط سرد و بی خاصیتی است ... مشتی استاد بیاییند و مشتی دانشجو که اصلا نمیدانند برای چه در این چار دیواری زندانی شده اند را درس زندگی دهند ... مسخره است .
کسری : امشب باید رانندگی کنم ... بیچاره شدم .
کوروش : جوانیست دیگر... خیال میکنید خیلی میفهمید .
مانی : من جوانی هستم با قلبی پیر .
کوروش : کاش هم سن شما بودم ... ای کاش ... آن زمان عاشق بودم و مست میکردم ...دختری با چشمانی بلورین .. چقدر حیف بود .. گذشت و گذشت و گذشت .
(حسام از چرت میپرد )
حسام : تو این غربتی.... که هستم دارم.... میمیرم حالیت نیست (دوباره چرت میزند )
کسری :در حالت عادی مرد خوبیست ... مست که میکند دیوانه میشود .
کوروش : شما هم چیزی بگویید آقای کسری ...
کسری : آه ... خب ... بگذارید بگویم ... فکرم درگیر است ... بیچاره شده ام .
مانی : موضوع درباره زنتان است ؟
کسری : از کجا میدانید ؟
مانی : همواره موضاعات مردان هم سن شما نهایتا به زنان ختم میشوند ...
کسری : زنم .... هفته پیش ... زیر تیغ جراحی رفته ... پیشتر زیبا بود اما حال مانند ارواح مردگان شده ... باد کرده و بد قواره ... از او تنفر دارم نگاهش که میکنم تنم میلرزد و سیاه میشوم ...
کوروش : چه خوب ...شما را به یاد مرگ می اندازد .
مانی : نگران نباشید ... زنان دیگری هم هستند او را طلاق دهید ...
کسری : طلاق ؟ ... طلاق .... خشمگینم میکنید ...
حسام : (میپرد:)طلاق ... طلاق بگیر ... طلا...
کسری :پول خون پدرم را باید به پایش بریزم ... آن مادر زن عجوزه ام همان ابتدا حکم کرد ارث جد و آبادم را مهریه اش کنم ...
مانی : به زندان بروید ... زندان بهتر از زندگی در کنار چنین موجود وحشتناکیست .
کوروش : آه ... جوان... چقدر نسنجیده سخن میگویی حرف هایت را مزه مزه کن .
مانی : شما هم مثل پدر بزرگ ها نشسته اید و نصیحت میکنید ....(کوروش بلند میخندد...)
کسری : حکم بازی کنیم ؟
مانی : شب ملال انگیزیست .
کوروش : بازی کنیم ...
(کسری کارت ها را میچیند )
کسری : خب آقای کوروش ... شما باید حکم کنید ...
کوروش : پیک ...
مانی :کارتها همانند سرنوشتم خالی و پوچ هستند ...
کوروش : اه ... اه ... لعنت به این انتخاب ...کارت های اول همه پیک بود حالا میبینم همه قرمزند ... ای لعنت به این بازی ابلهانه (کارت را روی میز پرت میکند )
حسام :(با ترس میپرد :) برویم ... برویم ... آه ... ساعت چند است ؟
کسری: خدایا ... بگذارید دوباره بر بزنم ... آقایان رفتارتان زنانه است انگار تمام عمر با زن ها گشته اید .... بازی بکنید دیگر ... بگذارید بر بزنم ...
حسام :میگو... یم ساعت ... ساعت ... چند است ؟
کسری :امیدوارم خواب مرگت باشد ... ساعت دوازده شب است ...
حسام : (سیخ می ایستد :) زنم ... زنم ... میکشد ... مرا میکشد ... بلند شو ... آشفته ام ؟
(همه بلند میخندند )
کسری : سر و وضعت مثل کسانی است که ساعاتی پیش با فاحشه ای حال کرده اند .
(میخندند )
کوروش :فعلا برو بخواب زنان طبقه پایین هستند ...
(حسام به سوی کاناپه میرود و دراز می افتد )
مانی : بیا این ها را هم بگیر ... خوب بر بزن .
کسری : نگاه کنید چگونه بر میزنم ... آها ... بیا
مانی : کاش سرنوشت مرا هم اینگونه بر میزدند .
کوروش : چرا انقدر مینالید چه شده ؟
کسری : آقایان ... آقایان ... این بی بی را دیدم یاد زنم افتادم ...
مانی : بیچاره ام آقا ... بدبخت وبیچاره .. نه آینده ای دارم نه کاری و نه هیچ چیز ...عشقم را رها کردم همین دو هفته پیش .. پول نداشتم او را بیرون ببرم ... ماشینم سه هفته هست که خوابیده ... بیچاره و بدبختم میدانید ؟
کوروش : بله ... میدانم ... اما ... اما ... کاری نمیتوان کرد ... شما حقیقتا عذاب میکشید البته که ما هم عذاب کشیدیم در حقیقت از ابتدا در این مملکت همین بوده ... یکی آمده و رفته و بعد بدتر از آن آمده ... همیشه از ابتدا ملت نالان بوده اند ... کاری نمیتوان کرد باید راحت بگیرید نباید ذهنتان را مشغول کنید آزاد باشید و از جوانیتان لذت ببرید
کسری : این بار طوری بر زدم که اقا کوروش برنده شود ...
کوروش : بده کارت ها را .
کسری : بله ... حاکم آقا مانی ..
مانی : آه ... بگذار ... خشت ... نه ... نه ... پیک ...
کوروش : حالا شد ....
کسری : حسام بدبخت .... حسام بیچاره ...
کوروش : دست را شروع کن مانی ...
مانی : چرا بیچاره ؟
کسری : آقا میدانید چیست ؟ آدم اولش خیال میکند با فرشته ای وصلت کرده ... خیلی روز های خوبیست ... اما هر چه جلوتر میرود آدم بیشتر از پا در می آید ... آن شب های لذت بردن تبدیل به وظیفه ای میشود ... تمام زندگی به وظیفه ای مبدل میشود ... چقدر آزاد بودیم ... چقدر خریت کردیم ... حسام بیچاره ... زنش ... زنش (آرام میگوید :) دیوانه است ... تنها بلد است جیغ بزند بیچاره این حسام را ببینید پوست استخوان شده .... پیشتر نود کیلو بود حالا ببینیدش ... ای هوار از این زندگی ... ای فغان از این زنها ...
مانی : دست را میبُرم ...
کوروش : خداوندا بخت را ببین .... آنقدر پیک داری که خشت را بریدی ... خداوندا...
مانی : مرا اینگونه نبینید ... شانسم تنها برای امورات پیش پا افتاده ی زندگیست ... بله در پاسور شانس می آورم ، آن هم چجورم اما در زندگی معمولی بدبختی بیش نیستم ...
کوروش : خیلی شکایت میکنید ... اینبار هم ببر ...
مانی : نه دیگر نمیتوانم ... دست برای شما .
کسری : بلندش کنم ... زنش ببیند اینگونه شده بدبختش میکند .... باید یواشکی ببرم روی تختش بخوابانمش ...باید بگویم زنش اینجا بخوابد ...
مانی : حواستان را به بازی بدهید... میبُرم
کوروش : اوضاع خوب است آقا ... خیلی خوب ...
مانی : نمیفهمم ... از همان ابتدا میدانید قرار است بدبخت شوید بعد باز هم ازدواج میکنید ... خیلی ابلهانه است .
کوروش : آنقدر ها هم ساده نیست ... این دست را گرفتم ... (میخندد :) شاید خوش شانس باشید اما حرفه ای نیستید .
کسری :آقا بحث طور دیگریست ... تنهایی ... آقا تنها نبوده اید ... تنهایی وحشتناک است ... یک هفته که این زن نباشد دیوانه میشوم .
کوروش : راست میگوید ... در ذهن شما جوانان آرمان گرا تنهایی ساده و منطقیست اما در عمل ترسناک و ویرانگر است ...
مانی : مرا از تنهایی نترسانید ... زندان زندان است ... زنان زندان هستند ... خودم میدانم ...
کوروش : پس گفتید برای پول بوده ؟
کسرا : (میخندد ) هی..
مانی : پول هم در میان بود ...(میخندد )
کوروش : این هم از این ... امید دارم ... بله ... با آنکه کینگ و بی بی و سربازش را دارید اما من میبَرم بله میبَرم ...
مانی : میبُرم ...
کسری : امشب شب من نیست ... فکرم درگیر است ...
کوروش : بفرما ...
مانی : این هم گینگ و سرباز و بی بی و همچنین ده ... حسابش را نکرده بودید ... ده هم داشتم ... بازی خوبی بود ..
کوروش : شانس می آورید ... شانس ...
مانی : آقایان من آزادم اما خیال میکنم شما باید بروید صدا زنانتان می آید ...
کسری : اگر مجرد بودم چنان مست میکردم که چشمانم از حدقه بیرون بزند ...
کوروش : جوانی ... جوانی ...
مانی : بروید دیگر ... من دوباره با بیچارگی هایم تنها خواهم ماند ...
کوروش: زن بگیرید ..

کسری : حسام ... حسام ... بلند شو بیچاره بدبخت ...
حسام : آه ... ساعت ... کجا ... برویم ... بیا ... حالم ردیف است ... بیا برویم فقط ... ساعت ...
(جلو در ایستاده اند ... حسام سر روی شانه کسری گذاشته و چشمانش بسته است)
کوروش : چه بد مستی است ... آدم باید پرحرفتر و وراج تر شود این بیچاره فقط میخوابد ...
کسرا : بیچاره است دیگر ... حسام ... حسام ... بلند شو زنت دارد می آید .
حسام :(سریع سیخ میشود :) چی ؟... باشد ... زنم ؟... باشد ... بیا ... بیا ... (مکث )خدانگهدارتان ... عجب مشروبی بود ... عجب ... عجب شب خوبی بود ... زنده باد این شب مقدس ...
(حسام تلو تلو خوران خارج میشود)
کسرا : مانی جان دوباره از این شب ها برایمان درست کن ... خواهرت زن خوبیست خوش به حال شوهر آینده اش ، همیشه به فکر مهمانی هست و عجب دست پختی هم دارد ...
کوروش: برویم دیگر ... زحمت کشیدید ...
(دست میدهند)
مانی : تاخانه برقرار است به من سر بزنید ... همین کنج نشسته ام و کاری ندارم ... بیایید لااقل سرگرم میشویم ... آه از این زندگی ملال آور ...
کوروش : خدا حفظتان کند ... جوان خوبی هستید اما زیادی مغرورید ... خیال میکنید زندگی همین است... درست میشود ... نگران نباشید ما هم گذرانده ایم این دوران را ...
(صدای مهیبی از راهبرو به گوش میرسد )
کسری : خدایا ... از پله ها افتاد ...ای بدبخت نفهم ... نمرده باشد ... یا خدا ...
(همه تند خارج میشوند و صحنه خالی میماند)


پ.ن: امیدوارم بچه ها کنکورو ترکونده باشن ...
تاریخ سی ام مرداد هزار و چهارصد و پنج
خودم این داستان رو دوست داشتم بد نبود شما هم اگه دوست داشتید بخونیدش ...
پ.ن2: حیفش ویرگول اجازه نمیده آهنگ بذارم ارور میده ...😒



نمایشنامهادبیاتزندگیجوانی
۸
۱
تهمتن
تهمتن
...
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید