
سردرگم بودیم که اینجا کجاست ؟ دریاچهِ بلند و سبزی بود ، ما از روی پل گذشتیم و بعد به یکباره تصمیم گرفتیم ادامه راه را نرویم چون حداقل چهار ساعت طول میکشید ، از آن تصمیم های سخت و ناگهانی ، پیچیدیم و دوباره سمت پل رفتیم که باز تصمیم گرفتیم برگردیم و جایی غذا بخوریم …
پسر بچه دوازده ساله ای روی نیمکت چوبی دراز شده بود ، چهره اش ملال انگیز بود و آثار غبار بی حوصلگی کاملا مشهود بود ، اما چهره زیبایی داشت و چشمانش فکر میکنم سبز بود ، او همانطور دراز کش ما را راهنمایی کرد که کجا برویم ، ما پیاده شدیم و نگاهی به دریاچه انداختیم ، سبز و وسیع بود ، درختان داشتند آب میخوردند و چند تا آدم خل و چل داشتند شنا میکردند ، بعد باز تصمیم گرفتیم اینجا نمانیم و برگردیم ، در راه برگشت باید از جلوی پسرک میگذشتیم که هنوز دراز کش بود ، از بخت خوشش ماشینمان گیر کرد و به تقلا افتاد ، پسرک بالاخره نیم خیز شد ، در چهره اش رگه ای از نشاط دوید و انگار اتفاقی هیجان انگیز پس از مدتها برایش رخ داده ، سر میگرداند و میگفت باید عقب تر برویم و فرمان را بچرخانیم ، پسر بچه باهوشی بود ، اگر مقابل این دریاچه گرفتار نشده بود میتوانست برای خودش کسی شود ، مثلا میتوانست هزاران نفر را به قتل برساند و بعد مجسمه اش را که همانطور روی نیمکت دراز کش است میساختند و وسط شهر میگذاشتند ، مردم بالای رودخانه هم راهش را ادامه میدادند .