هنرمند ایرانی

دو پاراگراف پایین نقل شده از جناب داریوش مهرجویی -کارگردان و هنرمند ایرانی- هستش:

اگر در رشته هنری‌ام به عقب برگردم آنچه آرزو می‌کنم؛ آزادی است. آرزویم این است که وقتی کاری می‌کنم، در بند این نباشم خودم را سانسور کنم و به قضاوت دیگران فکر کنم، بلکه دلم می‌خواهد در کمال خونسردی بنشینم و آنچه در درونم هست را بیرون بریزم؛ چیزی که در همه این سال‌ها از آن محروم بودم، چون از همان ابتدای کارم، دائم با سانسور درگیر شدم. گاو که یک‌و‌نیم‌سال توقیف بود و دایره مینا هم که سه سال توقیف بود و دیگر فیلم‌ها هم هرکدام مدتی در تنگنا بوده‌اند. اینکه فیلمی اول توقیف می‌شود و بعد از آن استقبال می‌شود و شاهکار قلمداد می‌شود، نشانگر عمق روانشناسی شیزوفرنیک است که چطور یک جامعه در سه سال زیر و رو می‌شود و اثری که بد تلقی شده، تبدیل به اثری خوب و محبوب می‌شود.
مهم‌ترین آرزوی زندگی‌ام این است که یک روز از خواب بیدار شوم و بشنوم، دیگر فیلم‌هایی که ساخته می‌شوند، توقیف نمی‌شوند. منِ مهرجوییِ فلسفه‌خوانده که اسلام و جامعه و کشورم را به‌خوبی می‌شناسم و تشخیص می‌دهم چه‌چیزی برای جامعه خوب است و چه‌چیزی خوب نیست چرا باید توسط اظهارنظر فردی که پایه سوادش معلوم نیست، از کار بیکار بشوم و نهایتا کسانی که هیچ‌چیزی، نه نوشته‌اند و نه ترجمه کرده‌اند و نه‌سواد هنری‌شان معلوم است، بشوند داور کار ما و تصمیم بگیرند فیلم‌های ما اکران بشود یا نشود. کسی هم نیست بگوید شما چه‌کسی هستید و اصلا پایه سوادتان چیست؟

پ.ن:چقدر زیبا گفتن جناب مهرجویی، هنر در ایران بسیار غم‌انگیزه ... هنرمندی که به جای بیرون ریختن درونیات و تفکرش -به اجبار- باید به سانسور تن بده و اون بخشی از وجودشو به نمایش بذاره که مورد پسند قدرت بالاتره.
هنر -مثل یکی از فرزندانش- شبیه موسیقیه ، که اگر یک کلید خطا فشرده بشه با هر گوش غیر متخصصی قابل تشخیصه اون وقت چیزی وجود داره به نام سانسور {که} مثل تیغی چندیدن خط از نت ها رو جدا و نابود می‌کنه.
من هم مثل جناب مهرجویی آرزو دارم روزی از خواب بلند بشم و ببینم هنرمند ایرانی بی سانسور و بی‌اجبار می‌نویسه و می‌سازه و می‌نوازه.
به امید اون روز .