ویرگول
ورودثبت نام
تهمتن
تهمتن...
تهمتن
تهمتن
خواندن ۴ دقیقه·۳ ماه پیش

مکتبِ معتادانِ آتن (1)

ساعت دو نصفه شب ، مهراد داشت در خیابانی طویل راه میرفت ، همانطور غرق افکار خود بود ، چشم هایش از وحشت و گنگی کاملا باز بود ، میانه راه از زیر ساختمان نیمه کاره ای میگذشت که ناگهان ضرب تندی را بر پشتش احساس کرد ، ضربه مثل وقتیست که دوستی در مدرسه به شوخی بر پشتت میکوبد اما ناخواسته آنچنان محکم که بعدتر محبور به عذر خواهی میشود ، ضرب محکم بود و مهراد پخش زمین شد ، از بخت بدش دقیقا با صورت افتاد و در خاک و سیمان غرق شد ، آنچنان که لباس های نو و تمیزش کاملا خاکی شدند و تا مدتی دورش غباری جمع شد .
حال او در تاریکنای خیابانی طویل که عرض تقریبا باریکی دارد -طوری که یک لاین یک طرفه برای عبور ماشین هاست - پخش زمین شده و همانطور زیر تیر برقی زرد با صورت میان خاک و خل افتاده است .
ساعت دو و نیم نصفه شب است ، احدی از آنجا نگذشته ، بماند آنکه چرا مهراد باید ساعت دو نصفه شب در خیابان باشد ؛ آن هم تنها و وحشت زده ، برای اینکه نمک داستانم حفط شود بگذارید این را بعدا بگویم . حال میان آن سکوتی که تنها صدای ممتد حشرات میدهد -که بعد از مدتی عادی میشود و به همان سکوت میماند- صدای قدم های دو مرد از آن دور به گوش میرسد .
شما نما را از روی مهراد تصور کنید که همانطور زمین افتاده حال بالا بروید و سریعا به آن دو مرد نگاه کنید ، در آن تاریکی چیزی معلوم نیست اما از نور کم و زرد خیابان مشخص است افراد متشخصی نیستند ؛ حال باید منتظر بمانید آن دو دارند آرام نزدیک میشوند .
آنها به حد کافی نزدیک شدند ، حال باید نما را روی همان مهراد بگیریم ، آن دو مرد بالای سر مهراد رسیدند .
یکیشان کوتاه و آن دیگری دیلاق است ، هر دو ژنده پوش با سر و ظاهری بیریخت و اصلاح نشده ، - با ریششان میتوان بلوز بافت - درازه استخوانی و لاغر است البته چهره اش مشخص نیست از آنجا که نما را از بالا تصور میکنم موهای او که دراز و لخت است مشخص است ، موهای خوبی دارد ، مرد کوتاه هم پتویی دور خود پیچیده -مثل سقراط شده- ، تپل و مو فر است ، از آن مو فرهایی که مثل کرک بدن جانوری پر پشم میمانند .
کوتاهه:
- هی پسر ؛ اینجارو .
- چیه داداش ؟
-چشتو وا کن ببین .
- اوه ... اوه ... داداش یکی اینجا مرده.
- نمرده کودن نمیبینی داره نفس میکشه ، کمرش میاد بالا .
- اوه ...آره داداش داره نفس میکشه .
- اون سنگه چیه رو کمرش ؟
- بذار بردارمش داداش ...
حال که نما پایین تر آمده میشود در جزییات ان دو عمیق تر شد . هر دو کفش های پاره پوشیده اند ، لباس هایشان کاملا بدون فرم است و مشخص است هر کدام را از گوشه ای برداشته اند ، تیشرت فوتبالی و شلوار جین کثیف و پاره پاره ، از اینجا صورت هر دو مشخص است ؛ البته هنوز نه کاملا . پشت آن پشم های صورت ، هر دو گونه هایی تو رفته ، زیر چشمانی سیاه ، لبانی سیاه تر و به طور کلی صورتی که هر کسی را به وحشت می اندازد . به خصوص اینکه ساعت دو نصفه شب باشد- ظاهر کوتاه تره شگفت آور است ... بدنش فربه اما صورتش استخوانی، پتویش را دورش پیچید -
- هی پسر ... هی
- شاید خوابیده ...
- کودنی ؟ کسی وسط خیابون میخوابه ؟... هی پسر پاشو ... هی
- شک نکن مرده داره نفسای آخرشو میکشه .
کوتاه ناگهان پتو را از خود باز کرد و زیر شکم مهراد را گرفت .
- هی بیا کمک کن .
درازه پتو را برداشت و بر دوشش انداخت ، پتو نیمی سوخته بود و ظاهری کثیف داشت-حال درازه شبیه ارسطو شده ؛ با دستش را به زمین اشاره میکند- .
هر دو کمک کردند ، مهراد را به کناری بردند و به دیوار ساختمان نیمه کاره تکیه دادند ، تلی از آجر کنار آنها بود و به چادر نگهبانی نزدیک بودند ، آنجا تاریک تر بود .
- هی ... هی بیدار شو پسر .
- مرده ...
- خفه شو دیگه ... آب داری ؟
- آره ... ولی از سر و وضعش معلومه مایه داره نگاه کن ....
- (ادا در می آورد :) مایه دار ... مایه دار
- بیا این بطری ...
- معلومه توش شاشیدی نمیخواد بابا ....
- (میخندد ...)
در همان حال صدایی به گوش میرسد ، چراغی از توی چادر تکان میخورد وصدای زیپش انگار که حشره ای غرا باشد بلند میشود .
- کی اونجاست ؟
- هی پسر باس بزنیم به چاک .
- آره داداش ...
- زیر بغلشو بگیر ....
آن دو مثل گونی مهراد را از سر و ته گرفتند و دویدند .
داد میزند :
- الان کجا بریم ، پسر ؟
- نمیدونم داداش ...
- ببریمش بیمارستان ؟
- نه بابا ... اونجا خودمونم گیر میوفتیم .
- پس تو میگی چه غلطی کنیم ؟
- ببریمش پارک اونجا بچه ها هستن سالمش میکنیم .

ادامه دارد .... در قسمت دوم .

داستانداستان کوتاهزندگیمرگ
۵
۲
تهمتن
تهمتن
...
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید