
ادامه قسمت قبل :
همانطور گونی وار پیش میروند . به پارکی میرسند ، پارک که نمیتوان گفت یک محیط بزرگ و سبز که دو تیر بزرگ برق سفید بالای خود دارد . جمعی حدودا ده نفره دور آتش که در حلبی سیاهی میسوزد حلقه زده اند ، چند نفری هستند با ظواهر گوناگون ، بعضی پتو دور خود پیچیده اند ؛اکثرا کثیف و ظاهری اصلاح نشده .
- داداشا مهمون داریم .
همه میخندند و دور مهراد که حال صورت بالا روی چمن ها افتاده جمع میشوند -از آنش فاصله دارند-؛ خم میشوند و به او زل میزنند ،ماه از پشت ابری در آسمان لحظه ای پیدا میشود .
- ماهو ببین .
- هی داداش آره .
یکی از آن جمع سرش را بالا می آورد :
- کشتیتش ؟
- نه بابا پیداش کردیم .
- پسره سر و وضع خوبی داره ... مرده ؟
- نه پسر زندس ببین داره نفس میکشه ، افتاده بود رو زمین جلو همون ساختمون نیمه کاره .
- کدوم ؟
- همون که اون یارو حرومزاده هه نگهبانشه ؛ همون خیکیه .
- آها .
- داداشا کسی اینجا دکتری ، پرستاری چیزی نیست اینو سالم کنیم ؟
همه توجهشان از مهراد برداشته شده بود و راست ایستاده و پچ پچ میکردند. جمعشان مثل فیلسوفان آتن شده بود که بر سر مسئله ای بحث میکنند .
آن دور در پس زمینه آتش میسوخت و فضا را روشن میکرد ؛ دو تیر برق مثل ماه که حال پشت ابر رفته در آسمان بودند اما زمین را روشن نمیکردند .
دستی از میان جمعیت بالا آمد :
-آقایون من یه زمان پرستار بودم
کسی از میان جمع :
- آقا رو باش ... الان ما چیکار کنیم داشمون نمیره ؟
- الان بهتون میگم .
پرستار جستی زد ، او لباس کهنه ی بلندی پوشیده بود که در تنش زار میزد ، ریش بلندی داشت و سرش کچل بود ، کچلی او به صورتی غیر عادی بود و انگار سرش با سوختگی یا بیماری آنطور شده .
- همه بیایید ، من پاهاشو میگیرم بالا باید به طرف شکمش هلش بدم .
همان کار را کرد .
- هی تو ... بیا همین کار منو چند بار تکرار کن تا بگم چکار کنید .
یکی دیگر پا ها را گرفت .
- نمرده داداش ؟
- نه ولی اگه بیدار نشه میمیره ؛ باید ببریمش بیمارستان ...
- بیمارستان ؟
- البته بهتره بیدار بشه وگرنه تو بیمارستانه بدبخت میشه ، به هوش بیاد باید پول خون باباشو بده بهشون .
- بهوش میاد ...
- آب دارید ؟
- آره داداش بیا ...
- تمیزه ؟
- (میخندد...)
- یکی آب داره ؟ باید بپاشم رو صورت این پسره باید بیدارش کنیم وگرنه کارش ساختس .
- من دارم ...
مرد مسنی بین جمع ، همه به سوی او برمیگردند ، دستش را به شلوارش میگیرد ؛ شلواری که به زور کمربند بند شده ، بلند میگوید :
- فقط یکم طول میکشه باس وایسید .
همه بلند میخندند حتی پرستار هم زیر خنده میزند .
- آبه رو نگر دار نمیری خودت ....
همه میخندند ....مرد دراز خم میشود و از قهقه به زمین می افتد .
- یکی آب بده بپاشیم رو صورت این دیلاقه ...
- بسه ... خدا لعنتت کنه ...
غش خنده هستند ...
- بچه ها تکون خورد ...
- چی میگی کودن ؟ باز نعشه ای ؟
- به جون خودم تکون خورد نگاه کن ...
- راست میگه داره تکون میخوره .
پرستار همه را کنار میزند ، فضا به حالت قبل بر میگردد ...
- هی آقا .... هی ... بیا زیر بغلشو بگیر تکیش بده به درخته .
مرد تنومندی جلو می آید ؛ او چهار شانه و بلند اما صورتش تحلیل رفته و کثیف است .
کمرش را به درختی تکیه میدهند .
نما عجیب است ، مهراد با چشمان نیمه باز تکیه داده به درخت ، جمعیت - جز دو سه نفرشان که به کنار آتش بازگشته اند - خم شده و به صورت او زل زده اند .
- بیدار شو پسر ... بیدار شو ...
- آی ...
- داداش داره بیدار میشه ...
- من کوجام؟ ....
- تو بیمارستانی .
دو سه نفر آرام میخندند .
مهراد کمک میخواهد که بلند شود ؛ دستی به کمر خود میگیرد و لب هایش را گاز میگیرد .
درازه و لاغره دستش را میگیرند و کمک میکنند .
- من الان باید خونه باشم ... چی شده ؟
- از کف خیابون جمعت کردیم داداش دعا کن نمردی الان .
- پسر ... نگهبانه اگه گیرش میوورد الان تو چادره ترتیبشو داده بود .
- آره داداش خیلی بد میشد .
- پسر جونتو مدیون مایی ... پاشو بیا ببریمت دور آتیش .
- آره داداش بیا ... این پتو رو بگیر ...
کمکش کردند و کنار آتش نشستند .
بگذارید اینکه مهراد برای چه ساعت دو نصفه شب در خیابان بوده به عنوان رازی باقی بماند ، به هر حال گاها باید مسائلی را سر پوشیده باقی گذاشت و عنوانشان نکرد ؛ در همین حد بگویم که او به ستوه آمده بود و از روحیه سرکشش بر می آمد که با وجود داشتن خانواده ای متشخص و سخت گیر اما ساعت دو در خیابان باشد ، دلیلش را واگذار میکنم به خودتان اما او به ستوه آمده بود ، امشب باید کنار این معتادان بگذراند ، او ترسیده و نمیداند در این میان چه بلایی سرش آمده به هر حال نمیتوان به ظواهر آن چند نفر اعتماد کرد ، آنها مهراد را دور آتش نشاندند و غرق صحبت شدند ؛ بعضی خوابشان برد و بعضی دیگر داشتند مواد میکشدند و بعضی سخن میگفتند و میخندیدند .
این داستان هم به پایان رسید ، به هر حال از من جوان انتظار درسی نداشته باشید که در پایان داستان به شما بدهم ، من تنها میتوانم روایتی بیان کنم و شما را با آن همراه کنم .
تا داستانی دیگر ...
پ.ن: از دوستانی که داستانامو میخونن ممنونم این یه انگیزه بزرگه ...
پ.ن 2 : یه موسیقی هم قرار میدم ....
پ.ن 3: منتظر نظراتتون هستم .