
-حضرت آقا ، آدم به همه چیز عادت میکند ، حتی به عذاب،بعد هم معتادش میشوی... اصلا طبیعت آدمیزاد همین است ، اولش درد میکشی و بعد دیگر نمیتوانی رهایش کنی ، مگر نمیگویند سندرم استکهلم ، اینها که دروغ نیستند ، آدم وابسته شکنجه گرش میشود ... اینها را که از خودشان در نمی آورند...
-یعنی جناب عالی میفرمایید دلیل همواره افسرده بودنتان همین است ؟ اینکه کاری نمیکنید و اطرافینتان را عذاب میدهید ... دلیلش آن است که معتاد عذاب شدهاید ؟
-آقای عزیز ،میدانم از نظرتان این حرفها مسخره میآید اما خب ... من گرفتارم ... گرفتار و بیچاره ... شما نمیدانید چه زجری خودم میکشم زمانی که میبینم هیچ کاری از دستم برنمیآید ، هزاران بار شده خودم را لعن کردهام، روی دستانم تف انداخته ام ... شما نمیدانید این بیچارگی و این اعتیاد به بدبختی چیست ... باور بفرمایید پنج سال پیش بود کاری برایم جور کردند ... همین خواهر بیچارهام کار برایم گیر آورد ، آن هم کاری آبرودار ... در یک کارخانه سیمان سازی بود ... رفتم و سه ماه نشده برگشتم ...دیدم خوش خوشانم شده و حالم خوب است ... پول دستم آمده بود ... مادر خدابیامرزم مثل پروانه ای دورم میگشت ... نمیدانید چه مدل غذاهایی برای پسرکش بار میگذاشت که مثلا بعد سرکار نوشجان کند ... اما دیدم نه .. من باید همان بدبخت و مفلوکی باشم که پیشتر بودم... این شادی ها و نشاط ها برای من نیست که نیست ...
-شما مریضید عزیزم ... مریض و بیمارید و ببخشید عذر میخواهم .. به هر حال میخوام کمکتان کنم که این را میگویم ... کمی هم احمق تشریف دارید ...نه از آن نوع احمق هایی که چیزی بارشان نیست ... از آن دسته احمق هایی هستید که اتفاقا خیال کرده اند خیلی بارشان است ...
-آقا جان چرا عذر خواهی میکنید .... احمق برای یک دقیقه من است ... از همان اول هم احمق بودم، مگر نبودم ؟ ، اگر همان کار را میگرفتم و پیش میبردم الان برای خودم کسی شده بودم ...مدیر آن کارخانه یک روز به کناری کشیدم ،گفت : تو آدم با استعدادی هستی، اگر همین طور کار کنی میدهم کار دفتری برایت مهیا کنند ، اما منِ کودن ، منِ احمق، زدم بیرون و ده روز غیبم زد تا دست آخر عذرم را خواستند ....
-خب عزیز جان اینها را خودت هم میدانی .... اما آخرش چه ؟ هان ؟ میخواهی دست آخر چه کنی ؟ حالا فهمیدیم که احمق و بیچاره ای ، بعدش چه ؟ میخواهی به همین کارت تا ابد ادامه دهی؟ به همین علافی ؟
-آقا نمیدانم چطور براتان بگویم .... در واقعیت سعی کردم طور دیگری باشم و از این تن لشی خلاص شوم .. چه میگویند ... جمله معروفی است ، میگویند ... آدم باید خودش را تغییر دهد ... اما من مثل فنری هستم آقای عزیز ، مثل فنری جمع میشوم و بعد در میروم ... تغییری در کارم نیست .
-همش حرف های اضافی و وقت پر کن ...یکباره بگویید کاری ازتان ساخته نیست و میخواهید باقی عمرتان هم در این فلاکت و بدبختی بمانید و غوطه بخورید ... اصلا شما به چه امیدی زنده اید ؟ هان؟ آدم بالاخره باید چیزی در سرش باشد که برایش زندگی کند ، یک هدف والا ، یک سرانجام نیک ، بالاخره باید باشد وگرنه آدم میرود و خودش را در روخانه می اندازد ... نکند به سر خودتانم زده که بزنید و خودتان را خلاص کنید ؟ هان ؟
-بزدل تر از آنم اقاجان ، نوعی لذت برایم دارد ... نوعی کشش ... نمیدانم چطور بگویم که آقای عزیزی مثل شما خیال نکند طرفش پاک دیوانه است ... ببینید ...چطور بگویم ... من بدختی را دوست دارم ، همینکه جناب عالی برایم دل بسوزانید و با چشمانی پُرترحم نگاهم کنید برایم نهایت لذت است ....
-آهان ... درست است ... پس که اینطور ،نمیدانم عزیز جان...پای خودتان است ... شما ماشالله آنقدر استدلال های کاملی رو میکنید که آدم فقط میتواند سکوت کند ... هزار آفرین که خوب بلدید مسئله را بپیچانید ... من هم بیشتر از این چیزی ندارم که خدمتتان عرض کنم ... لطفا سوبرداشت هم نکنید که مثلا خواسته باشم نصیحتتان کنم ، به هر حال ما هم سن و سالیم و خوب نیست بخواهیم یکدیگر را از بالا به پایین نگاه کنیم ...چون خواهر جنابعالی خواهش کرد گفتم که صحبتی کرده باشیم ...
-از مرحمت جنابعالی متشکرم ، اطلاع دارم که خواهرم فرستاده تا با من صحبت کنید ، آخ که آن هم زن بیچاره ای است .... زنِ با احساس و بدبخت ... خیال کرده تمام فکر و ذهنش را بدهد طرف من مثلا وظیفه خواهریش را به سرانجام رسانده .... صد باری شده سرش هوار کشیدم که بیخیال من شود اما هر بار اشک میریزد و آن شانه های لطیفش را میلرزاند ...خب چه کنم منم دلم میسوزد برایش و مرا هن به گریه میاندازد ... درست لنگه مادر خدا بیامرزم هست ... فکر میکنید مادرم چرا مرد ؟ آنقدر دق خورد که سکته کرد.... به خدا قسم میخورم چند سال پیش یک هفته تمام برای همسایه بغلیمان زار زد ... طرف بچه معلول دنیا آورده بود ... میگفتم مادر من بس کن ... آنقدر خودت را عذاب نده ، مگر کم بدبختی دیدهای که برایت تعجب آور است؟ ...به خوردش نمیرفت که نمیرفت... آنقدر زار زد که دیگر داشت به حال مردن میافتاد .
-بله خب ... وظیفه انسانی و اخلاقی و از این حرف ها ... میدانم چه میگویید...آه...خوشحال شدم از صحبت با جناب آقا... کاری دارم و باید بروم ...
-آه ... بله بله ... بفرمایید ،این چانه گرم که میگیرد شروع میکند به زیادی جنبیدن ، بروید خدا پشت و پناهتان ،اگر هم باز خواهر جانم را دیدید بگویید که حرفهاتان درم اثر کرده و متحولم کرده است ، از همین حرف ها دیگر ... خودتان بهتر میدانید .. این حرفهایی که خیال زن ها را راحت میکند ... دیگر مزاحمتان نمیشوم ... راه من هم از آن طرف است ... باید این پل را بگیرم و بروم طرف خانه ... خوشحال شدم از آشنایی با شما جنابعالی ... خدا نگهدارتان باشد ...
پ.ن: منتظر شنیدن نظراتتون هستم 🌹🙏
به حال سکته میرفت خوابیده ...