ویرگول
ورودثبت نام
تهمتن
تهمتن...
تهمتن
تهمتن
خواندن ۲ دقیقه·۴ ماه پیش

مغازه کوچک کودکی

جلوی مغازه .

جلوی مغازه ای کوچک .

جلوی مغازهِ کوچکی که ‌بسته توپ های رنگارنگ دارد .

جلوی مغازه ی کوچکی که یخچال نوشمک دارد

بسته های چیپس و پفک

یخچالی هم برای نوشابه دارد

پیمردی نشسته

پیرمردی که عصا زیر چانه گذاشته و به خیابان خیره است .

میخواهم خودم را به جای او بگذارم

من کسی هستم که با لباس آبی و شلوار آبی تر و کلاه سفید از مقابل مغازه کوچکی میگذرم که مقابلش دو درخت دارد .

آن گذشتن از روی آسفالت های داغ ظهر مرا به یاد ایام کودکی انداخت .

پیرمرد همانطور زل زده بود و بالای سرش سایبانی با چادر پلاستیکی پوسیده درست شده بود .

از آنجا که میگذرم باید ماست و شیر و پنیر بخرم.

این خوب است چون مادرم گفته باید بخرم.

باید بخرم و پلاستیک را به سوی مادر و مادر بزرگ علیلم ببرم .

مادربزرگی که در خانه ای کوچک منتظر من است

او مرا آنقدر دوست دارد که نمیتوان تصور کرد

گاها میگویم مگر من چه هستم که کسی بتواند آنقدر دوستم داشته باشد .

اما من به او بی اعتنایم‌

این خصلت اهریمنی انسان است .

از جلوی پیرمرد گذشتم او آنقدر پیر بود که صدای نفس هایش مثل تراکتوری بود که چند دقیقه پیش از سر بالایی مقابل مغازه گذشته بود .

من داخل رفتم .

ماست و پنیر و شیر را خریدم ، خواهرم گفته بود برایش چیپس بخرم

همه را در پلاستیک گذاشتم.

از آن مغازه کوچکی که پر از خرت و پرت بود دور شدم

آفتاب به پس کله ام میزد و آن کلاه مثل -سایه بانی که از چادر پلاستیکی پوسیده ساخته شده باشد - جلوی نور را بر چشمانم میگرفت .

من دور شدم و آنقدر دور شدم که مغازه کوچک و کوچکتر شد

پلاستیک در دستم تاب میخورد و میخواست پاره شود .

از بلواری گذشتم

روی نیمکت ها دو پیرمرد داشتند حرف میزدند

آنجا درخت داشت و سایه

آنجا نیمکت بود و لوازم ورزشی

آنجا رو به خیابان بود و ما وسط خیابان بودیم

بچه ها هم بودند

قدم کند کردم پیرمرد ها بحث سیاسی میکردند

رفتم و رفتم

سر کوچه رسیدم

زنی با چادر سفید آمده بود آشغال بگذارد

چادر سفید پوسیده که جلوی آفتاب را میگیرد .

پلاستیک سیاه و یک گلدان شکسته .

آنها را گذاشت و نگاهی به من کرد

من دم در خانه رسیدم و در زدم

مادرم در را باز کرد

خواهرم از دیدن چیپس خوشحال شد و

مادر بزرگم به من لبخند زد

من به درخت انجیر در حیاط خیره شدم

ظهر پر نوری بود و من چشمانم کمی فروغش را از دست داده بود

روی مبل نشستم.

واکر مادربزرگم را زیر چانه ام گذاشتم

به گل های قالی خیره شدم

و به فکر رفتم .


پ.ن:موسیقی ::::از پاگانینی

ادبیاتداستان کوتاهزندگیکودکیآینده
۲۳
۰
تهمتن
تهمتن
...
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید