
«بالاخره کسی که بیست و هشتْ نه سال کار کرده طبیعیه که نتیجشو تو زندگیش ببینه»
-بخشی از مصاحبه محمدرضا گلزار با امیر حسین قیاسی.
اولا این مصاحبه را به شکل کامل مشاهده نکردم بخشی از آن را دیدم و باقیِ آن را-حتی روی دور تند- مشاهده نکردم تا خیانتی به وقت ارزشمندم نکرده باشم.
کاری با کلیت مصاحبه ندارم: آنکه ساختار کلی و البته هدف آن چه بود. که خود نیاز به پستی جداگانه دارد.
اما توجهم به صحبتی جلب شد حول جملهای که ماهها پیش در اینستاگرام باب شده بود:«پز نیست سبک زندگیه» جملهای که جناب گلزار آن را ضمیمه یکی از پست های لاکچری صفحه اینستاگرام خود کرده بود.
جناب گلزار با اعتماد به نفسی عجیب در دفاع از این جمله گفت:«من از ماشین و سفرهام عکس نمیذارم من از زندگیم عکس میذارم. بالاخره کسی که بیست و هشت نه سال کار کرده طبیعیه نتیجشو تو زندگیش ببینه.» و در ادامه پندی به بینندگانِ به دید او نفهم داد که خوب است مردم در قبال موفقیت دیگران خوشحال شده و جای تخریب او چشم دیدن دسترنجِ کسی که سالها کار کرده را داشته باشند.
میدانم که پستهایی که در این سایت مینویسم چندان دیده و خوانده نمیشوند و برعکس بازدید ملیونی این مصاحبه شاید خیلی در کمالْ هزار بازدید بگیرد، اما صرفا برای بیان دردِدل و بررسی سخنانِ جناب گلزار مینویسم:
«آقای محمد رضا گلزار، سوالاتی از خدمت شما دارم: شمایی که سالها در سینمای ایران سوپر استار بودهاید. شمایی که بازیگری بد-از لحاظ ساختار و فن بازیگری-، خوانندهای بیاستعداد-و بیشتر مایه تمسخر- و مجریای نه چندان خوب بودید. شمایی که شاید سی سال هیچ نقدی را ندیدید و نپذیرفتید که البته نیازی هم به پذیرش آن نداشتید چرا که میدانستید در سینمایی نان میخورید که تنها باید همسوی تفکرات نظام بود تا در آن دوام آورد نه شایسته و هنرمند. میخواهم بپرسم چطور با چنین اطمینانی از موفقیت خود میگویید؟ شمایی که یک نقش آفرینی حتی خوب در تمام زندگی هنری خود نداشته و در سن و سالی که باید در اوج و پختگی هنری باشید تنها اسباب تمسخر و طنز رسانه بودهاید، البته که برای مخاطب دهههای هشتاد و هفتاد که به علت نبود امکانات جز چند بازیگر اندک ایرانی و اگر شانس میآورند خارجی هیچ نمیشناختند شما سوپر استاری قهار و والا بودید، اما برای مخاطب امروز چه؟ مخاطبی که از پلان های شما و از آن بازی مضحکتان به اصطلاح میم میسازد و آن را مایه تمسخر میداند. جناب گلزار میخواهم بپرسم: اگر در سینمایی عادل و درست بازیگر بودید باز هم به چنین جایگاهی دست مییافتید؟ یا آنکه با همان دو سه فیلم ابتدایی از کار خود رانده میشدید؟ اگر مانند خیلی از دوستانِ (احتمالا )سابقتان به شرایط موجود اعتراض میکردید اگر همپای مردم جای استوری از «لندکروز» و «بی ام و» از بیچگاری و درد آنها سخت میگفتید، اگر مانند اندک هنرمندان عزیز ایرانی در پاسخ به نظام فکری حاکم نه میگفتید و مبارزه را جای انعطاف پذیری انتخاب میکردید، باز هم در این سینما جایگاهی داشتید؟ یا مشابه چندین هنرمند این سرزمین تبعید و سانسور میشدید؟ میخواهم بپرسم موفقیت از نظر شما چیست ؟ میخواهم بدانم شمار سالهای فعالیت در سینمایی مستبد و خانه و ماشینِ ارزشمند آیا جایگاه هنری والا خلق میکنند؟ شاید الان خورده بگیرید که:«تو(نوعی)چشم دیدن موفقیت من را نداری، تو خود بیچاره و فقیری و کسی در این سینما و هنر به آدم حسابت نمیکند و از این بابت به من حسادت میکنی.» اما میخواهم بگویم موضوع من پول و ماشین شما نیست، موضوع من شمایی هستید که در کمال بیاستعدادی اما هنوز روی پرده میروید در حالی که هزاران هنرمند مستعد آن بیرون در حسرت یک تست بازیگری هستند.در حالی که هزاران هزار دانشجوی سینما فارغ التحصیل میشوند و در کمال سرخوردگی به شهرها و شهرستان های خود بازمیگردند تا با شغلهایی غیر هنری نانی درآورند، همان هایی که شاید رویایشان لندکروز نبوده بلکه جایگاهی حقیقتا والا در این وادی هنر بوده است، وادی که همچون خاکِ سیاهِ لگد مال شده است و امثال شما در آن جوالان میدهند...امثال شمایی که با بیاعتنایی به شرایط جامعه ایران و با همسویی و انعطاف در برابر ایدئولوژی حاکم قدرت و پول و جایگاه دریافت میکنید و هیچ برایتان اهمیتی ندارد که متاسفانه هنرِ امروز ایران (هنری وامدار کیارستمی ها و هدایت ها و فردوسی ها) در حال رقم خوردن به دستان شماست.»
سخن کوتاه میکنم و بیش نمیگویم ،کاش اینگونه نبود.
پ.ن:آقای محمد رضا گلزار به شخصه آرزو میکنم هیچگاه به وقاحت و بیچارگی شما و امیر حسین قیاسیِ مقابلتان دچار نشوم، امیر حسینی که میگوید:«معیشت مردم یه ذره دچار چالشه و اینا» و این جمله در کنار واژهِ «یه ذره» درد و اندوهی است که شرح آن را ناگفته میگذارم.آقای محمد رضا گلزار مطمئن باشید همین شما اگر در سینمایی عادل بودید دو فیلم بیشتر دوام نیاورده و با وجود رقبای شایسته تر از این عرصه حذف میشدید یا لااقل به فکر میافتادید تا در آن رقابت تنگاتنگ خودی نشان دهید و با تمرین زیاد تبدیل به بازیگر شایستهتری بشوید.
پ.ن2:خوشحال میشم اگر نظری دارید حتما برام بنویسید و این پست رو در صورت پسندیدن به دوستاتنون معرفی کنید.
توجه شما رو به چند ویدیوی زیر(دو تا آخری در پلتفرم یوتیوب است) جلب میکنم و همچنین پیشنهاد میکنم پست پیشینِ من به نام «هنرمندان دروغین» را مطالعه بفرمایید.