آدم حداقل یکبار-در زندگیش- باید به قبرستان برود ، آن قبر های کوچک و بزرگ را می‌بینی و با خودت می‌گویی: یعنی تمام آن زندگی ها در اینجا جا شده؟ مردان و زنانی که در شهر ها می‌گشتند و بابت عذاب زندگیشان ناراحت بودند ، آدم هایی که کار می‌کردند و خانه های که ساکنانش غذا می‌خوردند و دعوا می‌کردند ، زیر درختان هم شاید عشاقی در حال بوسه بودند، حالا تمام‌شان زیر این سنگ های کوچک خوابیده اند و معلوم نیست دارند خواب عذاب هاشان را می‌بینند یا بالاخره خوشبخت شده اند و به آن زندگی رویایی که یک عمر دین براشان معلوم کرده بود رسیده اند … آنور تر سنگ قبر ارباب ها و پادشاهان ، البته بزرگتر است ، احتمالا آنها خواب بهتری می‌بینند یا جایشان در آن زندگی رویایی گشاد تر است…
