
مردان سالها احساساتشون سرکوب شد ؛ به اونها گفته شده باید قوی باشن ؛ باید شکست ناپذیر باشن نباید خم به ابروشون بیاد ، باید مغرور و مقتدر باشند و تلاش کنند تا به جایگاه های بالایی برسند ، باید شوهران خوب ، سربازان قدرتمند و کارگران بی نقصی باشند و تکیه گاه های استواری برای زنان ...
پیشتر مرد ها تکیه گاه بودند و زن ها مجبور به ازدواج و انتخاب شوهر چرا که تمام آینده و زندگی مالی اونها به این کار گره میخورد ؛ در اون زمان مردان اقتدار داشتند و جامعه در قبال مسئولیت های سنگین بهشون قدرت هدیه میداد ... طوری که در روایت های قدیمی میشنوید و میبینید که مرد سالاری به چه شکل بوده ، طوری که مردان داد میکشیدند و به خاطر یک چای که سرد شده لیوان میشکستند و زنان رو به راحتی کتک میزدند ؛ اونها در جامعه حقشون رو طلب میکردند اما یک زن برای اینکار نیاز به پشتیبانی مستقیم یک مرد داشت .
اما جامعه به این شکل جلو نرفت ، زنان خواستار آزادی و حقوق انسانی خودشون شدن و مردان هم آرام آرام این اقتدار رو از دست دادند ، طوری که امروز -به خصوص در کشور های توسعه یافته- مرد سالاری به طور کامل از بین رفته -جز در چند فرهنگ مختصر و کشور های عقب مانده- ... اما یک پرسش عمیق این وسط وجود داره : جامعه دیگه به مردان اقتدار و قدرت در قبال مسئولیت های سنگین نمیده ، دیگه مردان تکیه گاه نیستند ، اما آیا جامعه و یا زنان این بار مسئولیت رو از روی دوش مردان برداشتند ؟
جواب این سوال طولانیه و نیاز به فکر داره ... درسته دوران مرد سالاری تموم شده و الان فمنیست به شهرت بالایی رسیده اما نگاه جامعه به مردان ، ناخودآگاه همون نگاه قدیمی و گذشته هست ؛ کمی به مطالب فضای مجازی فکر کنید و اونا رو بررسی کنید ، به ریلز ها و صحبت ها توجه کنید ؛ جایی که باز هم فریاد سر داده میشه که مرد باید تکیه گاه باشه ، مرد باید احساساتشو کنترل کنه ، مرد باید عابر بانک باشه ... زنان باید به مردان تکیه کنند ، اون فیلم های انگیزشی که باز هم مردان رو قوی و بی نقص نشون میده .
پیشتر مردان زنی رو انتخاب میکردند و زنان هم با دیدن جایگاه و قدرت مردان به اونها بله میگفتند ، اما الان معیار انتخاب مردان به مسائلی وابسته شده که اصلا اونها در این قبال آموزشی ندیدند ، زنان جدیدا دوست دارند شنیده بشن ؛ دوست دارن مردانی جنتلمل و دوست داشتنی انتخاب کنند ، در واقع معیار دیگه صرفا اقتدار و جایگاه نیست .
این صحبت ها شاید حتی توسط زنان فمنیست هم گفته بشه ؛ اما این پارادوکس مسئله عمیقیه ، اینکه امروز مردان و زنان تقریبا برابرند یا حداقل اینطور گفته میشه ... زنان در جامعه مشغول تحصیل ، کار کردن و حتی در جوامع پیشرفته در حال کارگری هستند چیزی که در گذشته ها تنها رویا و امری محال بود ... اما با این وجود چرا این نگاه قدیمی هنوز وجود داره؟
عنوان متنم کاملا گویای مسئله ای هست که بیان کردم ، فمنیست های مرد سالار ؛ این متن صرفا دعوتی بود به تفکر ؛ این سوال رو بیان کردم تا دربارش فکر بشه و درباره چرایی این موضوع صحبت بشه ...
اینکه این اتفاق رخ داده ، اینکه وظایف مردان همسو با پیشرفت جامعه تغییر نکرده ، بلکه باز هم اون مسئولیت ها به مرد القا میشه طوری که اگر از پسشون برنیاد به عنوان مردی بازنده شناخته میشه ، اما از اون طرف جامعه دیگه اقتداری به مرد هدیه نمیده ، دیگه وظیفه مشخصی به دوش اون نمیدازه ، دیگه تفاوتی برای اون قائل نمیشه .
خوبه در میان اینهمه صحبت درباره حقوق زنان ، درباره مردان هم صحبتی بشه ،امروزه آمار خودکشی مردان تا سه برابر بیشتر از زنانه درواقع از هر ده نفر که خودکشی میکنند هفت نفر اونها مرد هستند ... و این ثابت میکنه که جایی از این مسئله خطا و اشتباهه ...
دوستان رو دعوت میکنم در این باره بنویسن ؛ سواد من هم تا همین جا یاری کرد ؛ دوستان صاحب نظر و افراد متخصص برامون بیشتر صحبت کنن ، فکر کردن در این باره مهم و ضروریه و باید بابتش کاری کرد ...
و پرسش پایانی : آیا مردان هنوز هم تکیه گاه هستند ؟
پ.ن: ایده نوشتن این متن از ویدیویی در چنل یوتیوب -فیوز- گرفته شده .
پ.ن2 : خوشحال میشم نظراتتون رو در کامنت ها بشنوم و اگر در این باره متنی نوشتید لطفا با هشتگ فمنیسم اون رو منتشر کنید و یا لینکش رو در کامنتها ارسال کنید تا من بهش سر بزنم ...
پ.ن 3 : منبع آمار خودکشی مردان برگرفته از هوش مصنوعی چت جی پی تیه ، اما در متن اصلی هوش مصنوعی هیچ دخالتی نداشته .