
بهراستی که عشق زینت طبیعت است .
اگر پریرویی باشد ،که در کنار زیبایی بیحد خود ، اطواری نیکو اختیار کند ، آنوقت کدامین مرد است که چون رومئو یا چون فرهاد عاشق نشود؟
پری امروز ما ، اگر نخواهم اغراق کنم : در بهشتی میزیست که از نهر ها شهد و از آبشار ها شراب افشان بود .
روزی بود ، آبشار چون نوازنده دورهگرد مینواخت. بلبلان و پرندگان آسمانی در رفت و آمد بودند و سبزی اطراف چون پر قویی صورت را نوازش میکرد .
پریِ ما نشسته بود ، روی سنگی ستبر ، آن میان گیسوان افشانش را در آب میدید و شانه میزد ... آبی که آنطرف به شکل شرابی از آبشار جاری بود.
من آنسان او را دیدم و از برای تنگ وقتی -چرا که با فرد مهمی دیدار داشتم و میتوانست سرنوشت کاریم را رقم بزند-تند دویدم سویش.
دستم را به درختی تکیه دادم ؛ همانسان او بازگشت ؛ با نگاه کنجکاوی که میتوانست حامل معمایی باشد .سری که مملو از ادب و متانت بود پایین آورد و باز نگاهش را به آب رودخانه برد که آن هم از حجب و حیایی نشئت میگرفت که تنها پریدختان آن را آموخته اند .
در اینجا قلبم تکانی خورد که چگونه دختر عامی چون او توان آنقدر ادب و متانت دارد و از هر اطوارش گرد گلی میفشاند ،مردها در برابر اینگونه رفتارها چون زنبوری میشوند که از طبیعت و غرایز خود دور گلی میگردند تا بالاخر او توجهی نثارشان کند و مثل گلبرگی باز شود تا آنها بتوانند در جهت طبیعت خود سهمی از او ببرند و موافق سرشت آدمیزادی که تولید مثل است ، همانسان که جویی جاریست و در نهایت به دریای بزرگی که همان هدف است ختم میشود ؛ آنها نیز از آن به هدفی دست یابند که یحتمل از بزرکترین اهداف وجودشان روی این کره خاکیست .
آنکه میگویم چون بهشتی است آن سرزمین ، نه از برای شهد و درخت و آسمان، که از آن پری نشسته روی سنگ است، چرا که هر کجا بروید ، آبشار و گل و درخت مییابید ، اما آنکه کسی قلب مرا اختیار کرده ، امری محال و دور است . چرا که تنها پریان کمی هستند که چون او تمام اطوارشان هماهنگ با چهره زیباشان باشد و چون موسیقی شاهکاری در قلب من رخنه کنند و تمام سلول های وجودم را به رقص طرب وادارند .
از توصیف آن پری رو خارج شویم و بگوییم که چه شد .
ابتدای امر کمی سخن گفتم ، سخنانی به گوش آشنا.
در این بین این پری نه سر بلند میکرد که با گستاخی نگاهم کند و نه جز تایید چیزی میگفت ، همانطور شانه میزد و مرا که سرتاپایم به هیچان آمده بود، وادار به بیش سخن گفتن میکرد.
سخنان به حالی دیگر ادامه یافت:
-آبشاری که از آن سو میآید ، میتواند جام عشاق را پر کند و سرمستشان کند در این هوای دلپذیر، میخواهم بر ضد آنکه وقتی تنگ اختیار دارم ، دستانم را چون کاسه ساقیان در این آب کنم و شراب را آنگونه که بخشی از وجودم است فرو دهم.
در این حال پری خنده ای خارج از اختیار کرد ، اما آنچنان با مهارت آنرا به سرانجام رساند که هیچ مخاطب را دلسرد نمیکرد و اتفاقا انگار که نتی خارج از عرف در سمفونی باشد ، آدمی را به غرشی بیشتر وامیداشت.
-آری ... آه که چه خنک و گواراست. شرابی که انعکاس خوب رویان در آن بیوفتد ، نوشیدنی و جان بخش است...اکنون اگر واژگانی کج بر زبان راندم ..... آن را به حساب مستی این شراب بدانید و عفوم کنید.
-من نیز میخورم .
و او خم شد و اندکی نوشید ، اما به حدی که ذره ای مست نشود و تنها در این شراب نوشی مرا همراه ساخته باشد.
-بانوی زیبا، این طبیعت بکر را بنگرید ، بهراستی چه در جهان جز کسالت دارد ؟ آن یا عشق است یا طبیعت . طبیعتی که عشق را آفریده و عشقی که طبیعت را گوارا میکند.
و او سر تکان داد.
- بانوی من ، وقت من تنگ است و در وادی قلمرو مرا فرمان داده اند . میعاد ما باشد فردا در همین نقطه .
این را گفتم و سر خم کردم تا به آن قرار کاری مهم برسم .
در راه بازگشت با خود گفتم بهراستی که عشق زینت طبیعت است .
پ.ن: متن استفاده شده در یکی از چالش های باشگاه نویسندگی.جز یک پاراگراف.( که چون قانون چالش : متن کمتر از ششصد کلمه بود . مجبور به حذف اون شدم .)
پ.ن2: از هوش مصنوعی در نوشتن این متن کمکی گرفته نشده.
پ.ن3:نقاشی «جدایی از معشوق» ؛ اثر ادوارد مونش .