ویرگول
ورودثبت نام
تهمتن
تهمتن...
تهمتن
تهمتن
خواندن ۱۹ دقیقه·۳ ماه پیش

جوانکی اَبله


درود دوستان، داستان کمی طولانیست برای همین به هفت بخش و دارای دو فصل تقسیمش کردم(برای سادگی در مطالعه شما ... میتونید بخش های مختلف رو در ساعات گوناگون مطالعه کنید) ... از اهمیت شما سپاسگزارم منتظر شنیدم نظرات و سخنان مفید شما هستم .

نخست


1
مردم اغلب عادت دارند دغدغه های ذهنی مردی اندیشمند را به موارد معمول گره بزنند و فرد را از درگیری با آن بر حذر دارند ... فرد دغدغه مند آرام آرام پی میبرد که نباید مسائلش را در هر جمعی بیان کند و این از نگاه آن جمعیت به مثابه انزوا طلبی و افسردگی پنداشته میشود ... در حقیقت مردم عادت دارند زخمی بزنند و فرد جراحت دیده را بعد تر محکوم و طرد کنند که این زخم بزرگتریست .
2
شخصیت ما که میخواهم برایتان آن را شرح دهم از همان دسته افراد است -اما کمی ابله تر و دیر فهم تر - ... کسی که درباره اش سخن میگویم مردی لاغر اندام ، بلند با چشمانی سیاه و مو های لخت خرمایی است . او صورتی استخوانی و نگاهی غمگین دارد و اغلب به گوشه ای خیره میشود ، به سر و وضعش نمیرسد و در اکثر مواقع ظاهری آشفته دارد که همین باعث رفتاری سرد و نامهربان از سوی جمعیت مردم اطرافش میشود ؛ اما مرد داستان ما از روی سادگی آن را به مثابه رفتاری
معمول میپندارد و آن را به بی اخلاقی مردم جامعه گره میزند.
جوان داستان ما که من ترجیح میدهم او را بی نام خطاب کنم ، مردی از طبقه متوسط جامعه است ، نه فقیری بی چیز و نه ثروتمندی والا ... او کاری ندارد و در خانه مادر پیر خود سکنا گزیده و از حقوق بازنشستگی پدر بهره میبرد .
حال خیال میکنم بیشتر با آقای بی نام آشنا شدید ... ابتدای داستان نکته ای گوشزد کردم درباره انزوا طلبی ... خب مرد داستان ما از دست آدم های اندیشمند روزگار است ... به جد کتاب میخواند و در محافل ادبی شرکت میکند ... او گاها مینویسد و کاغذ پاره هایی در مجلات و سایت ها و گاها مجموعه کتاب ها منتشر میکند ... شاید بشود گفت نویسنده ای نوپاست که از بد زمانه به سیاه کردن کاغذ رو آورده و همانند هر نویسنده جوان دیگری رویای داستایفسکی یا ترگنیف شدن در سر پرورانده است .
مرد ما از روی ساده لوحی مطالب ذهنش را در جمع های خانوادگی - همان جمع های فامیلی که افراد نزدیک گرد هم می آیند از خاله و دایی و عمو - بیان میکند و اغلب در بحث با بزرگان فامیل آنها را ضایع کرده و طوری سخن میگوید انگار آنها احمق و نادانند ... این البته از ویژگی جوانی او نشئت گرفته آنکه زیاد میخواند و شوری برای بیشتر دانستن دارد و هر چه میخواند به خیالش دفتر معلومات جهان را بسته و همه مسائل را دریافته است ....او این نکته را در نیافته که جمع های فامیلی بر شیوه سنتی بنا شده اند که چند نفر دور هم جمع شوند و خرده صحبت هایی کنند و نعره گون خنده سر دهند یا آنکه یاد ایام گذشته کنند .... مرد های جمع بنشینند و تخمه بشکنند و زن ها نیز به غیب و شکوه و شکایت از زمانه بپردازند ... اما مرد جوان ما آن جمع ها را به مثابه همان محافل ادبی پنداشته و خود را رو سیاه کرده است ... طوری که بزرگان فامیل آشکارا از همنشینی با او بیزارند .
البته که مرد جوان ما این نکته را هم در نیافته که در محافل ادبی هم نباید سخنان ژرف گفت ... بلکه آن جمع ها هم بر اساس شیوه پاچه خواری بنا شده اند که نویسندگانی اغلب پا به سن گذاشته بنشینند و لب به سخن بگشایند و نوشته هایشان را بخوانند و جوانا نوپا هم بلند بلند تعریف کنند و دست بزنند ، این میان بحث هایی هم شکل میگیرد که اغلب توسط جوان ما بوده .. او حتی گاهی نوشته ها را نقد هم میکند و این ابروان آن نویسندگان را در هم میبرد چرا که آنها از ابتدای زندگی به شنیدن بی حد و حصر تعریف عادت کرده اند و نمیتوانند نقد و سخنان اضافه را تحمل کنم -خواننده گرامی خیال میکنم اینکه جامعه نویسندگی ما به این روز سیاه افتاده است یکی از دلایل عمده آن همین موضوع باشد -.
3
خلاصه کلام مرد ما دارای هوش اجتماعی ضعیفیست و این را پای نادانی و حماقت مردم جامعه میگذارد ، جوان ما از پذیرفتن این واقعیت که اکثر جامعه ما از مردمانی ابله و بله قربان گو تشکیل شده ، طفره میرود و میخواهد در آرمان شهر ذهنی خود که تماما از مردمانی اندیشمند ساخته شده به زندگی بپردازد .
البته که پس زدن حقیقت راه به جایی نبرده و بیشتر باعث طرد شدن او از جامعه می شود ، همچین بر افسردگی و بدگویی او نیز می افزاید .

دوم

4
القصه ، میخواهم شما را به شنیدن ماجرایی درباره این جوان دعوت کنم ... آقای بی نام را تصور کنید که در شهر پیاده راه میرود ، او که دوستی ندارد تنهاست و همانطور پیاده راه را میپیماید و از مقابل مغازه ها و مردمان و نما های شهری و بیلبورد های تبلیغاتی میگذرد ، از آنجا که شاید این روایت خسته کننده باشد اجازه میخواهم علاوه بر صدای ذهن این جوان ، برای شما از ماوَقَع شهر هم خبر دهم و پا به پا علاوه بر توصیف شهر سخنان درونی این جوان را نیز شرح دهم :
جوان پا به خیابانی میگذارد ، از آن خیابان های پهن که شلوغ و پر جمعیت است و جوان از روی خجالت سر پایین راه میرود و گاها از روی حواس پرتی به دخترانی زل میزند که شاید آنها این مسئله را هیزی بپندارند اما از نگاه من راوی که تماما درونیات این جوان را میشناسم این تنها حواس پرتی بیش نیست ... آدمی که در فکر و خیال غرق میشود حواسش نیز پرت شده و گاها علاوه بر چشم، اختیار زبان و حتی دست و پایش را هم از دست میدهد ؛ انگار مستی باشد و نداند چه میکند ، خصوصا آنکه بیچاره ای باشد و فکر هایش هم سنگین و سرد و بی عاطفه .
عجب غروب مضحکی .. خیابان ها شلوغ ؛ این مردم پست مشغول چریدن و من نیز میان آنها ...
جوان ما مثل همیشه در حال نکوهش مردم اطراف هست که آنها را به دهان هایی جنبنده و آلت هایی راست تشبیه میکند که جز یاوه گویی و پرخوری و سکس کار دیگری ازشان ساخته نیست ... در حقیقت از راس به بالا کاملا بیکار مانده اند .
آه که چه مضحک و پستند ....
جوان ما خیابان پهن را گذرانده به باریکه راهی رسیده که پر از پاساژ های نمور و چراغ های پر نور شهریست ... آنجا هم شلوغ و پر از کاسب و آدم است .
میخواستم درباره مطلبی بیاندیشم ... اصلا برای همین بیرون آمده بودم ... میخواستم فکر کنم که چه خاکی باید بر سرم بریزم و آخر چه کنم ... از نوشتن که پولی دستم را نمیگرد و من هم جز آن که کاری بلد نیستم ؛ جدیدا این اهالی محفل هم که مشتی پوک مغزند مرا به جمع خود راه نداده و چپ چپ نگاهم میکنند ... این که روز هاست سرم درد میکند و تب و لرزی گرفته ام دلیلش همان اضطراب ناشی از همین امر است .. آخرش فقیری بی چیز میشوم مگر مادرم تا کی زنده است؟ او که بمیرد پول بازنشستگی پدرم قطع شده و من به خاک سیاه مینشینم ؛یک خانه کلنگی میماند و یک خواهر دم بخت ؛ مادرم همین روزهاست که سکته کند و بمیرد ....
جوان همانطور در این فکر بود که ناخودآگاه پا به پاساژی بزرگ گذاشت ؛ از آنها که پر از مغازه های جفتند و نور زرد و سفید بلندی در آنها پیچیده ... زنان اغلب مشغول خرید لباس یا لوازم آرایش هستند و مردان نیز پشت آنها راه می افتند و میروند .
اگر آن دایی های تخم حرامم طوری دوز و کلکی به کار نگیرند و بگذارند از ارث و میراث چیزی به من برسد آن وقت میتوان لااقل خانه را صاحب شوم ؛ خواهرم هم که دم بخت است تا یکی دوماه دیگر عروسی میگیرد و میرود میمانم من و خورده نانی در آن خانه ... جحازش را چه کنیم ... مادرم که تنها به جمع آوری لوازم کوچک اکتفا کرده ... دختر بدبخت که بی جحاز نمیتواند برود خانه بخت باید یا وام بگیریم و یا داماد هالویی گیر بیاوریم و گرنه این هم قوز بالا قوزیست .... راستی ... اگر بتوانم قوانین را دور بزنم و کمی دوز و کلک به خرج دهم تا حقوق بازنشستگی پدرم قطع نشود آنوقت میتوانم در خانه بمانم و با حقوق او لااقل از گرسنگی نمیرم ... آن وقت دیگر کارم درست میشود و نیازی به اضافه کاری نیست ... من نگران آنم که با این جمعیت پر دوز و کلک و ابله بخواهم همکار هم شوم آن محفل برای هفت پشتم بس بود که تازه آنها آدم های اهل نوشتنی بودند اینها که جز سواد دو دو تا چار تا بیشتر نمیدانند ....
به چهره کاسب ها مینگریست و از فرط هیجان ناسزا هایی زیر لب بارشان میکرد ... اخیرا که دچار تب زیاد شده و شب ها لرز میکند گاها اختیار زبان خود را از دست داده و با صدایی زمزمه وار به صحبت میپردازد و همین اسباب خنده و تعجب اهالی شهر را مهیا میکند .... آنکه جوانی آشفته و بد قواره که با تیشرتی کهنه -روی آن لباس چهار خانه زرد و بازی پوشیده -و با شلواری کوتاه تر از ساق پایش ولنگار و بلند بلند راه میرود .... گردنش هم به زیر افکنده و مثل گاومیشی میخوهد بقیه را شاخ بزند مسلما اسباب خنده را مهیا میسازد ... مردم ما که به هر چیزی به چشم مسخره مینگرند و در هر نکته ای میخواند مسئله خنده دار بیرون بکشند ... مشابه طنز های سیاسی و اجتماعیشان ؛ مسلم است که بخواهند به این جوان هم بخندند و مدتی از بیچارگی درونشان بکاهند و مدتی بخندند .

5
باید بگویم جوان ما از آدمیزاد تنفر دارد اما نه به شیوه ای جدایی طلبانه ، او انسان ها را مضحک میپندارد اما زندگی در کنارشان را میپسندند از برای همین زمان طرد شدن از جمع ها نالان و شاکی میشود ؛ اما چون جوانی است با رگه هایی از حماقت که نمیتواند این واقعیت را از پس ذهنش بیرون بکشد و بی درد و رنج اضافه در جمع آدمیان حضور یابد و مثل آنان به شیوه های مختلف سخنان گزاف پروراند و موجب شادی و نشاط جمع شود تا هم از برای بحث های فلسفی او را طرد نکنند و هم اسباب رضایت آنها فراهم شود ؛ حتی میتواند از سواد خود که به آن مینازد بهره بگیرد . مثلا در باب سیاست و اقتصاد -که نقل کلام این روز های مجالس است - با سخنانی عامه فهم و حتی واضحا اشتباه و بسیار ساده سازی شده سر آنها را گرم کند .
جوان قدم میزند و اینبار به خیابانی پهن میرسد که تاریک است و هر صد متر یک تیر چراغ برق زرد نصب شده .. آن ساعت شب برق قطع شده است و جوان در تاریکی زیر نور ماه -همان نور عادی شبانه- قدم میزند و از زیر درختان صنوبر و کاج که نسیمی خنک تراووش میکنند میگذرد و بی توجه به ماشین های اطرافش که سوسو وار میگذرند و به کل بی توجه به کل دور و برش پرده شب میشکافد و مستقیم راه میرود (این را باید گفت که این مسیر نزدیک خانه مرد جوان است و از همین آن را برگزیده).
چه بیچاره بدبختی هستم من ... چقدر مغزم پوک است ... اصلا با آدمیان کناره ام چه تفاوتی دارم ... ای تف بر تمام آن کتاب هایی که خوانده ام ... خواهرم راست میگوید ... بله ... . راست میگوید ...بایستی تمام کتاب هایم را در حیاط بسوزانم وقتی دانه ارزنی فهم و شعور به من نداده اند ... چه غلطی کردم آن روز آن متن را بلند بلند خواندم ... مگر نمیدانستم مشتی مذهبی در آن جمع نشسته اند ... همه اش اراجیف بافتم و سیاست را زیر و رو کردم و دهانشان را باز گذاشتم .... از همان روز ذره ذره بیرونم کردند .
البته که این نکته را یادآور نشدم جوان به خوبی به آن فکر کرد .. به هر حال منِ راوی هم گاها دچار اشکال میشوم و به اشتباه می افتم .... او را از برای آن یادداشتش بیرون کردند ... البته که بابت بحث های زیاده و نقدهایش او را طرد کرده بودند اما به هر حال میان جوان ها و هم سن و سالانش طرفدارانی داشت مخصوصا که پوزه آن نویسندگان پیر را به خاک میمالید اما خب آن گزارش سیاسی به کل کلکش را کند و حتی جلوی چاپ کتاب ها و مجلاتش را به کل گرفت البته که کتاب های خاصی هم نداشت جز انگشت شماری داستان کوتاه که آنها هم مورد توجه منتقدان قرار نگرفتند و تنها مشتی سیاه نمایی کاغذی لقب گرفته بودند .
مگر داستایفسکی را به زندان نیانداختند ؟ مگر تورگنیف را حبس خانگی نکردند ؟ من هم مثل آنها چه عیبی دارد ؟ دوباره قلم میکشم و مینویسم ... البته که اکنون باید این مسائل را حل کنم ... باید تلاش کنم آن خانه را از آن خود کنم و بتوانم آن حقوق را زنده نگه دارم ، برای من کار کردن در چنین جامعه ای خوب نیست .... به قولی بیکاری بهترین کار است ... چرا خودم را رنج اضافه دهم و سر کار بروم و بخواهم مسخره دست مشتی مفت خور دلال بشوم ؟ مینشینم گوشه خانه و مینویسم حال اگر چاپ شد که خوب است اگر هم نشد به تخم چپم .... باید داستانی بنویسم از آنها که پرفروش شوند ... آفرین دقیقا از آن پرفروش ها تا پولی به جیب بزنم ... نه بابا چه میگویی ابله لابد میخواهی فانتزی و کودکانه بنویسی.... مگر این مردم جز آنها چیزی میخوانند؟ .. فقط براشان چار تا هیولا وارد داستان کنی و زن و مردی را هم آن وسط لخت کنی و در لفافه بینشان بوسه ای رد و بدل کنی ... آن وقت بفروشی و نامت را نویسنده هم بگذاری ؟ ای تف بر قلم و گور من اگر بخواهم به این شیوه یک مشت اراجیف تحویل دهم ... من دانش آموخته مکتب بزرگانم من باید مثل آنها در فقر بزیم و آن وقت است که میتوانم مرد بزرگی شوم ... آخر فقر هم که رنج آور است من میخواهم رنج کمتری بکشم ...صد ها بار به آن فکر کرده ام .... مگر من از تخم و ترکه داستایفسکی ام که بخواهم بلند پروازی کنم ؟ آخر دو تا داستان مضحک هم شد کار ... آه ... نمیدانم باید چه خاکی بر سرم بریزم نه میتوانم مثل آدمیزاد متمرکزانه بنویسم نه میتوانم سر کاری بروم صبح تا شب نشسته ام گوشه ای و فکر میکنم ... ای تف بر سرم ای لعنت به مغز پوکم چرا من خلق شدم آخر چرا مادرم مرا زایید آخر موجود مضحکی مثل من به چه کار این جهان می آمد ...
6
در این میان، جوان، خیابان پهن تاریک را گذرانده و به جایی رسیده که خوشبختانه برق دارد ، دنباله همان خیابان است اما دارای چند مغازه که این جمعیتی را به آنجا اضافه کرده .... جوان قوت قلبی گرفته و ترس حاصل از آن جای خلوت را کنار گذاشته و همانطور راه میرود ... آنجا آن کنار سطل آشغال بزرگ و پر زباله ای هست که مشخص است دو سه روزیست خالی نشده این بوی بدی تراووش میکند ... همچنان نانوایی کنارش هست که بزرگ و در آن وقت شب پر جمعیت است ... جوان به یاد مادرش افتاد و خواست نانی بخرد که پیرزنی میان جمع به او گفت نان تمام شده و بیهوده نایستد ؛ ظاهر پیرزن از آنها بود که آدمی را به دشنام می اندازد از آنها که انگار زمخت و بی اعصابند از همین روی مرد جوان اعتماد نکرد و باز ایستاد تا که مردی هم سن و سال خودش با لباس کارگری که مشخص بود تازه از سر کار آمده در تصدیق گفته پیرزن تکرار کرد که نان تمام شده تازه به خودشان که ساعت ها در صف منتظر مانده اند نمیرسد ...
جوان راهش را کشید و رفت ... همان خیابان را تا میدانی دارای آبنما پی گرفت ، در راه ماشین ها میگذشتند... اطراف خرابه های حاصل از جنگ بود و بوی سیمان کهنه و آجر از آنها تراووش میشد .
بفرما مملکت را میبینی همه چیزش داغان شده ... ای تف به شانس و اقبالم که اگر چنین جایی متولد نمیشدم حال در چه وضع رو به راهی بودم ... یک نان نبود من بخرم آنوقت آن مردم ابله ساعت هاست در صف ایستاده اند ... البته که حق هم دارند مگر جز گردن به پایینشان از مغز و عقل استفاده ای میکنند ؟ تنها زمانی بگذرانند و در صف به یاوه گویی بپردازند ؛ مخشان که پاک تعطیل است برای چه زود به خانه بروند و دغدغه مطالعه یا اتلاف زمان داشته باشند ... آه .... آه از این مردم ابله مضحک که همه اشان مشتی حیوانند تا انسان .... القصه داشتم میگفتم من باید کاری کنم ... کار عادی که نمیتوان ... مثل آن مرد باید بروم کارگری دیگر ... حال شاید سر و کارم با سیمان نباشد .... آخرش هم پای هشت ساعت کار خسته کننده ، تازه علاوه بر آن ، با شنیدن مشتی ناسزا و ملامت از سوی صاحب کار که بخواهد بگوید چرا فلان مشتری را دیر راه انداختی یا چرا با فلانی خوش و بش کردی .... حقوق چندرقازی کف دستم بیاندازند که به مراتب از حقوق بازنشستگی پدرم کمتر است ... مثلا بگوییم چیزی در حدود ده ملیون تومان در ماه که با آن، سر جمع تا آخر ماه نان هم نمیتوانم بخرم .... نانی که بعد سر کار باید دو سه ساعتی هم در صف منتظر آماده شدنش باشم ... میدانی ؟ باید به رباتی تام الاختیار تبدیل شوم که تنها کار کند و هیچ نگویم ؛ بی هیچ استراحت و تفکری ... موضوع خنده دار آنجاست که من در آن حال تنها میتوانم گذران عمر کنم دیگر نه خبری از کتاب خواهد بود نه خبری از نوشتن ... دیگر حتی وقت نمیکنم بروم در آن سایت های نویسندگی و با مردم به بحث و جدل بپردازم ... میشوم برده ای تمام و کمال .... ای خدا یعنی میشود همین الان یک تریلی مرا زیر بگیرد و چسب آسفالت شود ... مادرم چه میشود آنوقت .... خواهر بیچاره ام چه ؟ ان دخترک بدبخت حتی نمیتواند کوچک ترین حق اجتماعیش را طلب کند آنوقت من آن را بگذارم به امان خدا که تازه بعد مرگ مادرم دایی هایم بیایند و کل سهم و ارثش را دولوپی بالا بکشند ؟ .... نه خدایا غلط کردم بگذار زنده بمانم .... قضیه آنجاست که من هم اکنون داری اوضاع خوبی هستم و از لحاظ مالی فشاری ندارم اما اضطرابم نمیگذارد که به سرنوشت شومم نیاندیشم ... اخر آدمی باید حال را دریابد و همانگونه که خیام میگوید از اکنونش لذت ببرد و شاد باشد اما من دیوانهِ ابله دارم به آینده می اندیشم ... آخر مگر کاری هم میتوانم بکنم ....

7
جوان در همین حال بود که نزدیک خانه رسید .... خانه ی آنها آپارتمانی بزرگ بود با هشت طبقه که در هر طبقه دو واحد قرار داشت ... جوان ابتدا تصمیم گرفت به خانه برود اما با صدایی بلند خود را ندامت کرد و گفت آخر خانه بروم که چه پس راهش را کشید و به پاک مجاور آپارتمان که محوطه کوچک و پر درختی و اما نسبتا تاریک بود ، رفت ... آنجا دو سه تکه سنگ قرار دارد زیر درختان بلند صنوبر که میتوان رویشان نشست ... دوتای آنها پر بود ... زوجی روی یکیشان نشسته بود ، دو تای دیگر اما خالی بودند ، زوج در آن تاریکی به سختی پیدا بود... جوان روی تکه سنگ سوم که دورتر از زوج بود نشست ....
درستش میکنم .... میروم سر کار اصلا از همین فردا میروم .... آخر آدم ابلهِ دیوانه مگر همین دو هفته پیش همین را نگفتی ... تو که کار بکن نیستی ... تن لشت را ساخته اند تنها روی کناری پهنش کنی و به خیالاتت بروی .... آه ... خدا کاش میتوانستم سرم را زیر این سنگ کنم و ساعتی از کل مهملات ذهنم دور شوم همانطور سرم را بگذارم و به خوابی عمیق فرو روم و درد و بیچارگی هایم فراموشم شود....
جوان اینها را زمزمه وار گفت و خط آخر صحبتش را با صدایی نسبتا بلند فریاد زد ... طوری که در آن تاریکنا مشخصا زوج سربرگرداندند و جوان را نگریستند ...دست آخر هم از روی سنگ بلند شدند و زیر لب ناسزایی بارش کردند و به گوشه دیگری رفتند .
همین ها را ببین ... عشق و عاشقی ... از درد بری اند ... جوانان احمقِ دیوانه .... دست دخترک را گرفته و آورده پارک تا نمیدانم سینه اش را بمالد و کیف کند ... خداراشکر اینها کاملا از داشتن مغز و ذهن بری اند ... یقینا میخواهند مرا نیز به همین درد مبتلا سازند تا مثل خودشان شوم ... بروم سرکار و دخترکی را جور کنم و بیاورم اینجا و آن را بوسه زنم ... از همین اعمال به اصطلاح شاعرانه مضحک ... آخر چه دستگیرم میشود ... الحق که گاو و بی مایه ام ... الحق که خرفت و نفهم تشریف دارم ... آخر چه کار با آن دوجوان دارم... نمیدانم عقلم زایل شده اگر کاری نکنم قطعا دیوانه میشوم ... آری میروم گوشه تیمارستان و راحت میگیرم و میخوابم ... آنها هم چند قرص و کوفت بارم میکنند تا بتوانم آرام بگیرم ... چه سرنوشت زیبایی برای این جناب داستایفسکی جوان باشد ... چه آروزهایی داشتم ؛ نوجوانی خیال میکردم زندگی اسان است ؛ آنوقت ها میخواستم آدم بزرگی شوم ... ای تف بر گور پدرم که مرا در واژن مادرم ریخت ... میخواستم نویسنده بزرگی بشوم میخواستم کاری کنم ... اما همه اش ویران شد .... میدانی چیست اینها همه برای به دنیا آمدن در این خراب شده هست اگر در جایی بهتری متولد میشدم ، الان نویسنده خوبی بودم... حال داستایفسکی نه، ولی لااقل آن جمعیت بیرونم نمیکردند و لااقل کتابی چاپ کرده بودم ... کتابی مستقل نه آنکه در مجلات و مجموعه کتاب های مضحک بنویسم و مثل سایه ای محو باشم .
جوان اینبار برخواست و به سوی خانه رفت .
شاید دلتان بخواهد سرنوشت او را بدانید ؛ اما من راوی تا همینجا مطلع هستم ... سخن را کوتاه کردم و باقی افکارش را بیرون نریختم ... سرنوشتش را به دست تصور و قوه تخیل خودتان میسپارم ، تنها خوشحالم از لحظاتی که با این جوان بیچاره همراه بودید ... خودم هم در عجبم و نمیدانم باید چه به او گفت ... واژه ابله برایش کار آمد است اما خب نمیتوان او را صرفا موجودی نادان دانست چرا که با منطق آدمی گاها سخنانش جور در می آید و آدمی را به فکر وادار میکند که آیا او بیمار است یا تنها مرد بدبختی در جامعه ای ویران و رو به خاموشیست ؟








جوانایرانزندگیداستانادبیات
۲
۰
تهمتن
تهمتن
...
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید