
میخواهم واقعه ای را شرح دهم که از تلخ ترین های زندگیم بوده است ، از آن وقایع که ذهن آدمی را دو شقه میکند و تاثیری شگرف بر دید او تا پایان عمر میگذارد .
روایتی که امروز برایتان بیان میکنم ، در شب سرد و برفی زمستان دو سال پیش رخ داده ، راستش در این دو سال نه توانستم از آن بنویسیم و نه به کسی جزئیاتش را شرح دهم ، تنها امروز است که بعد از مدتها گوشه ای خلوت یافته ام و جرئت آن را در خود دیده ام تا شرح ماوقع دهم ..
مدتی بود که از آدمیان بریده بودم و در انزوای کامل بهسر میبردم.خانه ام دو کیلومتری با شهر فاصله داشت-خانه ای آجری و کوچک- ، آن شب که میخواستم به خواب بروم ، نیروی سنگین و غمباری روی سینه ام حس کردم ، از چند روز پیش میدانستم دچار مرضی شده ام ، خودم را میشناختم و تا آن روز اینگونه ندیده بودم ، رنگم به مثل برف بیرون سفید بود و عرق سردی بر پیشانیم نشسته بود ، اما آن شب به اوج علائم مرض رسیده بودم ...
آدم گاهی دچار جنون میشود ، گویی بخواهد از بندی رها شود و از نیرویی ناشناخته که یحتمل طبیعت یا روزمرگی باشد ، بگریزد ...
من آن شب چنین حسی داشتم ، با لباس خواب بیرون زدم ، با آن لباس تک ، میان آن برف و سرمای سوزان ، اما در عین تعجب هیچ سردم نبود ، دویدم و ماشین را حاضر کردم و جاده تاریک را گرفتم به سمت مقصدی نامعلوم ...
همانطور که میراندم ، دانه های درشت برف به شیشه برخورد میکرد و سخت میتوانستی بیرون را ببینی ...
در همان حال ناگهان جسمی سیاه مقابل چراغ های ماشین دیدم ، ابتدا خیال کردم وهم است اما تا صدای سخت برخورد را شنیدم پا روی ترمز زدم و با رعشه ای از ماشین پیاده شدم ، نمیدانستم چه شده انگار که در خوابی باشم نگاهی به زمین صاف جاده انداختم .
در آن تاریکی دیدم جسم سیاهی روی زمین افتاده ، چراغ قوه را از داشبورد برداشتم و به سویش رفتم ... انسان بود .
در همان زمان که به حال غش بودم ، آتشی در درونم شعله کشید ، انگار نیرویی ناشناخته مرا به تکاپو واداشت ، جنازه را برگرداندم ، چراغ را جلوی صورتش گرفتم ، صورت خودم بود ...
او را به آن طرف خواباندم و چراغ را زمین گذاشتم ، دو بازویش را گرفتم و تکانش دادم ، عینهو خودم بود ، با آن چهره رنگ پریده و آن ریش های بلند و اصلاح نشده ... ابتدا ندانستم کیست اما به محض آنکه دریافتم دستم را کنار زدم و عقب عقب به پشت حرکت کردم ، در آن حال جنازه تکانی خورد و نیم خیز شد ...
پ.ن : این متن برای یکی از چالش های باشگاه نویسندگی نوشته شده .
...