
کانت میگوید : (اگر خواستید عملی مرتکب شوید ابتدا بیاندیدشید اگر تمام آدمیان آن را مرتکب شوند آن وقت چه میشود ؟)
صحنه : سالن دادگاه ، بزرگ و پر پنجره ... نور از بیرون تا میانه سالن می تابد .... سالن خالیست .
صندلی یکتایی میان سالن درست رو به روی صحن دادگاه که جایگاه قاضی روی آن است .
در فضای پشت آن انبوهی صندلی وجود دارد
قاضی وارد میشود ؛ رو به خالی دادگاه دست تکان میدهد و انگار به تماشاچیان غایب میگوید بنشینند .
مدتی بعد شخصیت اول وارد میشود ... سر پایین روی صندلی مینشیند .
لباسی مندرس پوشیده و صورتش سفید است (به شکل گریم )
صدایی گنگ : در اینجا آدم می اندیشد ؛ همانسان که غم با چهره انسان خو میگیرد و او را روانه چنین جایی میکند .
صحنه دوم : در پشتی سالن باز میشود و جمعیتی باور نکردنی از افراد با لباس های مختلف وارد میشوند .
افراد روی صندلی ها مینشینند .
ابتدا همهمه و بعد با اشاره قاضی سکوت.
قاضی : خودت میدانی چه کرده ای ؟
شخصیت اول بلند میشود ...
شخصیت اول : ما ساخته دست کسی هستیم ...
قاضی : چه کسی ؟
شخصیت اول : ما هم اکنون در حال خلق شدنیم .
جمعیت فریاد میکشد بعضی داد میزنند و ناسزا میگویند و بعضی تشویق میکنند .
در جمعیت پیر و جوان و زن و بچه به چشم میخورد . ردیف جلو از افرادی با لباس های آراسته هست .
قاضی : سکوت ... سکوت
جمعیت ساکت میشود و تنها صدای گریه کودکی طنین می اندازد .
شخصیت اول با غیظ بر میخیزد .
شخصیت اول : آقای قاضی ما وجود نداریم ما همه هم اکنون در حال خلق شدنیم کسی دارد ما را مینویسد ...
قاضی : بنشین ... کافیست .
جمعیت بلند بلند می خندند .
شخصیت اصلی مینشیند .
صدایی گنگ : من هنوز هم در حال خلق کردنم و دست نمیکشم .
شخصیت اول : من کیستم ؟ من چه کرده ام ... چشم باز کردم داشتم در این سالن پا میگذاشتم ... اگر خالق من دست از نوشتن بکشد آن وقت چه میشود؟ من میمیرم ؟ نیست میشوم ؟
قاضی : مهملات ... مهملات
جمعیت دست میزند .
شخصیت اول رو به جمعیت بر میگردد .
شخصیت اول : آقایان خانم ها همه شما ناموجودید ... هیچکدام وجود خارجی ندارید ...
اشاره میکند به مردی کوتاه قد با کت و شلواری سیاه و کلاهی که روی چشمان او سایه انداخته ... او در ردیف اول است .
شخصیت اول : بلند شو و خودت را معرفی کن .
مرد بلند میشود ...
مرد : نامی ندارم .
شخصیت اول : نشانت چیست ؟ از کجا آمده ای ؟
مرد : نمیدانم .
شخصیت اول : پس تو کیستی ؟
مرد : نمیدانم .
قاضی :(فریاد میکشد :) بس است دیگر ... کافیست ... سکوت کن ...
شخصیت اول مینشیند و ساکت میشود .
قاضی : تو جرمی مرکتب شده ای ... برای همین اینجایی بگذار تا از روی ورق ها قرائت کنم .. (کاغذ ها را میگرد و هر کدام مثل شنی پودر میشود ، با خشم :) تو جرمی مرکتب شده ای ... میدانم ... میدانم .
در آن همهمه کسی از ردیف آخر دادگاه فریاد میکشد .
فرد آخر : دست من است ... کاغذ ها اینجاست .
همه برمیگردند به جز شخصیت اول ... او مردی کوتاه قد با کلاهی سیاه است ... کلاه سایه ای روی چشمانش انداخته .. او کت و شلوار پوشیده .
فرد آخر : میخوانم ... (کاغذ ها را نگاه میکند :) او صاحب خانه خود را کشته است ... با کلت کالیبر 45 به قلب او نشانه رفته و او را کشته است .... صبح چهارم بهمن ماه ... اینجا دقیق تر نوشتهه .... او بعد از قتل با حالتی آشفته به ایستگاه پلیس رفته و خود را لو داده است ... جسد پیرمرد صاحبخانه پس از شناسایی به پزشکی قانونی منتقل شده و قاتل این شخص به نام فریدون حاتمی شناسایی شده ...
جمعیت به پچ پچ می افتد .
شخصت اول بلند میشود .
شخصیت اول :(زیر لب :)فریدون حاتمی ... قتل صاحبخانه .
قاضی : و طبق استناد به ماده .... ماده ....
فرد آخر : ماده ای موجود نیست .
شخصیت اول : من صاحبخانه ام را کشته ام و بعد چه .
فرد آخر : و بعد جسدش را سوزاندی .
قاضی : کاغذ ها را نزد من بیاور ...
شخصیت اول : (بلند میشود و با غیظ :) آیا همسری دارم ؟ آیا درس خوانده ام ؟ شغلم چیست ؟
قاضی : آقایان اینطور نمیشود ... هر چه می اندیشم به یاد نمی آورم برای چه به اینجا آمده بودم .
فرد آخر : باید داستان را تغییر دهیم ...
شخصیت اول : داستان چیست ؟
فرد آخر : این جمعیت اضافاتند آنها را حذف میکنیم .
تمام جمع خارج میشوند و تنها سه نفر باقی میمانند .
شخصیت اول : چرا صاحبخانه را کشتم؟
قاضی : آیا او را باید گردن بزنیم ؟ تو کیستی ؟
فرد آخر : من راوی ابتدای صحنه ام .
شخصیت اول : من کیستم ؟
فرد آخر : تو متهمی باید در نهایت کشته شوی ...
قاضی: من هم که قاضی پرونده ام ...
شخصیت اول : در فکر فرو میروم و مینشینم .
فرد آخر : و در نهایت تو قاضی هم جرم مرتکب شده ای ...
قاضی : جرم من چیست ؟
شخصیت اول : جرم تو سنگین تر است و سپس به جرمش اعتراف میکند ...
قاضی : جرم من ؟ من ؟ نمیدانم ... نمیدانم .
فرد آخر : تو نیز حذف میشوی .
شخصیت اول : قاضی ناپدید میشود حال من و فرد آخر تنها مانده ایم .
فرد آخر : سزای تو مرگ است .
شخصیت اول : چرا ؟
فرد آخر اول : تو با عملت تمام آدمیان را تشویق به فساد کردی ...
شخصیت اول : و برایش تک به تک آنها را میگوید ...
فرد آخر : ... تو کسی را کشتی ... تو تنبل بودی و کار نمیکردی ...تو از سر خشم صاحب خانه ات را کشتی تا دیگر مزاحمت نشود و طلب اجاره خانه نکند .... (بلند میشود و با غیظ :) تو مجرمی ... سزای تو مرگ است تو تمام این آدمیان را به فساد کشاندی تو با انتخابت تاکید کردی که این اعمال را پسندیده ای .
شخصیت اول : و من از کجا آمده ام ؟ چرا به یاد نمی آورم ؟ چرا جرم هایم را فراموش کرده ام ...
فرد آخر : و سزای تو مرگ است ...
شخصیت اول : سپس فرد آخر بلند میشود ، به سوی جایگاه دادگاه میرود ، با چکش میکوبد ... نگاه من میکند .
صحنه سوم
شخصیت اول : اکنون در محیط بزرگی هستیم ... باد تندی میوزد و کنارمان تا دور دست ها خالی و بی هیچ است . چوبه ای دار مقابلم سر برافراشته و من تنها ایستاده ام .
شخصیت اول:(فریاد میکشد :)آیا سزای من مرگ است ؟
فرد آخر از پشت چوبه دار ظاهر میشود .
فرد آخر : مرگ را در آغوش بگیر تمام گناهانت بخشیده میشود ...
شخصیت اول : و اگر پس از آن به کابوسی منتقل شدم چه ؟
فرد آخر : پس از آن هیچ نمیبینی ...
شخصیت اول : مرا چگونه میکشی ؟
فرد آخر : هر آنگونه که بخواهی ...
شخصیت اول: نیستم کن ... مرا حذف کن ..
فرد آخر : نمیشود تو حقیقتی غیر قابل انکاری ... تو را نمیتوان حذف کرد تو باید بمیری ...
شخصیت اول : مرا بکش ... هرآنگونه که خودت میخواهی .
شخصیت اول : و او به سوی من آمد و با ضرب گلوله کالیبر 45 مرا کشت و من روی زمین افتادم .