تصور کنید که سوار بر قایقی شدهاید...شما در جلو و نامزدتان در عقب نشسته است و قرار است که هر دو با هم پارو بزنید.قایق تکان خورده و به آرامی حرکت میکند؛ شما از اینکه یک قایقسواری زیبا و آرام را تماشا میکنید خوشحالید.
بعد از مدتی خسته میشوید و تصمیم میگیرید که برای چند لحظه پارو نزنید. به محض اینکه از پارو زدن دست میکشید متوجه میشوید که قایق خیلی زود از حرکت میایستد.
شما با تعجب به پشت سر خود نگاه میکنید و متوجه میشوید در طول این مسیر همسرتان خواب بودهاست؛ البته احتمال دیگری هم هست که شما برگردید و متوجه شوید که غیر از شما کسی در قایق نیست و شما یک مسافر تنها بودهاید.
این بخشی از کتاب دکتر باربارا دی آنجلیس بود که خیلی زندگیام را تحت تاثیر قرار داد.
روزی که تصمیم گرفتم که دیگر پارو نزنم، آنوقت فهمیدم تمام این سالها من یک مسافر تنها در زندگی بودم...