همیشه فکر میکردم که ازدواج باز شدن دریچهای از جنس عشق و صمیمیت است.پنجرهای که در آن جز مهر و محبت چیزی وجود ندارد....
فکر میکردم زندگی من عاشقانه ترین زندگی خواهد بود.
البته نه آنقدر ها هم کمال گرا نبودم.
فکر میکردم همسر از پدر و مادر مهربان تر است.تا اخم های همسرش را ببیند تا قطرهای از اشکش بچکد زمین و زمان را به هم میریزد تا خواستهی همسرش را فراهم کند.
حواسم به شیطان نبود. حواسم به غرور نبود و شاید آن زمان به این هم فکر نمیکردم که پس چرا این همه زن و شوهر دور و برم هست که هیچکدام عاشق هم نیستند...