
گاهی دلم می گیرد
از آدم هایی كه در پس نگاه سردشان با لبخندی گرم فریبت میدهند.
دلم میگیرد
از خورشیدی كه گرم نمی كند و نوری كه تاریكی میدهد.
ازكلماتی كه چون شیرینی افسانهها فریبت میدهند.
دلم می گیرد
از سردی چندش آور دستی كه دستت را می فشارد و نگاهی كه به توست و هیچ وقت تو را نمیبیند.
از دوستی كه برایت هدیه دو بال برای پریدن می آورد و بعد پرواز را با منفورترین كلمات دنیا معنی می كند.
دلم می گیرد از چشم امید داشتنم به این همه هیچ
.
.
.
گاهی حتی از خودم هم دلم میگیرد...
#دکتر شریعتی