ویرگول
ورودثبت نام
حسین | tadashi
حسین | tadashiیه روزی جذاب ترین داستان دنیارو مینویسم! لینک چنل بله: https://ble.ir/myepictale
حسین | tadashi
حسین | tadashi
خواندن ۳ دقیقه·۳ سال پیش

کشتی به گل نشسته روح

یه خبر جالب بهتون بدم؟

خب اردیبهشت هنوز تموم نشده!

این ماه به طرز عجیبی طولانی شد، هر چند روز یک‌بار با یه اتفاق فوق‌العاده یا وحشتناک یه خاطره جالب دیگه بدست میاوردم، خاطراتی که تو حالت عادی باید تو سه سال جمع میکردم.

برای اولین بار یه دوست فوق‌العاده جذاب رو دیدم، آدمی که مثلش رو فقط یه بار دیگه تو زندگیم دیده بودم، یه روز خیلی خوب کنار هم رقم زدیم، البته خب من نیم ساعت کامل تاخیر کردم، هرچند تاخیر رو با دست پختم جبران کردم:)

نصفه شب با خواب وحشتناک مرگ رفیقم از خواب پریدم، نه یک بار، بلکه چند بار، کسی توی گوشم فریاد میزد تقصیر توئه! تو هل کردی، تو تاخیر داشتی، اگه بهتر عمل میکردی، زنده مونده بود، تقصیر توئه!

به وضوح یادمه وقتی ساعت پنج صبح، بعد از چندین کابوس پیاپی خبر خوب بودن حالش رو شنیدم چه حالی داشتم، تا به اون موقع چنین آسودگی و شادی تلخی رو حس نکرده بودم.

بهم میگفتن آقای مهندس، و مسئولیت کامل یه تیم سی نفره رو سپردن به من، اخه با خودشون چه فکری کردن؟ اینا دست کم با ده نفر مصاحبه کردم، یعنی واقعا من بهترین گزینه بودم، چی باعث شد چنین تصمیمی بگیرن؟ من همش نوزده سالمه!

به هر حال تمام تلاشم رو کردم که مدیر خوبی باشم، برای اولین بار ویدیو آموزشی درست کردم، به همه سوالات مضخرف شون که قبلا بارها جواب داده بودم، دوباره جواب دادم، و تا جایی که میشد پیگیر بودم و مرتب گزارش کار میدادم.

تا اینکه اون قصه رسید، دو میلیارد خسارت به موسسه فقط بخاطر یه بحث ساده؟ این شد که از سمت اولین دشمنم احساس خطر کردم، اما خیلی بی‌دلیل درست قبل از زدن اولین ضربه ام به اون دشمن فال گرفتم.

خب فعلا رهاش کردم، البته به شرط اینکه دیگه دور و بر من آفتابی نشه، البته بگم خودمم چندان مایل نبودم تو حال روحی فعلیم جنگ راه بندازم، دنبال یه بهونه بودم که سید حافظ بهم داد.

صاحب دکه فلافی کلی در مورد کار خیر و ارزشش تو زندگی انسان برامون سخنرانی کرد و چیزایی گفت که به عقل جنم نمیرسید.

«عمو بهم کمک میکنی؟ به خدا خیلی گشنمه، برام غذا بخر»

واکنشی نشون ندادم، سعی کردم حتی نگاهش نکنم، اما درونم پر از جوش و خروش بود، یه پسر تپل مپل و بامزه که نهایتا پنج سال سن داشت، دوستم زیر لب یه چیزایی گفت و دست به سرش کرد.

کنار وایسادیم، یه نفر دیگه به صاحب دکه پول داد که بهش غذا بده، وقتی رفت بچه رفت و یه بخشی از پولی که به صاحب دکه داده رو پس گرفت، بعد هم نفر بعدی...

خب، باور اولم نبود، قرار نبود که هر بار سرم کلاه بره، نه؟

یکمی گذشت، این ماه به قدری پر حادثه بود که به وضوح سرد تر شده بودم، کمتر میخندیدم، کمتر حرف میزدم، و کمتر از همیشه دلم میخواست از خونه بیرون برم.

یه دوست حالش خوب نبود، خسته بودم، اما تک تک ذرات انرژی وجودم رو جمع کردم تا حالش رو بهتر کنم...اولش شد، صدای خنده هایی که بعد مدتی باز می‌شنیدم حالم رو خوب می‌کرد، اما بعد یه مدت متوجه شدم با حرف هام و محبت هام فقط حالش رو بدتر کردم.

این شد که یه دوست خوب و عزیز رو از دست دادم.

و این ضربه باعث شد خستگی‌ای که به تنم نشسته بود تا عمق استخونم نفوذ کنه، و به معنای حقیقی کلمه نای انجام هیچ کاری رو نداشته باشم.

احتمالا تا مدتی، شاید تا یک ماه، شایدم بیشتر از این فضا و در کل روابطم فاصله بگیرم و بیشتر روی زندگیم تمرکز کنم، بازی کنم، تفریح کنم، کتاب بخونم، و در کل استراحت کنم، تا شارژ بشم و دوباره به زندگیم برگردم:)

پس فعلا خداحافظ همه شما رفقای ویرگولی.

پ.ن۱: این بود قصه یک سوم داستان های ما در این ماه!

پ.ن۲:گفته بودم می‌خوام زندگیم پر ماجرا باشه، ولی دیگه نه در این حد!

دوستزندگیدلنوشتهماه
۳۳
۲۹
حسین | tadashi
حسین | tadashi
یه روزی جذاب ترین داستان دنیارو مینویسم! لینک چنل بله: https://ble.ir/myepictale
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید