«خدا مرده است، ما او را کشتیم!» (نیچه)
یه ضرب المثل ایرانی هست که میگه: «تویی که لالایی بلدی، چرا خودت خوابت نمی بره؟»
خیلی ادبی نیست، خیلی باکلاس نیست، در کل هیچی نیست، اما از هر جملهای بهتر منظور رو میرسونه.
دورهای از زندگیم بود که سعی داشتم بفهمم عقایدم درسته یا نه.
اصلا از کجا معلوم خدایی هست؟ اصلا پیامبر اسلام کی بود؟ اصلا من چرا شیعه هستم؟ نکنه حق با دارو و دستهای باشه که تو قمار خونه ها پاتوق کردن؟
در نتیجه اثار افراد موافق و مخالف اسلام، خداباور ها و خداناباورها و... رو خوندم که بفهمم، که خودم بین این دو گروه قضاوت کنم.
در این بین چنین گفت زرتشت رو گذاشتم برای آخر، چون میترسیدم عاقبت منطق من یارای رقابت با این فیلسوف بزرگ رو نداشته باشه، میترسیدم اعتقاداتم رو از دست بدم.
اما معلوم شد سایه نیچه، خیلی خیلی بلندتر از خودش بوده.
درسته نیچه قلم خارقالعاده و ذهن عمیقی داشته، اره مفهومی به نام انسان والا و برتر رو برای اولینبار مطرح کرد، اما عالم بی عمل را چه حاصل؟
نیچه هیچ وقت یک انسان والا نبود، هیچ وقت حتی به این کار نزدیک هم نشد، فقط کافیه کمی توی زندگیش سرک بکشیم تا بفهمیم:
نیچه دیوانه شد

نیچه توی یه جنگ دیوانه وار شاهد تیکه پاره شدن خانواده اش نبود.
نیچه شکنجه نشد.
نیچه توی کودکی با فقر و درد بزرگ نشده بود.
نیچه تنها و شکست خورده نبود.
بلکه...کم فروختن کتاب های نیچه، در کنار دست رد زدن خانوم ها به سینه ایشون، با چاشنی کمی مشکل مالی خودساخته ایشون رو دیوانه کرد!
نیچه ضعیف بود، خیلی ضعیف تر از انسانهایی که بهشون بوزینه میگفت.
خیلی ضعیف تر از ما، ما ایرانی هایی که واپسین انسان محسوب میشیم...
نیچه هوش هیجانی بسیار پایینی داشت.

اون به زبان یونانی تسلط کامل داشت، به حدی که در سنین جوانی و قبل بیست و پنج سالگی استاد دانشگاه شده بود.
اما هیچ وقت راضی نبود، چون به نظرش دانشگاه با اشغال های مسیحی و خداباور پر شده بود، چون به نظرش محیط دانشگاه با وجود این انسانها فاسد شده بود.
و چون هوش هیجانی پایینی داشت.
هوش هیجانی یه فاکتور خیلی مهم در موفقیت افراده، در واقع در ساده ترین حالتش بشه گفت هوش هیجانی یعنی سازگاری و انعطاف در احساسات.
این سازگاری برای زندگی و رشد در جوامع انسانی لازمه، چیزی که نیچه نداشت.
بخاطر همین تا این حد منزوی بود.
ای انسان والا...
راه پیدا کردن احساسات به عقاید نیچه

«هنگامی که به نزد زنان میروی شلاق را فراموش نکن!»
این عقیده به شدت تنده، چنین عقیده افراطیای باید حتما پیشینه دردناکی داشته باشه درسته؟
نه متأسفانه، علتش این بود که نیچه در پیدا کردن یه دوست دختر ناتوان بود!
بخاطر همین دل خوشی از مونث جماعت نداشت.
و به همین خاطر منطق رو نادیده گرفت و این جمله رو وارد کتابهاش کرد.
ای انسان والا...
نیچه ناسپاس و قدر نشناس بود

«از دیدن چهره مادرم نفرت دارم و حتی شنیدن صدای خواهرم هم برایم دردناک است»
نیچه توی بچگی از پدر و مادرش به حد مرگ کتک نخورد.
والدین نیچه اون رو از تحصیل محروم نکردن.
و نه هیچ ظلم دیگهای که خیلی از پدر و مادر ها در حق بچههاشون روا میدارن.
نه، اونا مسیحی معتقدی بودن، فقط همین.
در نهایت همین افراد نفرت انگیز بودن که موقع بیماری و دیوانگی از اون مراقبت کردن، نه خیل هواداران فلسفه نیچه.
طبق گفته خواهر نیچه، اون هیچ وقت ازش تشکر نکرد...اون هیچ وقت عذرخواهی نکرد.
ای انسان والا...
در نهایت نیچه کی بود؟
نیچه سواد و دانش حیرت انگیزی داشته، نیچه با اسطوره ها و فیلسوفان جهان آشنایی کامل داشته، نیچه از نحوه کار ذهن انسان قبل از اینکه مفاهیمی مثل روانشناسی به وجود بیاد آگاهی کامل داشته.
اما نیچه هیچ وقت انسان والا نبود، هیچ وقت حتی به این مفهوم نزدیک هم نشد.
بخاطر همین واقعا نمیتونم کسایی که از این مرد بت ساختن رو درک کنم.
معتقدم آدمها رو باید با اعمال اونها قضاوت کرد، و اعمال نیچه به هیچ وجه در حد و حدود فلسفه و اندیشه اون نبود.
(با کمی تحقیق، معلوم شد ایشون به بیماری خاصی هم مبتلا نبوده)