۱
گاهی وقتا دلم میخواد طنابی، چیزی باشه و خودمو باهاش اویزون کنم، یعنی هزار بارم یه سری چیزا رو تجربه کنم باز نمیفهمم چطور باید باهاشون برخورد کنم.
اخه دیوونه، کدوم خری وقتی قراره طبق قرار قبلی تو دوران دانشگاه کمتر بیاد سر کار و با طرف طی کرده، به کارفرماش تعارف میکنه که حقوقش رو کمتر کنه؟ ولی خوشم میاد طرف رو هوا پیشنهادم رو زد و تصمیم گرفت حقوقم رو نصف کنه:/
عصبانیم و حقیقتا نمیدونم چیکار کنم اروم شم.
حالا قراره دوباره سر حقوقی که راجبش توافق شده بود مذاکره کنم. خدا شاهده خسته کننده ترین کار دنیاست، اینا چطوری پنج دهه ست مذاکره میکنن خسته نمیشن؟ تازه من تا به حال تو مذاکره ای شکست نخوردم (اسپند دود کردن)
۲

بالاخره خدا دو تا همکار که همسن و سال خودمن رسوند و یکمی حال و هوای محل کار بهتر شد، خانوم س و ش. قبلی ها علاوه بر اینکه همه خانوم بودن، اختلاف سنی بالای پونزده سال باهام داشتن، به ندرت حرف مشترکی داشتیم.
نمیشه گفت خوش میگذره چون به هر حال محل کاره و اونام پسر نیستن و قبل هر حرف باید سه بار فکر کنی قبل هر حرفی، ولی حداقل دیگه خیلیم خسته کننده نیست.
۳

فکر کنم تنها دانشجویی بودم که کل هفته میومدم دانشگاه، بعد سه روز پیاپی دانشگاه رفتن و تا عصر وایسادن فقط یکی از کلاسا تشکیل شد.
هرچند انتقالیم درست نشد ولی به طرز عجیبی دلم برای اینجا تنگ شده بود، خونه و تعطیلات تا یه جایی میچسبه. به خصوص حالا که زمان درس خوندن دارم، فکر نمیکردم یه روزی از فیزیک خوشم بیاد. همکلاسی ها جالب تر از همیشه ان و استادا به نظر بدک نمیان، حس میکنم این ترم، ترم خوبی باشه.
۴

داداشم رفت کلاس اول، باورم نمیشه این نیم وجبی که با صدای شیر وقتی خواب بودم به گوشم حمله میکرد قراره درس بخونه!
روز اول مدام از تو صف فرار میکرد و میومد بغلم
«داداش اومدیم دیگه بیا برگردیم خونه!»
من و بابام به زور گذاشتیمش تو صف و یواشکی از اون پشت فرار کردیم.
۵
در شرکت باز بود و لازم نبود زنگ بزنم، خواستم وارد بشم که اسمم رو شنیدم.
«این پسره مهری قشنگ معلومه رو من کراشه...»
جان؟ من؟
رفتم یه گوشه و یکمی گوش دادم.
«...میخوای بهش چی بگی؟»
«بابا این ده سال از خودم کوچیک تره، متولد ۸۲ باشه گمونم، نادیده اش میگیرم خودش از سرش بیوفته...»
میگن قهوه بخورید، ورزش کنید، حرکات کششی انجام بدید تا صبحو با هوشیاری شروع کنید، ولی هیچی مثل پچ پچ های بین دو تا دختر نمیتونه خوابو از سرتون بپرونه. برگام همی ریخت و با یه صبح بخیر زبر لب رفتم نشستم سر جام.
یه نگاه به من کردن، بعد رفتن یه گوشه و حرفاشونو پچ پچ ادامه دادن.
من فقط دو دقیقه باهات گپ زدم، خدااااااا
کل روز ساکت بودم و زیاد با کسی حرف نمیزدم، س و ش چند باری خواستن سر صحبت رو باز کنن ولی خودمو با کار مشغول کردم، مسئله اینجاست که این اتفاق بار اول نیست میوفته، یه بار طرف بچه ست، یه بار خیالاتیه، یه بار تو شرایط عاطفی درستی نیست، ولی بعد ده بیست بار دارم حس میکنم خودم یه چیزیم هست:/
۶

اگه روزی پاتون به تهران رسید هیچوقت هیچوقت وارد بازار پونزده خرداد نشید که خدا شاهده از هر هزارتویی هزار تو تره. نه کوچه ها اسم داره نه معلومه به کجا میرسن، بعد دو ساعت گم شدن داخل اونجا بیخیال خریدم شدم و انقدر به یک سمت حرکت کردم تا بعد یک ساعت از بازار خارج شدم.
د اخه لامصب، تو که اخر دنیایی، با چه امیدی ادرست رو گذاشتی داخل اینترنت؟ زنده باد خرید انلاین...گرون شده؟...خب ریشم بهم میادا!
۷
میدونید یه وقتایی ادم میخواد یه کار مهم کنه، یه بخش خیلی مهم از برنامه هاش که همیشه میخواسته انجامش بده و باهاش زندگیشو تغییر بده، اما به طرز عجیبی وقتی زمانش میرسه مدام شروع کردن رو عقب میندازه.
یاد وقتی افتادم که روی ترجمه برای درامد داشتن حساب میکردم و مطمئن بودم باهاش خرج خودمو در میارم، ولی مدام تا لحظه اخر فعالیت تو بازارش رو عقب مینداختم، میترسیدم.
نکنه چیزی که همه برنامه هامو رو حساب اون چیدم اصلا امکان پذیر نباشه؟
الانم اینطوریم، خیلی سریع باید زبانم رو بهبود بدم، ولی حالا که به بخش مکالمات کاری رسیدم یه روز میگم لغت یاد بگیرم، یه روز میگم ژاپنی ام بد نیستا.
غلبه به این نوع ترس خیلی سخته.
پ.ن۱: این پست طی هفته نوشته شده و بیشتر خط خطی های ذهنمه
پ.ن۲: شما چه خبر؟