بیست سالمه
هر بار اینو میگم و تو آینه نگاه میکنم تعجب میکنم
چطوری انقدر زود گذشت؟ مگه میشه انقدر بی سر و صدا دو دهه بگذره؟ یه اتفاقی چیزی نباید میوفتاد؟
حالا نه انفجار و رعد و برق، ولی خب انتظار داشتم وقتی میاد یکمی مشخص تر باشه، به قول همکارم خیلی سوسکی، از لای پستوها وارد بیست سالگی شدم و نصفش هم گذشته!


داشتم توی وبلاگ ها میگشتم برای پیدا کردن چند تا جا واسه لینک سازی، اتفاقی دستم خورد و رفتم توی وبلاگ های برتر سال ۹۴. چقدر تعامل کاربرا عجیب و دوست داشتنی بود، کلی متن فوقالعاده باحال.
با اینکه اون موقع ها خودم وبلاگ نویسی نمیکردم ولی خیلی پیش میومد برم تو وبلاگ ها، به خصوص وبلاگ چند تا بازیساز که حسابی طرفدارشون بودم، با اینکه الان میدونم چقدر کاراشون ضعیف بوده، بازم واقعا دوست شون داشتم
چند بار خواستم بازی ساختن رو یاد بگیرم اما کامیپوتر قدیمی مون ضعیف تر و ذهن منم پر دغدغه تر از اون بود که بره دنبال آرزوش (بخونید تنبل)
راستش فکر میکنم، اگه جای دیگه ای به دنیا اومده بودم، شاید اولین و تنها انتخابم برای آینده ام ساخت بازی بود (البته گیمر نیستم)، شاید چون عاشق داستانم، در واقع همه ادما عاشقشن
و هرکسی یه قالبی برای اون دوست داره، یکی رمان، یکی سریال، ولی هیچ قالبی به اندازه بازی برای من لذت بخش نیست

تماشای سرویس شدن شخصیت اصلی داخل سریال براتون جالبه؟ پس فکر کنید چقدر مزه میده خودتون یه موقعیت خیلی سخت بسازید، خودتون رو به عنوان شخصیت اصلی بندازید داخلش، و کلییی سرویس بشید.
تازه، این سرویس شدن رو یه سری دیوونه تر از خودت ازت بخرن!
احتمالا زندگیم داره به سومین برهه حساس خودش نزدیک میشه، اولی چهارده سالگیم، و دومی کنکورم بود. اگه خوب از زمانم استفاده کنم همه چیز به قدری تغییر میکنه که میشه بالاخره بهش گفت وضعیت نسبتا خوب.
میتونم یه درآمد عالی با میزان کار معقول، وقت کافی برای رسیدن به علایقم و البته یه زندگی تحصیلی خوب داشته باشم!
البته اول باید از قسطام و امتحانام جون سالم بدر ببرم.

جلسه ام شاید نزدیک تر از چیزی باشه که فکرشو میکنم؟ البته که منظورم خواستگاریه (کاش میشد اسپویلر بزنم رو این یه کلمه، از معدود تفریحات سالمم دیدن ظاهرش بعد زدن رو اسپویلر هامه)
هیچ وقت از جسم خودم راضی نبودم، البته نه ظاهرش
وقتی میرم سر کار حس یه گوشی نوکیا رو دارم که گذاشتنش رو ذخیره باطری، اوایل عادی میرم و وقتی برگشتم به زندیگم میرسم، بعد یه مدت ورزش صبحگاهی و عصرم قطع میشه، بعد یادگیری بعد از برگشتن به خونه، بعد زمانی که با عزیزانم میگذرونم، بعد تفریحاتم، و در نهایت میبینم بخش بزرگی از روزو به استراحت میگذرونم
ربطی به تغذیه هم نداره، فارغ از اینکه چقدر بهترش کردم حتی بعد چند ماه چیزی تغییر نکرد
انگار بقیه با یه باطری ۵۰۰۰ میلی آمپری به دنیا اومدن، خیلی رایجه اما همیشه میتونی برای بیشتر از یه روز کار روش حساب کنی، ولی من یه ایفون se با باطری ۲۵۰۰ میلی امپری ام که شارژرش هم تو کارتن نیست و باید جدا بگیری.
برخلاف قبل دارم با آرامش از خانواده ام تا حدودی کمک میگیرم، و اونام خیلی راحت تر بهم کمک میکنن. چیزی که همیشه خیلی ذهنم روی اون میچرخه و پ رو به شدت حرص میده سود و ضرره، برابر و متقابل بودنه.

بعد از اینکه یه دوره ای تا حد زیادی به خانواده کمک کردم، الان هم خودم موقع کمک گرفتن ارامش دارم هم اونا موقع گرفتن دستم، چون مطمئنم میتونم جبران کنم و اونام میدونن میکنم.
البته، این شیوه رو دوست دارم، مشخص تر و واضح تره، تازه، رو من حساب نکنن رو کی بکنن؟ پسر بزرگشونم خیر سرم
بیخیال، انقدرام زندگی بد نیست؟
وقتی گاهی اوقات با ادمایی که داخل اتوبوسن همکلام میشم به قدری ناامیدی ازشون تراوش میکنه که گاهی ترجیح میدم یه ایستگاه قبل مقصدم پیاده شم
البته چیزایی که باعث ناراحتی شون شده چیزای عجیبی نیستن، وضعیت اقتصاد، قطعی های برق، تخیلات شون راجب اونور آب
ولی ناامیدی؟ به نظرم امید تا حد زیادی درون آدمه، با اینکه محیط خیلی درش تاثیر داره.
با وجود همه دردسر هاش واقعا زندگی رو دوست دارم.
اگه قرار باشه جذاب ترین شخصیتی که تو تمام رمان هایی که خوندمو انتخاب کنم، احتمالا سانی رو انتخاب میکنم
وقتی شروع به خوندن این رمان کردم فقط سیصد فصل از شروعش گذشته بود، سه سال پیش. یادمه زمانی که عملا داشتم از افسردگی میمیردم تنها چیزی که حالمو خوب میکرد خوندن بدبختی هایی بود که سرش میومد.

الان بیشتر از دو هزار و دویست فصل شده
حس جالب و قشنگیه، چون بر خلاف یه داستان عادی وب ناول ها هر روز یکی دو فصل از رمان منتشر میکنن. همونطور که من فعلی خیلی با من سه سال پیش فرق کردم، سانی هم همینطوره
هر دو مون تقریبا تو یه زمان از سینگلی در اومدیم
شاید یکی از دلیلی که احساس میکنم زندگیم خیلیم بد نیست میزان بدبخت بودن این بنده خداست.
پ.ن: شما چطورید؟ من هنوز زنده امممم
پ.ن۱: با الگو برداری از پست های من، یک کارگرد ساده ی علی اقای دادخواه