
داشت گریه میکرد، بدتر از اون من نمیتونستم چیزی بگم، رگه هایی از دود که از ساختمون های اون طرف شهر بلند شده بود عین یه مار دور گلوم پیچیده بود و همه کلمات امید بخشی که میخواستم بهش بگم رو خفه میکرد.
بغلش کردم، همچنان حالش بد بود، کم کم عصبانی شدم، چرا چنین کاری کردن؟ چرا اینطور به مناطق مسکونی جمله های وحشیانه کردن؟ تا کی قراره این صداهای اعصاب خرد کن انفجار ادامه داشته باشه؟
من...فقط بیست سالمه، چیزی ندارم، کاری از عهده ام بر نمیاد، اما تو اون لحظه، واقعا دلم میخواست کسی باشم که بتونه تمام این خشم رو به سر هرکسی که باعث اشک های اون شده آوار کنم؛ یا حداقل...
تبدیل به چنین کسی بشم.
°°°
بوم بوم، صدای مداوم انفجار امانم رو بریده بود، بوی سوختگی وحشتناکی میومد، شک نداشتم محل زندگی مون رو زدن، اما یه چیزی بود که منو بیشتر میترسوند...که هیچ جا هیچی نمیدیدم.
در حالی که قلبم تند تند میتپید رفتم بالای پشت بوم، صدای انفجار قوی تر میشد، در پشت بوم رو باز کردم، که دیدم همسایه مون داره عین یه دیوونه منقل کباب رو میکوبه زمین!
اون موقع بود که خندیدم، از ته دل و آسوده، زنگ زدم به یکی از دوستام و ماجرا رو براش تعریف کردم، باهم خندیدیم به ترس من و مردی که هنوزم به دلایل نامعمولی منقل رو داره میکوبه زمین.
حس کردم باری از رو دوشم برداشته شده، حسی اسودگی که گرچه کوتاه مدت بود، ولی باعث شد بتونم یکمی بهتر فکر کنم.
°°°
و حالا یکمی حرف دلی
واقعا این جنگ چقدر قراره طول بکشه؟ دو هفته؟ سه هفته؟ چند ماه؟
صادقانه بگم بعیده وحشی های اسرائیلی به این سادگی عقب بکشن. پس قراره چی بشه؟ زندگی مون، جوونی مون، همین اسودگی کوچیکی که لا به لای اخبار بد داشتیم، همه تموم شد؟
مسئله اینه که درسته با تهدید وحشتناکی سر و کار داریم، اما بیشتر از هرچیزی، دو چیزه که برامون ارزش داره
ارزش هر روزی که خودتون سالمید، اتفاقی برای خانواده، عزیزان و دوستان تون نیوفتاده و میتونید تا حدودی ذهن تون رو برای دنبال کردن یه هدف متمرکز نگه دارید ده ها برابر قبل از این حوادث ارزش داره.
پس باید، باید زندگی عادی و روتین خودتون رو از سر بگیرید. سعی کنید علاوه بر اینکه هر روز تون رو ده ها برابر مفید تر از قبل بگذرونید، برای عزیزان تون وقت بزارید، شده یک تماس ساده، هر طور که میتونید، کمتر دنبال سرگرمی های وقت گیر و غیر مفید تک نفره برید.

چند تا عادت کوچیک مثل ورزش روزانه اینطور وقتا واقعا به آرامش ذهن تون کمک میکنه.
توی چنین شرایطی امید از طلا با ارزش تره، نباید اجازه بدید چنل های مختلف خبری حس بد بینی و نامیدی بهتون بدن، در واقع بهتره سمت چنل هایی که خوش بین تر هستن هم نرید.
بمباران کردن خودتون با اخبار مختلف فقط شمارو از نظر ذهنی خسته میکنه، گذشته از اون، فراموش نکنید ما به شدت غافگیر شدیم و بدست اوردن ابتکار عمل برای نیروهای مسلح ما ممکنه نزدیک به یک ماه طول بکشه.
خیالتون راحت در هر حال اخبار بد همیشه تو هر حوزه ای بیشتر از اخبار خوبه.
از شبکه های اجتماعی مختلفی که بهتون حس ناامیدی و همه چیز تموم شد میدن دوری کنید. البته به این معنی نیست که اماده بدترین حالت های ممکنه نباشید
حتما مدارک و موارد اضطراری رو جمع کنید و اماده داشته باشید.

°°°
خب...اره منم ترسیدم، کنار استرس های عادی روزمره، امتحانات، کار، تورم و اخیرا دادگاه یه مشتری دیوونه که میگه باید برام رایگان کار کنی، استرس جنگ هم اضافه شد. حقیقتا به نظرم تو نسل سوخته بودن روی دهه شصتی هارو کم کردیم.
اما شبا هر باز که با صدای انفجار از خواب بیدار میشم ، بعد از اینکه مطمئن میشم خیلی نزدیک ما نیست دوباره میخوابم.
نزارید این اتفاقات زندگی کردن تون رو به صرف زنده موندن تقلیل بدن!
دیگه همین
امیدوارم تا پایان همه این اتفاقات خودتون، خانواده هاتون و عزیزان تون سالم و سلامت باشید:)
