«سید جان کجایی؟»
-از زیر گذر رد شو، من جلو در ورودی مترو نشستم
«رواله اومدم»
خلاصه قسمت شد و بیایم مشهد، تو راه برگشتن به سیدم گفتم بیینم میشه بریم سراغ سومین فرد ویرگولی یا نه، که اوکی رو داد و پارک ملت قرار گذاشتیم.
از ورودی اومدم بیرون و یه نگاهی به اطراف کردم، فقط یه اونجا بود، دیدمش.

قد بلند، بازوهایی به کلفتی کل عرض من مزین به خالکوبی اسکلت خندان، سنگین نفس میکشید و صدای نفسش یه وضوح از هفت هشت قدم اونور تر به گوش میرسید. حلقه بزرگی تو یه گوشش بود و ریش مشکی بلندی داشت. حجم دود تولیدیش با یه سیگار بهمن به مراتب از اگزوز سه تا ماشین بیشتر بود. نگاهی بهم کرد و لبخند زد، نصف دندوناش یکی بود و یکی نبود.
«حضرت ولفجر...»
خواستم از همون مسیر برگردم، که گفتم بزار یه زنگ بزنم شاید حداقل صداش مهربون بود.
که دیدم صدای زنگ از پشت اون غول تشن میاد، نگاه کردم و دیدم سید ما اون پشت خیلی ریزه نشسته و از سایه گودزیلا نشسته. تا قبل از اینکه جواب بده دست گذاشتم رو شونه اش.
«به به، سلام سید!»
خیلی جوون تر از چیزی بود که فکر میکردم، به قلمش میخورد سی رو رد کرده باشه.
شروع کردیم باهم پیاده روی تو طول پارک، واقعا راحت میشد باهاش حرف بزنی انگار مدت هاست حضوری خودم میشناسمش.
نفهمیدم چی شد که بحث مون خیلی نرم به سمت خانوما و وجناتشون کشیده شد، سیدم با معرفت تمام تکنیک هایی که حاصل تجربه یک عمر بود با من درمیون گذاشت و منم فوت های کوزه گریمو که طی این یه سال بدست اورده بودم رو کردم.
تبادل فنون ما تقریبا تا اخر قرار ادامه داشت، بعدم رفتیم و یه هویج بستنی و شیرنارگیل سفارش دادیم و عکس یادگاری گرفتیم.

پ.ن۲:یه پست خانمان سوز هم نوشته بود که حقیقتا خیلی طنز بود، اگه روزی قصد خودکشی داشتی همونو یه انتشار بزنی حله سید، تویی و گیوتین دخترای ویرگول😁
پ.ن۱:این شد سومین دیدار ویرگولی ما، سید، علیصاد و پ. اهالی ویرگول، حس جالب دیدار با رفیقای مجازی شدیدا پیشنهاد میشه:)