از سختی گریزی نیست، از درد گریزی نیست، از تنهایی، خستگی، و هیچ غمی گریزی نیست.
باید غم را در آغوش کشید، دوست داشت، به سختی ها به چشم یک امتحان نگاه کرد، امتحانی که از ما کسی را میسازد که رویاهایمان را زندگی میکند.
اما روزی غم امتحان نیست، روزی خستگی و درد اشکال پیچ خورده و منحط محبت و رشد نیست.
روزی از روزهای عادی، به ناگاه جهان ددمنشانه به قصد پاره پاره کردن رویاهای ما گام بر میدارد، همچون دیوانهای تک به تک استخوانهای ما را زیر پای خود له میکند، و با نگاهی که میخندد به شما خیره میشود.
هیچ نتوان کرد جز ناتوانی، بپا نخواهید ایستاد مگر از سر ترس، چشم نخواهید بست مگر برای گریستن، دوستی نخواهید داشت، مگر آنانی که طعم خیانت را به شما بچشانند.
در چنین روزی عیار هرچه ساختید را خواهید دید، هرچه باد آورده از میان میرود و هیچ نمیماند جز شما، شما و هرچه که در روح خود ساختید.
در این روز یا یا میشکنید، یا میشکنید هرچه شما را میشکند!
یا به پا می خیزید تا بگریزید، یا بیباک سقوط قیام میکنید.
فرای این جنون، فرای خواری و خفت، مسیریست به سوی قله آرزوها، سعادت، بهشت، هرچه خواستید و رویاپردازی کردید در آنجاست.
اما تا آن روز...
بترس از هرچه تو را سست کند.
بترس از هرکه رویاهایت را از یادت ببرد.
بترس! زمان خواری نزدیک است...
