«هوف...هوف...هوف»
در حال نفس نفس زدن و بالا کشیدن خودم از پلهها بودم، خسته شده بودم از بس رفتم و اومدم.
باید به مهندس عمران این خونه نوبل ساختمون سازی بدن، بدون اینکه یه متر به ارتفاع ساختمون اضافه کنه کاری کرده قد ساختمون ده طبقه خسته بشی!
این هنر نبود چی بود؟
«راستی حسین، تخم مرغ هم بگیر!»
این بار چهارمی بود که چهار طبقه پله رو میرفتم و میومدم، بار اول خیلی ساده گفتم چشم! اما هرچی تعداد دفعاتی که مجبور بودم کل این مسیر رو طی کنم بیشتر میشد، چشم گفتن هم سختتر میشد!
از سر کار خسته و کوفته اومده بودم، خب درسته پشت یه میز میشینم و با لپتاپم ور میرم، ولی خدا شاهده که اینم سختی های خودش رو داره!
هرچند از این روزم خیلی راضی بودم، سه ساعت دیر از خواب پاشدم اما تا حالا به همه کارهایی که باید میکردم رسیده بودم!
گوشیم زنگ خورد، انتظار دیدن کارفرمای طراحی سایت رو داشتم، اما نام ذخیره شده مخاطب به تصوراتم خیانت کرد!
گیرنوف بود!

این گرینوف ما اوایل آقای حسنزاده، مشتری محترم ما بود، هرچند هرچی پروژه سئوی بیشتری براش انجام میدادم، کمتر شبیه حسنزاده و بیشتر شبیه یه گرینوف روسی میشد!
«این مقاله سه تا «از» اضافی داره»
«این مقاله شیش تا «بدین ترتیب» اضافی داره!»
این شد که نوشتن یه مقاله ده صفحه ای در مورد گربه ها بعد دو ماه هنوز هم به نتیجه ای نرسیده بود، هرچی اصلاحیه هم میدادم جناب گرینوف میبستش به رگبار!
بالاخره سر سفره نشستیم، بوی کوکو دل منو برده بود قشنگ، صبحونه نخورده بودم و عین مستا به سمت کوکو یورش بردم که...
«نون کو راستی؟»
«آها نون نداریم راستی برو بگیر تا نونوایی نبسته»

بعد غذا هم که با صدای «داداشی بیا بازی بیا بازی بازی مجبور به پیوستن به ماجراجویی های برادر پنج ساله شدیم.
مثل همیشه به روی کشتی اش (کمر بنده) پرید و شجاعانه با دزدان دریایی مبارزه کرد، در آخر هم با قدرت همه کشتی های سیاهی که او را ددمنشانه محصاره کرده بودند را به رگبار بست.

کاپیتان لگدی به دماغ کوسه زد و او را به آب انداخت تا غرق شود، گرگ ماهی ها دانه دانه از قایق نجات بالا میآمدند، دیگر لگد کار ساز نبود!، کاپیتان محمد شمشیرش را کشید که...
«داداش کم بازی کردی!»
«خب داداشی گلوم درد میکنه»
اگه تا حالا صدای کوسه ای در حال غرق شدن، کشتی در حال سوختن، و دزدان دریایی خبیث رو توی یه زمان در نیاوردید، پیشنهاد میکنم به همین رویه ادامه بدید!
فقط این نبود، معمولا میتونم صدای کل یه دنیا رو واسه نیم ساعتی تقلید کنم، ولی حالا جدی جدی گلوم درد میکرد.
ساعت پنج رفتم کتابخونه برای ادامه کار.
[صدای سرفه]
گویا ساعت ها کار کردن بالای پشت بوم دیروز کار دستم داد و بعله! دم امتحانات، درحالی که همزمان سه پروژه گرفته بودم و باید مقاله یه دوستی که در آستانه افتادن بود رو مینوشتم، یه رفیق علاف رو به درخواست پدر و مادرش نصیحت میکردم، به یه بنده خدایی توی نقشه کشی صنعتی کمک میکردم، و......... سرما خورده بودم!

ساعت ده شب گیج گیج از کتابخونه میومدم، من اینجوری ام که خیلی کم مریض میشم، اما وقتی که مریض میشم حالم واقعا خراب میشه، با گیجی کامل داشتم مثل یه ماشین از پیش برنامهریزی شده به سمت خونه میرفتم.
ناگهان پام رفت داخل این پل های نردهای فلزی و زیر دو تکه فلز له شد، موج درد توی سرم پیچید.
هرچند از طرفی سرحالم کرد.
«بعضی وقتا درد از بهترین نعمت های خداست...»
[سرفه شدید]
«اما فقط بعضی وقتها»