خداحافظ!

ویرگول برای من جذاب‌ترین شبکه اجتماعی بود که تا به حال دیده بودم.

اوایل فقط پست های سیاسی و اجتماعی میزاشتم چون فکر کردم اینم مثل بقیه‌ست!

اما نه، کم کم جذب آدمای این پلتفرم شدم، کم کم دلم خواست اونها رو بیشتر و بیشتر بشناسم، دلم میخواست تو دنیای واقعی ببینمشون.

ای کاش ویرگول یه انجمن توی دنیای واقعی بود، جایی که می‌تونستی بهش رفت و آمد کنی.

جایی که علی آقای دادخواه، دختر مهتاب، دخترک کنکوری ویرگول، مصطفی، بهار، آقا جلال، خانوم دهقان، زهرا جان، وافیم، گوست، آنولین، الف و... رو ببینی.

دلم می‌خواست می‌شد تک تک این آدمای منحصر به فرد رو به ببینم.

هر چند دقیقه یکبار برای دیدن این نوتیف‌ها ویرگول رو چک می‌کردم، گاهی در روز بیست بار به ویرگول سر میزدم.

اما هرچیزی که زیاد بشه مضره، چه ویرگول و چه هر چیز دیگه ای.

من توی دانشگاه موقعیت خوبی ندارم، کسی رو نمی‌شناسم و بخاطر گیج بازی های مدیر گروه مون یک هفته دیر تر از بقیه وارد کلاس شدم، به همین خاطر نسبتا تک افتادم.

اوایل یکم افسرده و دلگیر شده بودم، یه جا میشستم و هیچ کاری نمی‌کردم، وقتی دانشگاه میرفتم فقط خدا خدا میکردم که برگردم، با بچه‌ها نمی‌ساختم، خیلی باهم متفاوت بودیم.

یه مشت بچه پولدار بیخیال و فارغ از دین و دنیا، و من.

می‌دونید، من دیوانه‌وار داستان‌ها رو دوست دارم، شخصیت‌های یک داستان خوب، روند داستان، اتفاقات غیرمنتظره که نویسنده باهاش ما رو غافل گیر می‌کنه، هیچ کدوم رو هرگز فراموش نمی‌کنم.

اما...داستانی که دارم الان تو دانشگاه مینویسم داستان خوبی نیست، یه قصه کسل‌کننده و تکراری که حتی شاد هم نیست!

بخاطر همین تصمیم گرفتم تغییرش بدم، می‌خوام داستانی بسازم که با به یاد آوردنش لبخند رو لبم بیاد.

داستانی که خونم رو به جوش بیاره.

داستانی که با خوشحالی تعریفش کنم.

میخوام باهاتون خدافظی کنم، با تک تک شما آدمای باحال این سکو.

البته فقط برای یه ترم نیستم و اکانتم رو هم قرار نیست حذف کنم.

گرچه فقط یه ترمه، اما دلم برای همتون تنگ میشه، آدمایی که نه دیدمشون نه می‌شناسمشون...عجیبه نه؟

به هر حال، قول میدم با داستان‌های جالبی برگردم، داستان هایی که بهتون نشون میده دقیقا میخوام چه کار دیوانه‌واری توی کلاسی بکنم که تک و تنهام:)

فعلا!?