
🎧 در آغوشِ سکوت شب
در سکوتِ شب، وقتی همهچیز آرام میگیرد، سکوت بهترین همدمِ من میشود. با او به دردِ دل مینشینم و آرامشی دستیافتنیتر از هر زمانِ دیگر حس میکنم؛ آرامشی شبیهِ نسیمِ ملایمی که بر شاخههای بهار میوزد.
سکوتِ شب، با حرفهای کلیشهای و ترحّمآمیز تسکینم نمیدهد؛ بلکه با حضورِ بیصدا و درکش، به من اجازه میدهد تا خودم را بیابم. در این سکوتِ عمیق، نقابی را که در روز بر چهره میگذارم تا احساساتم را پنهان کنم، کنار میزنم؛ و در این رهایی، با خودِ واقعیام روبهرو میشوم — کسی که در هیاهوی روز گم شده بود.