پدر یعنی کوهِ دردها؛
سپری استوار در روزهای سخت،
شانهای محکم چون سنگ
و سایهات، سایبانی امن در برابر بارانهای زندگی.
از وقتی چمدانت را بستی و راهیِ سفر شدی، دلم لرزید...

حالا روزهاست که از این نعمتِ الهی محروم ماندهام؛
دلتنگی همچون کنهای بیخ گلویم چسبیده
و ذرهذره روح و تنم را میخورد.
شما هم دلتنگ کسی هستید که رفته؟