
زندگی گویی از فصلهای سال الهام گرفته؛ گاهی بهاری و امیدوار، گاهی تابستانی و سرزنده، و گاهی پاییزی و غمگین، گاهی زمستانی و ناامید.
بهار زندگی آن روزهاییست که همهچیز تازه بهنظر میرسد؛ روزهایی که رؤیاها جوانه میزنند و دل آدم پر از امید است. درست مثل شکوفههایی که بیهراس از سرمای پیشین، دوباره سر بر میآورند.
تابستان زندگی اوج تلاش و شور است؛ زمانی که انرژی در وجودمان میجوشد و برای رسیدن به آرزوهایمان از هیچچیز دریغ نمیکنیم. گرمای این فصل، گرمای شوق و اراده است.
اما زندگی همیشه در اوج نمیماند. پاییز زندگی فرا میرسد؛ فصلی که برگها میریزند و شاید چیزهایی را که دوست داشتیم از دست بدهیم. غمی آرام در این فصل هست، اما همین غم است که به ما یاد میدهد چیزهایی برایمان ارزشمند بودهاند.
و سرانجام، زمستان زندگی میرسد؛ روزهای سرد و ساکتی که گاه ناامیدی در دل رخنه میکند. اما شاید زمستان تنها یک توقف است، نه پایان؛ زیرا زیر برفهای خاموش، بذرهای بهاری در انتظار جوانهزدناند.
شاید راز زندگی همین باشد: پذیرفتن این چرخه، و باور به اینکه بعد از هر زمستان، بهاری دیگر در راه است.

و من، در این میان، حالا در فصل غم و اندوه خودم ایستادهام.