باران رنگ نداشت، چون هر قطرهاش اشکی بود که رنگش را در چشمها جا گذاشته بود.

شاید برای همین است که دلتنگی هم رنگ ندارد؛ رنگش را کسی با خودش برده، همان کسی که رفت و رنگ همهچیز را با خودش برد.حالا هرچه میبارد، فقط خیس میکند، رنگ نمیزند.
و ما، زیر بارانی بیرنگ، دلتنگ رنگهایی هستیم که دیگر نمیبارند.