
ویرانهٔ دل
بعد از رفتنت،
منبعِ آرامشم را در این گیتی میجویم،
اما دریغ از لحظهای آسودگی.
بعد از رفتنت،
به که تکیه کنم تا دلم قرص باشد
در این پیچ و خمِ روزگار؟
دریغ از سنگِ صبوری…
«زلزلهٔ رفتنت، سکوتِ ابدی را در خانهٔ دلم کاشت. حالا زیرِ نورِ کمجانِ این روزها، با سایههایِ این ویرانه چه کنم؟»