
نالیدم: «عشقم را باور کن.»
بابیِ خیالی پوزخندی زد: «عشق دروغی بیش نیست، چون عشق فقط مالِ قصه است.»
زمزمه کردم: «عشقم را با جانم ضمانت میکنم.»
قهقهه زد و پرسید: «عشق را در چه میبینی؟»
با صدایی تحلیلرفته گفتم: «عشق فقط دیدنی نیست؛ لمسِ نرمِ ابریشم است. مثل آواز خوشِ پرنده، آرامش را به دلم میریزد؛ هوای خنک بهار در تنم میدمد و به روحِ خستهام جانی دوباره میبخشد. عشق یعنی نفس کشیدن در نرمیِ باد.»
خندهاش خاموش شد. رو برگرداند تا برود. صدایم لرزید: «در دریای خروشان مرو، که من ماهیِ همین دریایم!»
نایستاد. نگاهی هم به پشت سر نینداخت. قدمهایش در مه محو شد و دریا، همانطور خروشان، او را در خود گرفت.
من ماندم و ساحلی خالی و نسیمی که دیگر بوی بهار نمیداد.