
بعضی وقتها، خاطرات شبیه عطری قدیمی هستند؛ وقتی درِ جعبهی ذهنمان را باز میکنیم، ناگهان همهجا را پر میکنند. برای من، مادر نه فقط یک خاطره، که یک حسِ همیشگی است. وقتی رنجها به سراغم میآیند، پناهگاهم چیزی نیست جز یادآوریِ لحظههایی که او بود — و بوسههایی که تمامِ دردهایم را با طعمِ بستنیِ وانیلی، به دستِ فراموشی میسپرد.
گاهی در میانِ رنجها، خلأ بزرگی در دلم مینشیند؛ خلأیی که هیچچیز، حتی زمان، نمیتواند آن را پر کند. این خلأ، همان جای خالیِ دستهای مادر است.
در خاطراتم، او هنوز اینجاست. هنوز وقتی میخواهم آهی از سرِ درماندگی بکشم، انگار صدای مهربانش را از ته قلبش میشنوم که قربانِ صدقهام میرود: «عزیز دلم، دردت به جانم.»
او میدانست چطور درد را با عشق درمان کند. بوسههای مادر برای من همیشه طعمِ بستنیِ وانیلی داشت؛ آنقدر شیرین و آرامبخش که گویی تمامِ رنجها را از حافظهام پاک میکرد — و مرا به دنیایی میبرد که در آن، هرگز دردی وجود نداشته است.
امروز، من در جستجویِ همان طعم هستم؛ در میانِ خاطراتی که تنها داراییِ من از اوست.