همین که خواستم وصفِ حالت را روی کاغذ بیاورم، نالههای قلم، قلبم را نشانه گرفت و کاغذ زیر دستم طاقت نیاورد و آب شد. گفتم روی سنگ بنویسم که از کاغذ محکمتر است، اما سنگ نیز ترک برداشت. روی خاک نوشتم؛ هنوز نوشتهام کامل نشده بود که ناگهان آبی از دلِ زمین جوشید و خاک را به گِل بدل کرد!

حیران ماندم… از قلم پرسیدم چرا چنین میشود؟ قلم با لحنی لرزان، گویی که ترانهای غمگین میسراید، گفت: «این از سوزِ واژههاست؛ کاغذ، سنگ و خاک، هیچکدام یارای اینهمه اندوه را نداشتند و اکنون، همچون ابرِ بهاری میگریند.»
دانستم که هیچ واژهای تابِ گنجاندنِ دردهایت را بر کاغذ ندارد؛ وصفِ حالِ تو را باید به دستِ باد سپرد، باشد که او رازدارتر از هر سنگ و کاغذی، این اندوه را در سکوتِ خود بپراکند.
