
هنوز ردِ آخرین نوازشِ آن سرانگشتانِ کشیده و آرام بر تاروپودِ موهایم باقیست؛ حرکتی که شبیه رقصِ آرشهای بر سیمهای نازکِ ویولن بود؛ موزون، پر از حس و گاه حزنآلود.
هنوز آن عطرِ سرمستکنندهات در خانهی دلم پابرجاست… اما از گذرِ زمان بیمناکم؛ بیمِ آنکه مبادا این تنها دلخوشیِ باقیمانده را نیز از من بستاند.