
چون دو خط متوازی شدهایم؛
کنار هم، و هرگز به هم نرسیده.
و من،
تنها با خیال آغوش گرمت،
نوازشهای مهرآمیزت،
لالایی شبانهات،
بوسههای شیرین و عطر دلنشینت،
با چشمهای خستهام خواب را آشتی میدهم.
اما لحظهای نمیگذرد که هراسان چشم باز میکنم؛
سهم من از این دنیا
جز یک قاب و کمی خاطره نیست؛
و اینها… تنها خیالاند.
بابا… مامان…
تا ابد، با عشق یادتان میکنم.