
خوشبهحالِ ساحل! دریا طاقتِ دوریاش را ندارد و با هر موج، خودش را به او میرساند. با مهر لمسش میکند، مانند مادری که دست بر سرِ فرزندِ گریانش میکشد تا غمش را بزداید. خوشبهحالِ ساحل که محبتهای دریا برایش ابدی است.
در آن آرامش، گویی نسیمِ صبحگاهی همان بوسهی مادرانه بر چهرهی ساحل است که جانی تازه به او میبخشد.
اما من، در برابرِ این ابدیتِ دریا، دلتنگِ نوازشی هستم که تمام شد. کاش آن نوازشهای دلنشینِ مادر، ابدی بود…