
هنوز، پس از سه سال و چند ماه، نتوانستهام به نبودنتان عادت کنم. تکتک لحظهها برایم دشوار میگذرند؛ همچون زمینی که سالهاست باران به خود ندیده است. اکنون تشنهی محبتِ گرم و پرمهر شما هستم؛ محبتی که چون آفتابِ بهاری، بر تنِ یخزدهام بتابد و جانی دوباره ببخشد. سه سال است که از این نعمتِ بینظیرِ الهی محروم ماندهام و از این دوری، جان به ستوه آمده است.