
این روزها از دلتنگی، جانم به ستوه آمده است؛ همچون ماهی که از دریا دور افتاده و در حسرتِ یک قطره آب، نفسهایش به شماره افتاده است.
من در پیِ یک لحظهی رؤیتِ رویِ ماهِ شما هستم؛ ماهِ شبچهاردهای که در آسمانِ دلتنگیام میدرخشد. و صدایِ دلنشینِ شما، چون آوازِ بلبلی در باغ، آرامش را بر جانِ بیقرارم مینشانَد.
حتی خندههای شیرین و محبتهای پرمهرتان، برایم همچون آبِ زلالِ چشمهای است که حیات میبخشد و جانی دوباره به وجودم میدمد.