
خواستم با کاغذ درد دل کنم، اما نه قلم یاری کرد و نه واژهها. قلم از اعماقِ قلبش آهی کشید و گفت: «ای دلشکسته، کاغذ چنان دلنازک است که تابِ تحملِ اینهمه دردِ تو را ندارد!»
پس رفتم و با شاپرکی به درد دل نشستم، اما باد آمد و او را با خود به آسمان برد. شبنمی بر دستانم لغزید؛ گویی میخواست بپرسد: «با آن شاپرک چه گفتهای؟»
همان دم که شاپرک ابر را لمس کرد، ابر از سنگینیِ آن سخن تابِ تحمل نیاورد و گریست.
دانستم که در این اندوه تنها نیستم؛ آسمان هم با من گریست.